Nitekim Birinci Cihan Harbi, Büyük İsrail´in kurulabilmesi için siyonistlerce çıkartılmıştır. Bunun için de bir mason devleti olan İngiltere ile kontrol altında tuttukları diğer ülkelerdeki mason localarını kullanmışlardır. İsrail devletini kurmayı hedefledikleri Filistin topraklarının anahtarını elinde tutan Osmanlıyı da mason yöneticileri kullanarak savaşın içine çekmişlerdi.

İngiliz gazeteci-yazar Douglas Reed konuyla ilgili olarak şunları söylüyor: “1914 yılında Birinci Dünya Harbi çıktı. Hafızası kuvvetli olanların hatırlayacakları gibi çıkış nedenleri arasında, Belçika´nın ırzına geçilmiş olması, Prusya´nın saldırganlığına son verilmesi ve güvenli bir dünyada demokrasinin yerleşmesi gibi şeyler sayılmıştı. Harbin başlarında Baron Edmond ve Rotchild, savaşın Orta Doğuya yayılacağını ve politik siyonizmi ilgilendiren önemli gelişmeler olacağını Weizmann’a söylemişti…” [1]

Yazar kitabının bir diğer bölümünde ise şunları ifade ediyor: “… Bu gelişmelerden vatandaşların haberi yoktu ve sanıyorlardı ki katıldıkları harp, insanların ve milletlerin hürriyetlerini kazanmaları için yapılmaktadır. Bu harbin esas maksadının küçük, zararsız ve dost olan insanları (Filistinlileri) ata yurtlarından sürerek, o topraklara Doğu Avrupalı yabancıları yerleştirmek olduğu akıllarının ucundan bile geçmiyordu.”[2]

Weizmann ise o dönemle ilgili olarak şunları ifade ediyor: “Rahatça söyleyebiliriz ki, eğer Filistin İngiltere´nin nüfuz alanına girer de, İngiltere de orada kendisine bağlı bir Yahudi toplumunun oluşmasına olanak sağlarsa, yirmi ya da otuz yıl içinde oraya bir milyon, belki daha fazla Yahudi toplarız.”[3]

Filistin topraklarının Osmanlı İmparatorluğu’ndan ayrılmasının ardından harekete geçen Lord Rothschild, İngiliz hükümetine baskı uygulayarak, İsrail’in kurulmasına start veren Balfour Bildirisi’nin yayınlanmasında etkili oldu.[4]

İngiltere Dışişleri Bakanı Arthur Balfour 2 Kasım 1917´de İngiltere siyonist dernekleri başkanı Lord Rothschild´e daha sonra “Balfour Beyannamesi” adını alacak bir mektup yazdı. Mektupta, “Majestelerinin hükümeti, Filistin´de Yahudi halkı için bir milli yurt oluşturulmasını uygun karşılamaktadır ve bunun gerçekleşmesi için her türlü çabayı harcayacaktır” [5] denilmekteydi.

“Balfour Deklarasyonu’nun ilanından üç hafta sonra General Allenby komutasındaki İngiliz ve Arap birlikleri Kudüs’ü Osmanlılardan teslim aldı (11 Aralık 1917). Bunu Osmanlı birliklerinin Suriye cephelerinde yenilgiye uğratılması izledi.”[6] Sultan Vahdeddin, ne Mustafa Kemal’in Nablustan, yani bugünkü İsrail’den hızlı çekilmesini; ne de yeni hükûmette Bahriye Nâzırı yaptığı Rauf Bey’in fazla direnmeden 30 Ekim’de ağır bir mütareke (Mondros) imzalamasını hazmedememişti. Nitekim, yıllar sonra Mekke’de yayınladığı bir bildiride şunları söyler: “Ne yazıp imza ettiği mütarekenin uygulaması demek olan felâketlere karşı sonraları muhalefete ön ayak olmak küstahlığını gösteren Rauf Bey için; ne de devletin belli başlı mevcud kuvvetlerinden çoğunu esir vererek, zilletle Toros eteklerine iltica etmesi yüzünden mütarekenin imzalanmasını kaçınılmaz bir hale getiren Mustafa Kemâl için kabul edilebilecek hiç bir mazaret yoktur!” [7]

“Bu ağır yenilginin ardından 30 Ekim 1918 tarihinde imzalanan Mondros Mütarekesi ile tüm Filistin Britanya’nın kontrolüne bırakıldı. Ardından Britanya yetkilileri, Mekke Şerifi Hüseyin’i temin ettiler ki, Yahudi yerleşimlerine sadece Arap nüfusun ekonomik ve politik özgürlükleri ile uyumlu olduğu sürece izin verilecekti. Şerif Hüseyin, böylece Filistin’e Yahudi göçünün sürmesine izin verdi. “[8]

“Kaidedir ki, işgal topraklarında hususî mülkiyete dokunulmaz. Ama devlet arazisi, yeni devletin olur. Filistin’de ise bugünleri düşünülerek tapulanmış Sultan Hamid’e ait araziler, İttihatçılarca devletleştirildiği için doğrudan İngilizler’e geçti.”[9]

Lord Rothschild, Yahudi Devleti’nin siyasi oluşumuna zemin ararken diğer yandan da kurduğu 2 milyon sterlinlik fon ile Filistin topraklarının satın alınmasını organize etti. Çok kısa bir zaman içinde Filistin topraklarının en verimli bölgeleri bu fon sayesinde Yahudilerin eline geçti.[10]

“1919’da Filistin’de Arapların sayısı Yahudilerin 16 misliydi. 1922’de 600 bin Araba karşılık 80 bin Yahudi bulunuyordu. Yahudi göçü, 1932’den sonra hızlandı ve Hitler’in Almanya’da iktidara gelişi ve Yahudi aleyhtarı politikası sonrasında Yahudilerin Filistin’e göçleri aşırı derecede arttı. 1947’de ise Yahudi nüfusu ile Arap nüfusu artık eşit duruma gelmişti.”[11]

Osmanlı´nın yok yere bu harbe sokulması ve ardından dayatılan Sevr Anlaşması hep bu planın parçalarıdır ve mason yöneticiler üzerinden icra edilmiştir. “Üç beyinsiz” olarak sıfatlandırılan Enver, Talat ve Cemal Paşalar bilerek veya bilmeyerek bu projeye en ciddi desteği vermişlerdir.

1917´deki Balfour beyannamesi, 1918’de Osmanlı Ordularının Filistinde uğradığı bozgun ve Birinci Cihan harbinin hemen ardından Yahudilerin İsrail´e yerleşmeye başlamaları ve ardından da 1948´de İsrail´in kurulması… Tamamının bir projenin aşamaları olduğuna şüphe yok. Ve bütün bu aşamalar Yahudiler tarafından mason yöneticilerin taşeronluğuyla icra edilmiştir.

Eskiden beri Osmanlı devleti ve devamı Türkiye Cumhuriyeti üzerindeki Yahudi operasyonları üç kanaldan yapılmaktadır:

- Birincisi bizzat Yahudiler;

- İkincisi Müslüman olduklarını söyleyen ama yahudi kimliklerini koruyan Sabataycılar,

- Ve üçüncü olarak da köken itibariyle Yahudi olmayan ama onların ideallerine hizmet eden masonlar…[12]

Bu şer odakları, hedef aldıkları ülke, kurum ya da şahısları, zaaflarını tespit edip -yoksa oluşturup- o nokta üzerinden yüklenerek çökertmektedir.

Çok milletli bir yapıya sahip olan ve gelişmelere ayak uydurup kendini yenileyememesi sebebiyle ciddi bir krize giren Osmanlı imparatorluğu da, Yahudi, dönme ve masonlar marifetiyle milliyetçilik girdabına çekilerek kısa sürede dağıtılmıştır. Türkçülük bu süreçte bir Yahudi ve mason projesi olarak aktive edilmiştir.

OSMANLI’DAN CUMHURİYETE TÜRKÇÜLÜK

Türkçülüğün temelleri Osmanlı dışında atılmış, ardından Osmanlı’ya ithal edilmiştir.[13]

“Osmanlı dünya görüşünde “ırk” ve “ulus” kavramları yoktu. Emevîler devrinde Araplarda olduğu gibi, Arap kökenli olmayan Müslümanları “Mevali” sıfatı ile küçülten bir ayrım Osmanlılara yabancı idi. Şer’î ilimlerden ve yardımcı disiplinlerden olu­şan kapalı bir manevî dünya Osmanlı düzeninde XIX. yüzyıl ikinci yarısına kadar egemen olmuştur. Osmanlılarda ta­rih anlayışı, silsilenameler şeklinde hikâye edilen kutsal bir tarihti. Bu anlayış içinde şecerelerini Hazreti Nuh’un oğlu Yafes’e kadar götürüyorlardı” [14]

Hatta 19. yüzyıla kadar Osmanlı edebiyatında Türk terimine nadiren rastlanırdı. Yüzyıllar boyunca Türk sözcüğünü, Osmanlıları kast ederek sadece Batılılar kullanmışlardı.[15]

Bu dönemde Batı’daki siyasî hayat, kültür hayatı, ticarî hayat, bütün sosyal kurumlar, “millet”, “halk”, “vatan” gibi yeni kavramlar etrafında kurulmuştu.[16] Ümmet anlayışının hakim olduğu Osmanlı aydınları bu kavramlarla Tanzimattan sonra tanışmaya başladı.

“Osmanlılarda “kimlik sorunu”nun ortaya çıkışı, XVIII. yüz­yıl sonlarından itibaren Osmanlı düzeninin varlığını devam et­tirebilmekte karşılaştığı ciddi sorunlarla ilgilidir. Osmanlıların savaşlarda yenilmeye ve bağımsızlıklarını kaybetmeye başladık­ları dönemde, bünyelerindeki “milletler” de, Batı’daki ulusal ha­reketlerin etkisiyle kıpırdanmaya başlamışlardı. Osmanlı bütün­lüğü açısından tehlikeli olan bu hareketleri, Osmanlılar kısmen baskı ile kısmen de bazı “reform”larla önlemeye çalışmışlardır. Bununla beraber, aynı zamanda, Osmanlıların etnik kökeni ile ilgili bir düşünce süreci de başlamıştır.”[17]

…

TÜRK OLMAYAN TÜRKÇÜLER

Başlangıçta Türkçülük üzerinde uğraşanlar Türkler değil, Avrupalı Yahudiler ve Macarlardı.[18]

“Osmanlılar, ‘kimlik sorunu’ üzerinde düşünmeye başladıkları zaman, kültürlerinde bu konuda kendilerine yardımcı olabilecek düşünce araçları yoktu. Oysa, Batı, kütüphane ve kataloglarıyla, bilimsel dernek ve kurumlarıyla, uzmanlaşmış yayınlarıyla bütün dünyaya egemen olacak bir düşünce arsenali oluşturmuştu. Osmanlı aydınları da bu kültür kıtasında düşünmeye başladılar.”[19]

“Bölücü niteliği dolayısıyla, uzun süre siyasal akım haline gelemeyen bu eğilim, ‘Türklerin aslı’, ‘Türklerin tarihi’, ‘Türklerin dili’ gibi sorunlar etrafında yoğunlaşmıştır. Bu konuda çalışanlar Batı’daki antropoloji, filoloji ve daha ziyade Türkoloji araştırmalarından faydalandılar.”[20]

Türkoloji ise, XVII. yüz­yılda Cizvit papazlarının başlattığı Sinoloji (Çin araştırmaları) disiplinine bağımlı olarak gelişmişti. Gerçekten Çin uygarlığı ile bilgilerin artışı ve Çin kaynaklarının tanınması Orta Asya Türkleri ve bunların tarihi ile ilgili birçok bilginin ortaya çıkmasına yol açmıştı. İşte, kendisi de sinolog olan ve bu konu­daki bilgileri değerlendiren Fransız tarihçilerinden De Guignes (1721-1800), 1756-58′de eski Türklerle ilgili ilk eser olan “Hunların, Türklerin, Moğolların vesair Tatarların Tarih-i Umumisi” (Histoire generale des Huns, des Turcs, des Mogols et des autres Tartares occidentaux, Paris 1756-58) adlı kitabını yayınladı. [21]

“1822′de “Asya Derneği (Societe Asiatique)”ni kuran ve 1828′ de Journal Asiatique’i çıkararak şarkiyatçı çalışmalara hız ka­zandıran iki âlim, J. Klaproth(Alman Yahudisi) ve A. Rémusat, Türkoloji bakı­mından ayrı bir önem taşıyorlardı. Bu yazarlar, çağdaş antropo­logların Türkleri Kafkas ırkından sayan tasniflerini kabul etme­mekle beraber, onları Moğollardan ve Tatarlardan da ayırıyor­lardı. Klaproth bu açıdan Ebülgazi Bahadır Han’ın “Şecere-i Türk”ünde dahi, Türklerin “beyaz Tatarlar” adı altında ayrı ele alındığına dikkati çekmiştir.

A. Rémusat da Rus yazarların Türkleri yanlış olarak Tatar saydığını ileri sürmüş ve fizyolojik kriterlerle tamamlanması gereken dil tasnifleri ileri sürmüştür.

Fakat bu konuda en popüler olan ve Osmanlı devletinde Türkçülüğün doğuşunu en çok etkileyen eser, Leon Cahun’un (1841-1900) 1896′da yayınlanan eseri olmuştu. Leon Cahun gerçek anlamıyla bir Türkolog değildi. Fransız kaynakları da kendisini «edebiyatçı» olarak tanımlamaktadır. Eserinin etkisinin büyüklüğünde, herhalde orijinalliğinden çok üslûbu ve yayınlanma zamanı rol oynamıştır. Gerçekten XIX. yüzyıl sonlarında Türkçülüğün, kültürel plandan politik bir ha­reket haline dönüşmesi için ortamın hazır olduğu görülüyor.

Zi­ya Gökalp Türkçülüğün Esasları’nda Türkçülük tarihini anlatır­ken, Leon Cahun’un eseri hakkında şunları yazmaktadır: “1896′da İstanbul’a geldiğim zaman, ilk aldığım kitap, Leon Cahun’un tarihi olmuştu. Bu kitap adeta pan-türkizm mefkûresini teşvik etmek üzere yazılmış gibidir”.

Avrupa’daki Osmanlı muhale­feti ile uzun temasları olan ve onları etkilemeye çalışan L. Cahun’un siyasal bir misyonu var mıydı? Bu dikkatle incelenmesi gereken bir konudur.”[22]

“L. Cahun bu fikri çok sistemli bir biçimde geliştirmemiştir. Ancak mesajı son derece açıktır ve Türkçülere “gerçek Türk ruhu”nun İslâm’ın dışında, Orta Asya’da olduğunu söylemekte­dir.

Osmanlı devletinin son döneminde, Türkçüleri etkileyen başka bir şarkiyatçı da, Yahudi asıllı bir Macar olan ve Osmanlı devletinde uzun yıllar geçiren A. Vambéry (1832-1913)’dir. Vambéry de, L. Cahun gibi, Orta Asya Türklerine büyük bir ilgi duymuş, Rus­lara karşı İngiliz çıkarlarını savunmuş ve bu amaçla sahte bir derviş kıyafetiyle Orta Asya’ya seyahatler yapmış ve Türklerle ilgili bir sürü bilgi toplamıştır. Türkçe ile Macarcanın ilişkisi­ne ilk defa dikkati çeken bu yazar, Yahudi davasını da destekle­miş ve Siyonizmin kurucusu Theodore Herzl’i 1901′de Abdülhamid’le görüştürmüştür.”[23]

Cemil Meriç, bu süreci şöyle özetliyor: “Bu milliyetçilik hareketi iki kaynaktan geldi bize. Birisi batı kaynağı. Batı’dan gelen bu tehlikeli fikir bir kaç isim etrafında toplanabilir; Josephe De Guignes, Leon Cahun, Vambery.

De Guignes 18. asırda yaşamış, o devrin kifayetsiz bilgileriyle Çin uzmanıdır. Kendisi hariciyeye, Fransız polisine mensup bir adamdır. Ve mesela Çinlilerin, Mısır’dan gelen bir koloninin devamı olduğunu söyleyecek kadar bilgisizdir bu konuda. De Guignes bizi bizden fazla düşünmüştür, çok eski bir mazimiz olduğunu, Hunların, Moğolların çocuğu olduğumuzu, sekiz cilt halinde yazmış. De Guignes İslamiyet’e, Osmanlı’ya düşmandır. Güya bizi Osmanlı’dan ve İslamiyet’ten kurtarmak için Hunlarla, Moğollarla akraba yapmış. Hakikatte bu, tarihen hiçbir zaman sabit olmamıştır. Ve Avrupa, onun bizi kardeş yaptığı bu kavimleri lanetle yad eder. En son tarihler Hunlardan ‘medeniyetin kendilerine yalnız harabeler borçlu olduğu Hunlar’ diye bahseder. Medeniyet tahripçileri, yırtıcı, hunhar bir sürü olarak bahseder.

De Guignes’den Süleyman Paşa (mason e.k.) bahsetmiştir. Eserinde De Guignes’den parçalar nakletmiştir. Süleyman Paşa De Guignes’yi nereden tanıdı? Nasıl tanıdı? Hangi karanlık kaynaktan geliyor De Guignes’yi tanıması? Belli değil. Ondan sonra Ziya Gökalp (mason e.k.)’in tavsiyesi ile Hüseyin Cahit (dönme, mason e.k.) tercüme etmiş. Hunlarla, Tatarlarla, ismini bilmediğimiz birçok milletlerle, Vizigotlarla, Ostorogotlarla vs. tanımadığımız atalarımızla münasebetlerimizi De Guignes’den öğrendik.“[24]

“ Bir diğeri de Leon Cahun’dur. Leon Cahun Yahudidir. “Asya Tarihine Giriş” diye bir kitabı var. Türkiye’de milliyetçiliğin kaynağıdır bu kitap. Önsözünü tercüme ettim onun. Diyor ki ‘Türkler hiçbir medeniyet kurmamışlardır. Kuramazlar da. Bilakis yıkarlar. O kadar budaladırlar ki Çin medeniyeti ile uzun zaman temas etmişler fakat bu medeniyeti bir türlü nakledememişlerdir. Düşünce kabiliyetleri yoktur bunların. Sadece yıkmışlardır.’ Bu kitap Türk milliyetçiliğinin Kur’an-ı Kerim’i oluyor. Bütün Türkçülerin üzerinde birleştikleri isimlerin başlıcalarından biridir Leon Cahun. 19. asrın sonu, 20. asrın başında yaşamıştır. Vambery ise doğrudan doğruya casustu zaten.”[25]

“A Grammer of the Turkısh Language” (1816) çalışmasını III. Selim’e ithaf eden kişi ise bir İngiliz Yahudisi olan Arthur Lumley Davids’dir. “Kitab’ül İlm’in Nâfi” adıyla anılan ve Sultan Mahmut devrinde Fransızcaya da çevrilen bu genel Türk dilbilgisi, Türk aydınları üzerinde büyük bir tesir bıraktı.[26] (Daha sonra mason Ali Suavi, kendisini Türkçülük hareketinin öncüleri arasına sokan Ulûm gazetesindeki eski Türk tarihiyle ilgili yazılarını yazarken Arthur Lumley Davids’in bu kitabından yararlanmıştı.[27])

Türkçülüğün içinden yerlileri ve Rusya göçmenlerini ayırdığımızda iki unsur kalıyor.

İlki Macaristan’dır. Nitekim “Turan” davası Macar asıllıdır.

İkincisi Polonya’dan Osmanlı topraklarına göçüp zorunlu Müslüman olanlardır ki, biyografileri, Türkçülüklerinin Türk olmalarından önce olduğunu belirtmektedir. Galatasaray Sultanîsi’nin kuruluşunda rol oynayan Polonyalı Hayrettin ve Konstantin Borzencky ilk göze çarpanlardır.

Bütün Türkçü Macar ve Polonyalılar’ın 1848 Devrimine katıldıkları ve devrimin bastırılması üzerine Türkiye’ye sığındıkları not ediliyor. Rusya bunların iadesini isteyince de Müslüman oluyorlar.(…)

Bu iki kaynaktan gelen Türkçülük içinde milletten çok bir “siyaset” var ve bu “siyaset”in kendini “Türkçülük” olarak kodladığını düşünebiliriz.(…) Macaristan’daki Türkçü hareket içinde ve Polonya göçmenlerinin bütününde bir “Yahudi etkisi” net şekilde görülüyor. Macaristan’da Vambery ve Polonyalı göçmenlerde Konstantin Borzencky bu etkinin temsili karakterleridir. (…) Yahudi asıllı olan Konstantine Borzencky (sonraki isim ve ünvanı Mustafa Celâleddin Paşa, ki Nazım Hikmet’in anne tarafından dedesidir- e.k.) 1869’da “Les Turcs Anciens et Modernes” adlı bir kitap yazarak Türklerin Ari olduğunu, İslamlaştıktan sonra Sami medeniyetiyle birleşerek ana medeniyetlerinden ayrıldığını iddia ediyordu. Eski Yunan ve Latin kaynaklarına dayanarak ilk çağ kavimleri arasında Türklerin çok geniş bir yeri olduğunu iddia eden ve filolojik bazı kayıtlara dayanan yazar, ilkçağın kökleri bilinmeyen birçok kavimlerinin Türk kökünden geldiklerini söylüyordu. (…) Celalettin de tıpkı Cahun gibi bir jön’dür. Bu onların “devrimci milliyetçi” olduğuna işaret ediyor. Ancak ne Cahun’un ne de Celalettin’in “ne milliyetçisi” olduğu saptanamıyor.Polonya’da, Macaristan’da denedikleri, olmayınca Türkiye’ye yöneldikleri açıktır. (…) İçeridekilerin hepsinin Siyonizmle ilişkisi var mı, bilemiyoruz. Ancak, 1908 tarihinin -bu Jöntürk devrimi demek oluyor- siyonizm açısından önemli olduğu açıktır.[28]

“Dünya Siyonist Örgütü içindeki belli başlı akımlar, Herzl’in Filistin’in akıbetini Osmanlı sultanıyla görüşmesi örneğinde olduğu gibi, öteden beri kendilerine Filistin’in kapılarını açacak anahtarın İstanbul’da olduğuna inanmaktaydılar. Ne var ki, II. Abdülhamid’in rejiminde bu konuda somut bir başarı elde edilememişti. Durum 1908 Devrimi’yle değişti. Aynı kaynakta bildirildiğine göre bundan 3 yıl sonra(1911) İstanbul’daki Yahudi gençlerinin yüzde 90’ı Siyonist olmuştu.”[29]

…

“Yeni Osmanlılar’ın Polonya’dan da sıcak ilgi gördüğü belirtilmektedir. Berkes, Yeni Osmanlılar Cemiyeti’nin nizamnamesinin yapılışında ve cemiyetin propaganda faaliyetlerinin yürütülmesinde Polonyalı göçmenlerin “yardımcı” olduğunu haber veriyor.[30] (…) Yeni Osmanlıların her adımda bunlarla karşılaşmasını rastlantı saymak yersizdir. Namık Kemal ve arkadaşları Paris’e sürgüne geldiklerinde devrimci basın tarafından alkışlanmışlardır. Türkçüler’in başyapıtı sayılan kitapların yazarı Yahudi Leon Cahun, Namık Kemal ve arkadaşlarının buradaki karşılayıcısı olmuştur. Kemal, Cahun’un aracılığıyla Viyanalı Simon Deutsch (Yahudi) ile tanışıyor. Deutsch, Komün Devrimi’ne katılmış ve Marx’tan sonra Uluslararası İşçiler Birliği başkanı olmuştur. Ancak, komünist fikirlerini Namık Kemal’e hiç açmamış olmalıdır, çünkü böyle bir etki göremiyoruz. Namık Kemal’in yakını Deutsch’un, Paris Komününden önce 1867’de, Yeni Osmanlılarla yakınlığı olduğu ve İstanbul’da öldüğü de notlar arasındadır. Deutsch, Namık Kemal’in yardımıyla geçirdiği İstanbul günlerinde de geriye “ihtilalci” bir miras bırakmamayı tercih ediyor. Bu durumda ne düşünebiliriz?” [31]

Deutsch’un da yeni bir İsrail peşinde olduğunu düşünürsek hata mı etmiş oluruz?

…

Sonra Vambery, Abdülhamid’le Filistin pazarlığına giden Teodor Herzl’in de kılavuzudur ki, yaptığı her işin ötesinde hep bir siyonist olarak kaldığından şüphe yoktur.[32]

İlerleyen satırlarda göreceğimiz gibi, daha sonraları da Alman Yahudisi Aleksandr Helpland Parvus ortaya çıkacaktır.

İlginç olan şudur ki, bunların hiçbirisi Türk değildir ve Türklükle ilgilendikleri zaman aralığında Türklerde Türklüğe karşı bir ilgi yoktur.

….

RUSYA VE TÜRKÇÜLÜK

“Şimdi Rusya’ya bakalım ve Rusya göçmeni Akçura’nın, “Türkçülük hareketinin 1820 tarihlerine doğru İstanbul’da ortaya çıkmış olmasına bir sebep de, o tarihlerde Doğu Türklerinin başına gelen felaketli olaylarla Rusların genişlemesine karşı İngiliz siyasetinin bu olaylardan Batı Türklerini haberdar kılmaya ve etkilemeye çalışması olmuştur”[33] sözlerinin izini sürelim.

Bu durumda Vambery ve Cahun’un ön saflarında olduğu Türkçülüğün ortaya çıkması ile Rusya’nın yayılmasını durdurmak arasında bir ilişki kurmak yadırganmamaktadır.

Vambery İngiliz casusu mudur?

Buna kesin şekilde evet diyebileceğimizi biliyoruz.

(…)Akçura’ya göre “Vambery, Reşit Efendi adıyla ve derviş kıyafetiyle Orta Asya’da üç yıl dönüp dolaştıktan sonra, yine İstanbul üzerinden Macaristan’a dönmüş ve oradan doğru Londra’ya gitmiştir.” Yani sahte derviş, ilmi ve fenni incelemelerinin ürünlerini ilk önce Macarlara değil, İngilizlere sunmuştur.”[34]

Bunun anlamı ise gayet açıktır.

Demek ki ilgilerinin bir sebebi de budur, yani siyasidir.

Peki hepsi bu mudur?

…

“19. Yüzyıl boyunca Rusya’da sadece Doğu Türkleri değil, 5 milyona yakın Yahudi nüfus da felaketli günler yaşamaktadır. Türkçülük operasyonu sırasında Rusya’da pogrom var ve Yusuf Basalel’in “Yahudi Tarihi”ne göre, Rusya dünya Yahudi nüfusunun yarısı olan 5 milyon Yahudi’yi barındırmaktadır. Bu dönemde Çarlar Yahudi nüfusu çok sert bir baskı altında tutmaktadır. Askerlik süresi Yahudileri asimile etmek için 25 yıla kadar uzatılabilmektedir. Ele geçirilen topraklardaki Yahudilerin yer değiştirmelerine izin verilmemektedir. Bu arada Yahudiler pogroma karşı savunma milisleri oluşturmakta ancak bunlar savunma için yeterli olamamaktadır.[35]

Yani İngilizlerin genişlemesini durdurmak istedikleri Rusya, Siyonizm için de büyük bir sorun haline gelmiştir. “[36]

Bu arada Vambery bütün Orta Asya’yı derviş kıyafetiyle dolaşıp Türk kavmi aramaktadır. Aradığı yer Rusya topraklarıdır ve bulunacak her Türk kavminin Rusya’yı sıkıntıya sokması kaçınılmazdır.

Cahun ise gitmediği toprakları ve o toprakların insanlarını şehvetle yazmaktadır.”[37]

“Cahun-Vambery ikilisinin Rusya siyasetine karşı bir Osmanlı siyaseti geliştirdikleri açıktır.

Polonya ve Macaristan üzerinden yürütülen bu operasyonun önemli bir parçası, Rusya’nın kıyılarında, onu kemirecek bir etnik dalga yaratmaktır.

Asya içlerinde Türk aramanın başka nasıl bir açıklaması olabilir?

(…)

Hedef radikal olunca, Cahun-Vambery ikilisinin “Türkçülük” konusunda Yeni Osmanlılardan daha radikal olması da şaşırtıcı değildir.”[38]

Türklere gösterilen bu ‘akademik ilginin’ ardında siyasal hesaplar yatmaktadır: Siyonizm karşıtlarını (Osmanlı ve Rusya) birbiriyle vuruşturarak zayıflatmak; Rusya’daki Yahudileri bu Siyonist devletin kuruluşunu şiddetle arzular hale getirmek, Osmanlıyı Filistin’den çıkartarak kurulması planlanan İsrail devletinin önünü açmak…

Türkçülüğün, bir Yahudi hareketi olarak başlamasının nedeni bunlardır.

Ancak bütün gayretlere rağmen 1890’lara kadar ne yazık ki Türkler henüz Türkçü değildir ve Yeni Osmanlılar “Türk” soydaşlarına karşı oldukça kayıtsızdır.

TÜRKÇÜLÜĞÜN OSMANLIDA ZEMİN BULMASI

“Osmanlı’da Türkler’e yönelik ilgi 1890′larda başladı. Osmanlı İmparatorluğu’nun son dönemlerinde Türk milliyetçiliğinin doğuşuna dışarıdan yapılan katkılarda en önemli paya sahip olan, hiç şüphesizki yukarıda ismini zikrettiğimiz Fransız Yahudisi yazar ve tarihçi Leon Cahun’dur. Leon Cahun’un “Asya Tarihine Giriş: Türkler ve Moğollar” adlı eserinin Necip Asım tarafından yapılan Türkçe çevirisi (1896) Türkçü hareketin dönüm noktalarından biri idi.”[39]

Necip Asım bu dönemde İkdam gazetesini de Türkçülüğün yayın organı haline getirmişti.[40]

Cahun’un teorik olmaktan uzak “İntroduction a L’histoire de L’Asie: Turcs et Mongols des Origines a 1405″ başlıklı çalışmasında, Avrupa’ya uygarlığı getiren ırkın Türk ırkı olduğu şatafatlı bir dille ileri sürülerek, Turancılık yeniden ele alınmış ve bu düşünce, Yahudi Vambery gibi insanlar tarafından, o zamanın elit Türkleri arasında yayılmaya çalışılmıştır.
Ayrıca Cahun’un çalışması, Türkçülüğü popülarize etmek ve siyasal sahneye çıkararak resmi ideoloji haline getirmek açısından son derece önemli olmuştur.”[41] Daha önce Türkçe’de özel bir anlam taşımayan Turan kavramı Cahun’un eseri sayesinde yaygınlık kazanmıştır.

“1904′te (bir mason olan-e.k.) Yusuf Akçura’nın, Osmanlıcılık ve islamcılık akımlarına karşı Türkçülüğü savunan “Üç Tarz-ı Siyaset” adlı etkili kitapçığı yayımlandı.”[42]

Akçura kitabında özetle şu fikirleri dile getirmekte idi:

“-Avrupa, Osmanlıcılık düşüncesiyle Türkiye’yi tam bir koloni olarak kullanmak istemektedir.
- Başa getirilecek Türk olmayan hainler, Avrupa’nın her türlü malını ülkeye sokarak ekonomiyi öldürecek ve millet ezilmeye başlayacaktır.
- Azınlıkların devletin yönetimini ele geçirme çabalarının önü alınamamaktadır.(Bu amaçla 450 tane azınlık vakıf derneği bulunmaktadır.)
- Ülkenin üniter yapısını savunan sadece Türkler’dir. Vatanın bekası için Türklerin azminin artırılması ve teşviki zorunludur. Bu nedenle yönetimin baştan aşağı Türkleştirilmesi gerekir.
- Türklüğün ve Türk tarihinin İslamiyet’ten önce de var olduğu bilinmektedir.
- Rusya çok güçlü bir devlettir. Ancak yıkılamayacak bir kale değildir.”[43]

II. MEŞRUTİYET DÖNEMİNDE TÜRKÇÜLÜK

Türkçülüğün revaç bulması için dışarıdan yapılan bütün zorlamalara rağmen II. Meşrutiyet’in ilan edildiği tarihe kadar hakim düşünce hep Osmanlıcılık olmuştur.

Bu çalışmaların akademik düzeyden siyasal düzeye çıkarak, devletin iç ve dış politikalarının ideolojisi haline gelmesi 1908′den sonradır. “…İmparatorluğun çöküşünden kaynaklanan “kimlik sorunu”nu, batı kültürünün kendilerine sunduğu düşünce dağarcığı içinde çözmeye çalışan ve Türk dilini, ırkını, tarihini keşfetmeye başlayan “aydınlar” (!) resmi ideolojilerin yetersizliğini kavradıkları anda, temel ilkeleri Cahun’da bulunan Türkçülüğü bir siyasal programa dönüştürdüler”.[44]

1908’e kadar olan “çalışmalar siyasal bir söylem-hareket haline dönüşmemiş olsa da, “Türklük-Türkçülük” alanında yapılan ilk çalışmalar olduğu için daha sonraki Türkçülük çalışmalarına “kaynak” oluşturmuşlardır. Örneğin, II. Abdülhamid döneminde Türkçe’yi Osmanlıca’dan ayrı bir dil olarak ele alan ve Türk Tarihinin Osmanlılar’dan başlamadığını, ondan önceki Türk kavimlerini de içermesi gerektiğini ifade eden Ahmet Vefik Paşa (mason e.k.) ve “Büyük Türkçü” Süleyman Paşa(mason e.k.), 1908 ve sonrası Türkçüleri tarafından, amaçlarının öncüsü “iki Türkçülük Klavuzu” olarak kabul edilmişlerdir.”[45]

RUSYA’DAN GELEN TÜRKÇÜLER

Türkçülüğü esas olarak Rusya’da yaşayan Türkler geliştirmiştir.[46]

“Rusya’nın Osmanlılara kıyasla Batı’ya daha açık olması, Türk toplulukların Rusların yönetimi altına sonradan girmeleri, iyi kötü bir Müslüman burjuvazinin varlığı vb. nedenlerle çarlık yönetimi altındaki Türkler milliyetçi ideolojiyi Osmanlı Türklerine kıyasla daha erken bir dönemde, 1860′larda benimsemişlerdi. Başta Kırım ve Kafkasya olmak üzere Rusya’dan Osmanlı ülkesine göç edenler burada Osmanlı olmayan Türkler konusunda bir bilinçlenmeyi başlattılar. Gene de Türkçülük, parçalanmaya yol açacağı korkusuyla milliyetçilik akımına karşı çıkan Osmanlı aydınlarına uzun süre Orta Asya Türklerinin algıladıkları anlamı ifade etmedi. 1893′de yayın hayatına giren ve kısa sürede İstanbul’un en çok satan gazetesi haline gelen İkdam’ın ser levhasında Türk Gazetesidir yazmasına rağmen, II. Meşrutiyet’in ilk yıllarında dahi “Türkçülük” bilinçli olarak benimsenen bir fikir değildi.”[47]

Türkçülüğün kurucu kadrolarında sayabileceğimiz Yusuf Akçura (mason e.k.), İsmail Gaspıralı (mason e.k.), Ahmet Ağaoğlu (Kafkas kökenli bir Yahudi’nin oğludur. Rus gizli servisinde çalıştı. 1914′de Ruslar adına Bakü ‘de Ermeni katliamını organize etti; mason e.k.) ve Ziya Gökalp (mason e.k.) gibi aydınların hepsi de Türkçülüğü, bizzat Avrupalı Türkologların çalışmalarından esinlenerek ve faydalanarak geliştirmişlerdir. [48]

Cemil Meriç onların ruh halini şöyle özetliyor: “Rusya’dan gelen Türkler, Osmanlı’ya hem dostturlar, hem düşman. Dostturlar, çünkü aynı medeniyet camiası, aynı ruh iklimi içindeler. Düşmandırlar, çünkü Osmanlı kendi dışlarında. Kırım’dan ayrıldıktan sonra onlarla bir münasebetimiz kalmadı. Bu itibarla Türkler İslam medeniyetinde, İslam faktörü üzerinde değil, daha çok Türk motifi üzerinde durmuşlardır. Ve milliyetçi hareket, Türk Yurdu etrafında halkalanmış, Türk Yurdu etrafında gelişmiştir. Yusuf Akçura, ayrıca -garip bir milliyetçimiz- Ağaoğlu Ahmet’i anlatmak bütün Rusya’dan gelen Türkleri anlatmak için kafidir. Prototipidir onların. Hepsi aynı vaziyetteler. Çünkü Rus terbiyesi görmüşler, Rusya’da yetişmişler. Orada Türklük gururları kırılmış. Burada yeni bir vatan bulmuşlar. Fakat bu vatanda söz sahibi olmak, büyük söz sahibi olmak arzusuna kapılmışlar. Yusuf Akçura, biliyorsunuz, Tarih Kurumu’nun başkanı oldu Mustafa Kemal devrinde. Milletvekiliydi. Mustafa Kemal’in çok sevdiği adamdı ve bütün emellerine sadakatle hizmet etti. Osmanlı’nın yıkılışında onun büyük rolü vardır, hissesi vardır. ”[49]

“Rusya Türklerinden Kırım’lı İsmail Gaspıralı (mason e.k.)’nın çıkardığı Tercüman gazetesi, tüm Rusya Türklerinin kullanacağı ortak bir yazı dili oluşturmaya çalışıyordu. Bu dilin belkemiğini Türkiye Türkçesi oluşturacak, ancak tarihi Türk lehçelerinden de faydalanılacaktı. 1905 Rus Devrimi sırasında Gaspıralı, Azerbaycanlı Ali Hüseyinzade (Turan) (İ.T. kurucusu, mason e.k.), Kazan Tatarları’ndan Yusuf Akçura (mason e.k.), Başkırt’lardan Zeki Velidi (Togan) Nijni Novgorod kentinde Tüm Rusya Müslümanları Kongresi’ni topladılar (15-28 Ağustos 1905). Kongre hareketinin diğer ünlü isimleri Azerbaycanlı Ahmet Ağaoğlu (dönme, mason e.k.), Kazanlı Sadri Maksudi (Arsal) ve Hiveli Mustafa Çokayef (Çokay) idi. Rusya’da 1906 devrim hareketinin başarısızlığa uğramasından sonra bu kişilerin birçoğu Rusya dışına kaçtı. 1908 Jön Türk ihtilalinden sonra da çoğu Türkiye’ye gelerek İttihat ve Terakki hareketi içinde yer aldılar.”[50]

“1908′de “Türk diye anılan bütün kavimlerin geçmişteki ve günümüzdeki durum, etkinlik ve eserlerini öğrenmek ve öğretmek” amacıyla İstanbul’da Türk Derneği kuruldu. Derneğin kurucuları Yusuf Akçura, Necip Asım Yazıksız, Velet Çelebi (İzbudak), Rıza Tevfik (Bölükbaşı) ve İstanbul Üniversitesi profesörlerinden Agop Boyacıyan idi”[51] ve tamamı masondu.

“1911′de yine İstanbul’da kurulan Türk Yurdu Cemiyeti, kültürel çalışmaların yanısıra Orta Asya Türklerine yönelik doğrudan doğruya siyasi görüşler de ileri sürdü. Mehmet Emin (Yurdakul, mason e.k.)’in önderlik ettiği cemiyetin kurucuları Yusuf Akçura (mason e.k.), Ahmet Ağaoğlu (dönme ve mason e.k.)ve Hüseyinzade Ali Turan (mason e.k.) gibi Rusya göçmenleri idi.” [52]

“Öte yandan, Selanik’te, Ömer Seyfettin (mason e.k.), Ali Canip (mason e.k.) gibi edebiyatçılar tarafından kurulan ve başlangıçta yalnızca dilde Türkçülüğü savunan “Genç Kalemler Dergisi”, Ziya Gökalp (mason e.k.)’in katılımı ile birlikte kısa sürede Türkçülüğün ve Turancılığın yayın organı haline geldi.”[53]

“15 Mart 1912′de kurulan Türk Ocağı, Türkçü ve Turancı hareketin asıl odak noktası oldu.”[54]

“1912 Balkan Savaşı’nda Selanik’in Yunanlılar’da kalmasıyla birlikte bu elit İstanbul’a yerleşerek, faaliyetleri ile buradaki Türk Milliyetçiliği akımının önemli sözcüleri durumuna geldiler. (…) Milliyetçiliklerini ırkçı-turancı temeller üzerinde inşa ettiler. (…) O dönemin önemli Türkçü-Milliyetçilerine -Ziya Gökalp (mason e.k.), Mehmet Emin Yurdakul(mason e.k.), Halide Edip Adıvar(sabataycı e.k.), Ömer Seyfettin (mason e.k.) vd.- baktığımızda, Türklerin birliği düşüncesine ne denli rağbet ettiklerini görebiliriz.”[55]

“1912 ile 1930 yılları arasında bu örgüt, Türkiye’nin en etkili siyasi/ideolojik düşünce merkezi olarak hizmet verdi. Türk Ocağı’nın kurucuları arasında, yukarıda adı geçen kişilere ek olarak Zeki Velidi (Togan), Reşit Galip (mason e.k.), Ferit Tek (mason e.k.), Hamdullah Suphi (mason e.k.) ve Adnan Adıvar(sabataycı, mason e.k.) gibi isimler bulunuyordu.” [56]
İttihat ve Terakki Balkan savaşlarından sonra yoğun bir şekilde Türkçülüğe yöneldi. “23 Ocak 1913 Babıali Baskını ile iktidarı tamamen ve tek başına ele geçiren İttihat ve Terakkiciler, ilk iş olarak, benimsedikleri Türkçü-Milliyetçi ideoloji doğrultusunda kültür ve ekonominin Türkleştirilmesi politikasını uygulamaya başladılar.”[57]

“İttihat ve Terakki hareketinin “resmi” ideologu olan Ziya Gökalp, Turancı düşüncenin başlıca sözcüsü idi. Ziya Gökalp’in yanısıra, yine bir mason olan hikâyeci Ömer Seyfettin Turan fikrinin popülerleşmesine katkıda bulundu. Mason şair Mehmet Emin Yurdakul’un 1918′de “Turana Doğru” adıyla derlediği şiirler, Sabataycı Halide Edip’in “Yeni Turan” romanı, yine Ömer Seyfettin’in “Yarınki Turan Devleti” adlı risalesi, Fuad Köprülü’nün “Turan” başlıklı ilkokul okuma kitabı, 1913-1918 aralığında Turan fikrini yaydılar. “[58]

TÜRKÇÜLER ALMANLARIN KONTROLÜNE GİRİYOR

“İlk kez Türk Ocağı, millet kavramından sadece siyasal aidiyetin anlaşılmayacağını dile getirdi ve milleti sadece siyasal bağlılık temelinde kurmak isteyen Tanzimatçıların “Osmanlı Milleti” projesini kıyasıya eleştirdi. Akçura, artık gönlünde yatanın Alman etnik milliyetçilik anlayışı olduğunu açıkça ifade etmeye başladı.”[59] Bu konuda bir çalışma yapan Orhan Gökdemir şöyle demektedir:

“Osmanlının son döneminde, ulusal bir bilinç yaratma konusundaki fikir çabalarına bakarsak, bunların Batı’da aynı konulardaki kültürel ürünlere göre hazin bir fakirlik içinde olduklarını görürüz. Osmanlı aydınları bu kültüre üniversalist bir biçimde yaklaşamamışlar, savunma kompleksi ile hareket etmişler ve farkına varmadan Batının en kötü ideolojisinin etki alanına düşmüşlerdir. Cahun’da temel ilkeleri bulunan bu Türkçülük, siyasal program halini alarak Alman pan-germen hareketinin bir aracı olmuş; Parvus(Yahudi) gibi Alman militarizminin ajanları Türkçülere yol göstermişler, Osmanlı ordusu Alman komutanlara teslim edilmiştir.”[60]

“I. Dünya Savaşı başlangıcında yayınlanarak (1914) İttihat ve Terakki yönetimi tarafından çeşitli dillere çevirilen “Türkler bu Muharebede Ne Kazanabilirler” adlı propaganda risalesinin yazarı Yahudi Munis Tekinalp (asıl adı Moiz Kohen), savaşın ana hedefinin Turan’ı kurtarmak olduğunu savunuyordu.”[61]

“Başlangıçta sadece söylem düzeyindeki Turan düşüncesi, 1. Dünya Savaşı öncesinde tamamen siyasal bir niteliğe büründü. Bu siyasal nitelik, Osmanlı Devleti’nin iç ve dış politikasını oluşturdu. (…)

Çarlık Rusyası’nı hedef alan Turan düşüncesi, yayılmacı Alman Emperyalizmi’nin işine geliyor ve doğrudan doğruya Almanlar tarafından destekleniyordu.”[62]

“Birinci savaştan önce, Rusya bir taraftadır ve “siyonizmin koruyucu meleği” Almanya diğer tarafta.”[63] Bu dönemde İttihat ve Terakki içinde güçlü bir hizip olan “Milliyetçilik” desteklenmiş, Rusya’yı durdurma siyaseti öne çıkarılarak Osmanlı Rusya karşısında ve Almanya’nın yanında savaşa teşvik edilmiştir.

Öyle ki; Osmanlı İmparatorluğu’nun dış politikasını oluşturan Turan düşüncesi, “M. A. Ağaoğulları’nın söylemiyle; “Alman Pan-cermen Hareketi’nin bir aracı durumuna indirgenmiş oldu.”[64]

Yine aynı araştırmacının belirttiğine göre, Parvus[65] adıyla tanınan Alexandre Helphand (Asıl adı İsrael Helphand olan Yahudi) gibi Alman ajanlarının, Yusuf Akçura gibi Alman sempatizanlarının faaliyetleri, İttihat ve Terakki Partisi ile onun en popüler önderi Enver Paşa üzerinde olumlu etkiler bıraktı. Bunun üzerine Enver Paşa, Çarlık Rusyası’nda yaşayan Türkler arasında propaganda ve örgütlenme faaliyetlerini yürütmek için, Teşkilat’ı Mahsusa adında gizli bir örgüt kurdu. (…) Alman Emperyalizmi’ne bağlı Turancılık, Balkanlar’daki bozgunlarla moral olarak güçsüz düşmüş askeri kadrolara itici bir güç verecektir.”[66]

Bu işbirliği o kadar ilerledi ki, “1. Dünya Savaşı çıktığında, Osmanlı İmparatorluğu izlediği dış politikasının sonucu olarak tamamen Alman Emperyalizmi’nin yanında yer aldı ve onun yenilgisi, kendi yenilgisi oldu…(…) Bu arada tabii Rusya’daki “anti-semit” iktidar da bir iç ihtilalle yıkılmıştı.”[67]

ŞEYHLER, TEKKELER, SABATAYCILAR ve MASONLAR

“Türkçülük hareketinin kaynağı, sadece Batı’dan gelen milliyetçilik akımı değildi, “İttihad-ı İslâm” (Pan-İslâmizm) hareketinin de milliyetçi fikirlerin yayılmasında değişik sebeplerle payı vardı. İslâm birliği fikrinin öncülerinden olan Şeyh Cemaleddîn-i Efganî’nin[68] (mason e.k.) faaliyetleri de bu akımın hızlanmasına zemin hazırlamıştı.”[69] “Cemâleddîn-i Efgânî, İstanbulda bulunduğu sırada bâzı yazar ve şâirler üzerinde etkili oldu.”[70] “Efgani, hem Türkçü, hem İslamcı görünmeyi başarmıştır. “[71] “Bilhassa Türkçülük ve İslâmcılık düşünceleri ile hareket edenler, ayrı fikir ve inançta olmalarına rağmen onu hoca kabul etmişlerdir.”[72] “Mehmet Emin Yurdakul, Ziya Gökalp, A. Agayef hep Efgani’den destek görmüştür. Mesela M. Emin Yurdakul’un, “Ben bir Türküm, dinim cinsim uludur” şiirini Efgani çok beğenmişti.”[73] “O zamanki İslamcı Sebilürreşad dergisi, ırkçılığı tenkit eden makaleler neşrederken, ırkçılar da, Efgani’nin ırkçılığı öven makalesini tercüme edip yayınlayınca İslamcıların sesleri, solukları kesilmişti. Efgani, makalesinde diyordu ki: ‘Irkçılık dışında saadet yoktur. İnsanları birbirine bağlıyan iki bağ vardır: Biri dil, biri de din birliğidir. Dil birliği, ırk ve milliyet birliği demektir. Şüphesiz, bu birliğin dünyadaki beka ve sebatı dinden daha devamlıdır.’ Efgani, Mısır’da da Arap ırkçısıdır. ‘Arap ırkının sınırını belirleyecek ölçü din ve mezhep değil, Araplık ölçüsüdür’ demiştir. “[74] “Bu tavrı cemiyette ayrılıklara yol açmıştır. Cemâleddîn-i Efgânî’nin asıl gâyesi de budur. Hayâtına bakılınca, gidip gezdiği yerlerde dâimâ tefrikadan yana olmuş ve fitneler çıkarmıştır.” [75] Bu fitneciliği sebebi ile olmalıdır ki, Mimar Sinan adlı Mason dergisinde Afgani hakkında uzun bir övgü makalesi yayınlanmıştır.[76]
II. Abdülhamid Han, hatıratında diyor ki: “Hilafetin elimde olması İngilizleri hep tedirgin etti. Blund adlı bir İngiliz ile Efgani adlı bir maskaranın el birliği ile İngiliz hariciyesinde hazırladıkları bir plan elime geçti. Efgani’yi yakından tanırdım. Tehlikeli bir adamdı. Bana bir ara Mehdilik iddiasıyla bütün Orta Asya müslümanlarını ayaklandırmayı teklif etmişti. Derhal reddettim. Bu sefer Blund ile işbirliği yaptı. Kendisini İstanbul’a çağırttım. Bir daha İstanbul’dan çıkmasına izin vermedim.”[77]

Efgani, Mısır’da Şeyh Muhammed Abduh’u[78] (ki o da bir mason idi – e.k.), şimal Türkleri arasında da Ziyaeddin bin Fahreddin’i yetiştirmiştir.[79]

…

“Osmanlı İmparatorluğu’nun son yüz yılı içerisinde bazı tekkeler ile istihbarat örgütleri iç içe olmuştur. Bu tekkelerin bir kısmı Osmanlı İmparatorluğu’nun tüm yeniliklerine karşı çıkarak İmparatorluğu zayıf düşürmüş ve çöküşü hızlandırmıştır. Tekkelerin, İmparatorluğun çöküşünü hızlandıran bir başka etkileri de Osmanlı’ya karşı bağımsızlık mücadelesine giren halkı tahrik etmeleri olmuştur.”[80]

Bu dönemlerde dünyanın süper gücü İngiltere idi. İngiliz istihbaratı o dönemde tarikatlara büyük önem vermiş ve Osmanlı sınırları dahilindeki tekkelere sirayet ederek kullanmıştır. Çünkü tarikatlerdeki hiyerarşik yapı yeryüzündeki en disiplinli yapılardır. Şeyh ne derse tüm tekke mensupları şeyhin dediğini sorgulamadan itaat eder. Böyle bir yapıya devletlerin ve o devletler üzerine hesapları olan örgütlerin kayıtsız kalmaları elbetteki mümkün değildir.[81]

…

Yahudiler ve masonlar Osmanlı’da, ekonomiden politikaya ve eğitime kadar birçok alanda etkin olmalarının yanısıra sünni ve alevi tarikatlarının içine de sızmışlardı.

“Özellikle Mevlevi, Melami ve Bektaşi tekkelerinde 19. yy.dan itibaren Sabataycıların şeyh, mürşid, dede, dedebaba gibi en üst makamlara kadar ulaştıklarını görüyoruz. Sabatay Sevi müslüman olduktan sonra bağlılarına ‘müslümanların görünürdeki adet ve geleneklerine riayet etmelerini’ öğütlemiştir. Bu da onların kendilerini en rahat ifade edebilecekleri çeşitli tarikatların dergah, hanekah, tekke ve zaviye gibi mekanlarına rağbet etmelerine yol açmıştır. Merkezi Selanik olan bu cemaatin Selanik’te özellikle Mevlevi ve Bektasi dergahlarında yoğunlaştıklarını görüyoruz. (…) Ilgaz Zorlu, Sabataycı cemaatlerin İslam mutasavvıflarıyla ilişkilerinin özellikle İstanbul, İzmir ve Selanik’te yoğunlaştığını belirtiyor.[82] İstanbul da Yenikapı Mevlevihanesi, Kasımpaşa Mevlevihanesi, Aziz Mahmud Hüdai’nin Üsküdar’daki dergahı Sabataycıların etkin olduğu dergahlar olarak dikkat çekmektedir. Yahudi mistizmi olarak tanımlanan Kabbala öğretisine dayanan Sabataycı yorum, İslamın gevşek mistik yorumu olarak Mevlevilik, Bektaşilik ve Melamilik ile paralellikler arz eder ve ortak buluşma noktaları bulur. Sabataycı asıllı Yunan yazar Starolakis, “Salonika, Jews and Dervishes” isimli kitabında Yahudi-Sabataycı kökenden olup Selanikteki dergahlarda etkili olan ve hatta bir kısmının uzantıları İstanbul’a kadar gelen dönme şeyhlerden bahsediyor. Bunlardan biri de müflis işadami Halil Bezmen’in dedesi Esad Efendi’dir. Esad Efendi 1920’lerde Kasımpaşa Mevlevihanesi’nin şeyhidir. Ankara Bektaşi Dergahı’nın şu andaki Dedebabası yani şeyhi de Sabataycıdır. Yine Dedebabalardan Bedri Noyan da Yahudi dönmesidir (Tv program yapımcı ve sunucu Engin Noyan’ın ağabeyidir).”[83]

…

“II. Meşrutiyet sonrası dönemde özellikle Bektaşî tarikatı mensupları, Halifelik konusunda “Şiîlerin imamlık ilkesine daha yakın olmaları” ve Tanzimat öncesi yaşadıkları bazı olaylar sebebiyle İttihat ve Terakki hareketine destek vermişlerdir. Zaten bazı Jön Türkler Bektaşî, bazıları da (Talât Paşa, Rıza Tevfik, Şeyhülislâm Musa Kâzım Efendi gibi) hem Bektaşî, hem de masondu.”[84]

…

Dikkat çeken diğer bir ocak da Üsküdar’daki Özbekler Tekkesidir. Bu Tekke Nakşibendiliğin Halidî kolundan… Eskiden beri çift taraflı istihbarat ilişkilerinin içinde olduğu iddia edilmektedir.

“Buhara’da doğarak 1847′de İstanbul’a gelen ve Özbekler Tekkesi’ne Şeyhi olan Türkçülerin pek değer verdikleri ve öncülerden saydıkları Süleyman Efendi 1877′de bir heyetle Macaristan’a gitmiş ve 1882′de meşhur Çağatay Lûgatı’nı neşretmiştir. İçinde 8 bin kadar kelime bulunan sözlük, Nevâî, Ahmet Yesevî ve Munis’in şiirlerinden seçilen örneklerle süslenmiştir. Şeyh Süleyman Efendi Çağatay Türkçesi ve Osmanlı Türkçesinin bir büyük dilin iki kolu olduğunu ve birliğini belirtmiştir.”[85]

“Özbekler tekkesinin ilginç girift ilişkileri vardı. İngiliz belgelerine göre Özbekler Tekkesi postnişini Şeyh Süleyman Efendi (1821-1890), konuk olarak dergaha gelen kişilerden topladığı istihbaratı, ingiliz büyükelcisi Henry Layard’a para karşilığı veriyordu ( Tarih ve Toplum Dergisi Nisan 1992 s.12-16)”[86] Nitekim araştırmacı Azmi Özcan da konuyla ilgili olarak arşiv belgelerine dayanarak yaptığı çalışmada Süleyman Efendi’nin ajanlığını açıkça ifade etmektedir.[87]

Öte yandan Süleyman Efendi’nin Yahudi kökenli Macar Osman Paşa ailesi ile yakın ilişkide olduğu, aynı aileyle İngiliz ajanı Yahudi Vambery’nin de içli dışlı olduğu, Osman Paşa’nın kızı şaire Nigar Hanım’ın hatıralarında dile getiriliyor. Bu bağlantılar da ayrıca incelemeye değerdir.

“Özbekler Tekkesi’nin görünümü Milli Mücadele yıllarında da karışıktır. Tekke, Kurtuluş Savaşı’nda İstanbul’dan Anadolu’ya sandıklarla silah ve cephane sevkiyatının yapıldığı tekkedir. Milli Mücadele’ye katılmak için Anadolu’ya geçeceklerin buluşma ve dağıtım noktası, Anadolu ile İstanbul arasında bir haberleşme merkezi idi.(…) Tekkenin son şeyhi Ata Efendi bir Sabataycı, yani dönme idi. Ata Efendi Kuva-yı Milliye hareketine destek vermiş; Amerikan mandacısı Karakol Cemiyeti’ne üye olarak İstanbul’dan Anadolu’ya silah kaçırılmasında, gönüllülerin Anadolu’ya kaçmasında tekkenin önemli bir rol üstlenmesini sağlamıştı.” [88]

“Tekke, işgal yıllarında tam bir materyalist (mistisizimden uzak) yapılanma içerisinde faaliyet gösteriyordu. Tekkenin en önemli müdavimleri arasında İngilizler de vardı. Rivayet odur ki, tekke, para karşılığı İngilizler’e istihbarat da servis etmişdir.”[89]

Zaten geçmişinde böyle bir sabıkası vardır Özbekler Tekkesinin.

“Özbekler’e yolu düşmemiş Millî Mücadele kahramanı yok gibi.”[90] Anlatılanlara göre Tekke’nin Mustafa Kemal’in Samsun’a gidişinde de büyük etkisi vardır.”[91]

“Mustafa Kemal ve arkadaşlarının Samsun’a gitmesine izin veren İngiliz belgesinin altında 1919′da İstanbul’a gelen, başta Özbekler Tekkesi olmak üzere bazı dergahlarla –güya- tasavvuf düşüncesini öğrenmek için ilişki kuran John Godolphin Bennett’in imzası vardı. Yıllar sonra İstanbul’a dönen Bennett ilk olarak yine Özbekler Tekkesi’ni ziyaret etti.

Ne anlama geliyor bu?

Hani Mustafa Kemal gizlice Samsun’a gitmişti!

Kurtuluş Savaşı’nı destekleyen Amerikancı Karakol Cemiyeti de burada; İngiliz istihbaratçılar da… Biz Kurtuluş Savaşı’nı İngilizlere karşı vermemiş mi idik? Vahdettin, Mustafa Kemal’i İngilizlere karşı vatan müdafaası için Samsun’a göndermiyor mu idi? Bu İngiliz kaşesi de ne oluyor?”[92]

Görüldüğü gibi durum epeyce karışık.

Ancak Ata Efendi’nin 33. dereceden bir mason olduğunu, tekkeyle ilişki kuranların da neredeyse tamamının mason olduğunu söylersek her şey bir anlam kazanır.

“Bir şeyhin, masonluk gibi uluslararası karanlık bir yapılanma içerisinde yer alması çok ilginç değil mi!

Daha da enteresanı Aytunç Altındal’ın, dünyanın en eski ve tehlikeli yeraltı cemiyeti İlluminati üyeleri arasında ismini teşhis edip ifşa ettiği 3-5 kişiden birinin de ilginçtir ki Özbek Tekkesi Şeyhi Ata Efendi olmasıdır.”[93]

…

Bir prototip olması itibarıyla Özbekler Tekkesi’nin izini sürmeye devam edelim…

Şeyh Ata Efendi’nin kardeşi Münir Ertegün’dür. Anneleri Şeyh İbrahim Edhem Efendi’nin kızı Ayşe Hamide hanımdır.[94]

“Münir Ertegün İstanbul Hükümeti tarafından Ankara Hükümeti’yle görüşmeler yapması için Anadolu’ya gönderilen Ahmet İzzet Paşa heyetinde görevliydi.”[95] “Ve daha sonra Ankara’da kalmış, ardından Lozan Konferansı’na katılan Türk delegasyonunda hukuk danışmanı olmuş, ardından da ABD’de 11 yıl Türkiye’nin büyükelçilik görevlerinde bulunmuştur.”[96]

“Dünya Savaşı ile başlayan Türkiye-ABD yakınlaşmasının mimarı olarak kabul edilen Münir Ertegün, ABD Başkanlarından Franklin Rooseveld ve Truman’la ailece görüşecek kadar yakın bir ilişki içerisindedir.”[97]

Washington’da 1944 yılında ölen Münir Ertegün’ün kemikleri 1946′da, ünlü Missouri Zırhlısı ile İstanbul’a getirilerek Özbekler Tekkesi’nde dedesi Şeyh İbrahim Edhem Efendi’nin bulunduğu kabristana defnedilmiştir.[98]

“1972′de İstanbul’da vefat eden Münir Ertegün’ün eşi Hayrünnisa Hanım ile 1989′da New York’ta vefat eden oğlu Nasuhi Ertegün de bu tekkedeki mezarlığa defnedildi.”[99]

Münir Bey’in diğer oğlu ABD’de yaşayan ve birkaç yıl önce ölen ünlü müzik adamı, 500. Yıl Vakfı’nın kurucusu[100], üst düzey mason Ahmet Ertegün de Özbekler Tekkesi’nde toprağa verilmiştir.[101] “Ahmet Ertegün’ün eşi Macar göçmeni bir Yahudi ailesinin kızı Mika Ertegün[102] olduğunu belirtmemiz de açıklayıcı olacaktır.

Özbekler Tekkesi “Kurtuluş Savaşı’ndaki katkılarından ötürü” 1925′te çıkan Tekke ve Zaviyeler Kanunu’ndan etkilenmedi. Vakıflar Genel Müdürlüğü’ne bağlanarak 1994′te restore ettirilen ve sonrasında açılışı Henry Kissinger tarafından yapılan tekke halen “Münir Ertegün Vakfı” ismiyle bir kültür merkezi olarak faaliyetlerini sürdürüyor. Vakıf Ahmet Ertegün’ün kızkardeşi Selma Göksel tarafından yönetiliyor.[103]

(Ek bilgi olarak bugüne kadar sayısız başarılı reklama imza atan Ali Taran’ın da Ata Efendi’nin torunlarından olduğunu ekleyelim. Ata Efendi, Taran’ın anne tarafından dedesidir).[104]

…

Bu kısa flash backten sonra Osmanlı’nın son dönemindeki tabloyu kısaca özetleyelim:

- Devletin tüm kadroları masonların kontrolündedir,

- Ordu ve iletişim masonların kontrolündedir,

- Bir Yahudi enjeksiyonu olan hakim ideoloji Türkçülük masonların kontrolündedir,

- Dini otorite (şeyhülislamlık) masonların kontrolündedir.

…

GELECEK BÖLÜM: MİLLİ MÜCADELEYE DOĞRU

[1] Douglas Reed, Milletlerin Aldatılması, Kayıhan Yayınları, sf. 46

[2] Douglas Reed, Milletlerin Aldatılması, Kayıhan Yayınları, sf. 51- 52

[3] Trial and Error: The Autobiography of Chaim Weizmann, Chaim Weizmann, sf. 49

[4] Anti-Network Rothschild: Soros’un Ağababası, Fabrika Dergisi, Temmuz 2005

[5] Documents and readings in the History of Europe since 1918, Walter C. Langsam, sf. 377

[6] Ayşe Hür, 90 Yıldır Kanayan Yara:Filistin(2),Taraf, 07.01.2009

[7] Kadir Mısıroğlu, Geçmişi ve Geleceğiyle Hilafet, Sebil Yayınları, İstanbul-1993,sh:190

[8] Ayşe Hür, 90 Yıldır Kanayan Yara:Filistin(2),Taraf, 07.01.2009

[9] Prof.Dr. Ekrem Buğra Ekinci, Saultan Hamid’in Tahtına Mal Olan Filistin, Türkiye, 19/08/2009

[10] Mayer Amschel Rothschild maddesi, tr.wikipedia.org

[11] Filistin (Siyonizm ve Osmanlı),dallog.net

[12] Türkiye’de Yahudi Lobiciliği, vahdet.com

[13] Kerem Dağlı, Milliyetçilik, Irkçılık ve “Türklük” Kavramı Marksist Tutum dergisi, no: 35, Şubat 2008

[14] Pierre Loti, Aziyade, s. 111’den nakleden Doç.Dr. Galip Baldıran, Pierre Loti’nin Aziyade’sinde Osmanlı Başkentine Tarihsel Bir Bakış, Hacettepe Omversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi Cilt: 17, Sayı:1, Sh:23.

[15] Sacit Kutlu, İkinci Meşrutiyet Dönemi’nin Düşünce Akımları,OB müze.com

[16] Prof.Dr. Rıza Filizok,Mmillî Edebiyat Dönemini Hazırlayan Tarihî ve Kültürel Olgulara Genel Bir Bakış, www.ege-edebiyat.org

[17] Batı İdeolojisi, Irkçılık ve Ulusal Kimlik Sorunumuz,www.genbilim.com

[18] Sacit Kutlu, İkinci Meşrutiyet Dönemi’nin Düşünce Akımları,OB müze.com

[19] Batı İdeolojisi, Irkçılık ve Ulusal Kimlik Sorunumuz,www.genbilim.com

[20] Batı İdeolojisi, Irkçılık ve Ulusal Kimlik Sorunumuz,www.genbilim.com

[21] Batı İdeolojisi, Irkçılık ve Ulusal Kimlik Sorunumuz,www.genbilim.com

[22]Batı İdeolojisi, Irkçılık ve Ulusal Kimlik Sorunumuz,www.genbilim.com

[23] Batı İdeolojisi, Irkçılık ve Ulusal Kimlik Sorunumuz,www.genbilim.com

[24] Cemil Meriç, Cemil Meriç ile söyleşi Cogito, sayı: 32, 2002.

[25] Cemil Meriç, Cemil Meriç ile söyleşi Cogito, sayı: 32, 2002.

[26] Prof. Dr Orhan Türkdoğan, “Biz kimiz?” Gerçeğine Sosyolojik Bir Bakış, 2023 Aylık Dergi,Temmuz 2005

[27] Prof.Dr. Rıza Filizok,Millî Edebiyat Dönemini Hazırlayan Tarihî ve Kültürel Olgulara Genel Bir Bakış, www.ege-edebiyat.org

[28] Orhan Gökdemir,Türkçülüğün Kökenleri ya da Milli Türkçülüğe Giriş, Fabrika, Aralık 2005, sh: 6 v.d.

[29] Orhan Gökdemir,Türkçülüğün Kökenleri ya da Milli Türkçülüğe Giriş, Fabrika, Aralık 2005, sh:15

[30] Berkes, Niyazi. Türkiye’de Çağdaşlaşma. Doğu-Batı Y. İstanbul. Sh. 279

[31] Orhan Gökdemir,Türkçülüğün Kökenleri ya da Milli Türkçülüğe Giriş, Fabrika, Aralık 2005, sh:7

[32] Orhan Gökdemir,Türkçülüğün Kökenleri ya da Milli Türkçülüğe Giriş, Fabrika, Aralık 2005, sh:9

[33] Akçura, Yusuf. Türkçülüğün Tarihi. Kaynak Y. İstanbul 1988. s.41.

[34] Orhan Gökdemir,Türkçülüğün Kökenleri ya da Milli Türkçülüğe Giriş, Fabrika, Aralık 2005, sh:8-9

[35] Basalel, Yusuf. Yahudi Tarihi. İstanbul 2000. s.84.

[36] Orhan Gökdemir,Türkçülüğün Kökenleri ya da Milli Türkçülüğe Giriş, Fabrika, Aralık 2005, sh:8

[37] Orhan Gökdemir,Türkçülüğün Kökenleri ya da Milli Türkçülüğe Giriş, Fabrika, Aralık 2005, sh:9

[38] Orhan Gökdemir,Türkçülüğün Kökenleri ya da Milli Türkçülüğe Giriş, Fabrika, Aralık 2005, sh:9

[39] Türkçülük,www.wikipedia.org

[40] Prof. Dr. Rıza Filizon, Millî Edebiyat Dönemini Hazırlayan Tarihî ve Kültürel Olgulara Genel Bir Bakış, www.ege-edebiyat.org

[41] Derya Güneyli, Türk Milliyetçiliği, Sosyalist Barikat, Nisan 2000, Sayı:5

[42] www.tr.wikipedia.org

[43] Fuat Uçar, Türkçülüğün Manifestosu, Osmanlıcılık-İslamcılık-Türkçülük, Fark Yayınları-2008

[44] M.A. Ağaoğulları, “Geçiş Sürecinde Türkiye” S. 193’den nakleden Derya Güneyli, Türk Milliyetçiliği, Sosyalist Barikat, Nisan 2000, Sayı:5

[45] Derya Güneyli, Türk Milliyetçiliği, Sosyalist Barikat, Nisan 2000, Sayı:5

[46] Gencay Saylan, “Milliyetçilik deolojisi ve Türk Milliyetçiligi”, Cumhuriyet Dönemi Türkiye

Ansiklopedisi, C. VII, stanbul, letisim Yayınları, 1983, s.1948.

[47] Sacit Kutlu, İkinci Meşrutiyet Dönemi’nin Düşünce Akımları,OB müze.com

[48] Kerem Dağlı, Milliyetçilik, Irkçılık ve “Türklük” Kavramı Marksist Tutum dergisi, no: 35, Şubat 2008

[49] Cemil Meriç, Cemil Meriç ile söyleşi Cogito, sayı: 32, 2002.

[50] Türkçülük,www.wikipedia.org

[51] Turancılık,www.wikipedia.org

[52] Turancılık,www.wikipedia.org

[53] Derya Güneyli, Türk Milliyetçiliği, Sosyalist Barikat, Nisan 2000, Sayı:5

[54] Turancılık,www.wikipedia.org

[55] Derya Güneyli, Türk Milliyetçiliği, Sosyalist Barikat, Nisan 2000, Sayı:5

[56] Turancılık,www.wikipedia.org

[57] Derya Güneyli, Türk Milliyetçiliği, Sosyalist Barikat, Nisan 2000, Sayı:5

[58] Turancılık,www.wikipedia.org

[59] Sacit Kutlu, İkinci Meşrutiyet Dönemi’nin Düşünce Akımları,OB müze.com

[60] Orhan GÖKDEMİR, Türkçülüğün Kökenleri ya da Milli Türkçülüğe Giriş,Fabrika Dergisi, Aralık 2005

[61] Turancılık,www.wikipedia.org

[62] Derya Güneyli, Türk Milliyetçiliği, Sosyalist Barikat, Nisan 2000, Sayı:5

[63] Orhan Gökdemir,Türkçülüğün Kökenleri ya da Milli Türkçülüğe Giriş, Fabrika, Aralık 2005, sh:12

[64] Derya Güneyli, Türk Milliyetçiliği, Sosyalist Barikat, Nisan 2000, Sayı:5

[65] Alman Yahudisi Alexandre Helpland Parvus Rusya’da 1905 Devrimi başarısız olunca, 1910 yılında Türkiye’ye gelip hem İttihat ve Terakki’ye, hem de Türkçü akıma desteğini sunar. Rus muhalif çevreleri ile ilişkisinin sadece bir devrim hizmeti olmadığı Parvus’un bu operasyonunardından birdenbire zengin olmasından bellidir. Bu büyük hizmeti karşılığında Almanya’dan Türkiye’de vagon ticareti, Avrupa’da kömür ve çelik işleri tekeli alıyor. Büyük servet ediniyor. Almanya-Rusya ve Türkiye arasında dolaşan bu adam, başlangıçta Rus devrimci hareketinin önde gelen simalarından biri. Iskra’nın ve Arbaiter Zeitung’un başyazarı. Weimar, Cumhurbaşkanı Ebert’in akıl hocası. Parvus’un bir de Fransızca olarak yayınlanan Jeune Turc adlı bir derginin yazarı olduğunu öğreniyoruz.

Türkçü Celal Nuri (dönme, mason) ve Ahmet Ağaoğlu(dönme,mason) bu derginin yazarları arasındadır ve kaynaklarda gazetenin sahibinin Sami Hirtzberg veya Günzberg adlı bir Musevi olduğu not edilmektedir. Bir başka kaynak ise Le Jeune Turc’un, İbranice Ha-Mevaser ile birlikte siyonistler tarafından yayınlandığını haber vermektedir.

Troçki’nin deyişiyle “daima garip ve kararsız bir hal” sergileyen bu adam, Alman Ordusu ile de gizli kapaklı işler çeviriyordu. Payının ne kadar olduğunu bilemiyoruz; Rus rejimi bir ihtilalle yıkıldı ve Osmanlı’da iktidar değişimi sağlandı. İki ülkenin kaderi de Yahudi siyasetinin öngörüsü doğrultusunda gelişti. Rusya’dan üçüncü Aliya dalgası başladığında, Filistin artık Osmanlıların değildi.

[66] Derya Güneyli, Türk Milliyetçiliği, Sosyalist Barikat, Nisan 2000, Sayı:5

[67] Derya Güneyli, Türk Milliyetçiliği, Sosyalist Barikat, Nisan 2000, Sayı:5

[68] İran Esedâbâd doğumlu Cemaleddin Efganî, İngiliz belgelerine göre “tanrıya inanma” şartı koşan İskoç Mason Locası’na üye iken, buradan “tanrısızlık” ithamıyla kovulmuş, o da “tanrı tanımazlık”ın makbul sayıldığı Fransız Grand Orient Locası’na reis olmuştur. Efgani, aynı zamanda Kahire Mason locasını kurdu ve oranın reisi oldu… (Muhammed Reşad, Cemaleddin Efgani Hakkında Makaleler, İstanbul 1996, s. 21)

Ahmet Davudoğlu “Din Tahripçileri” adlı kitabında onun için şöyle yazmaktadır: “1355 numara ile Şarkın Yıldızı Locası’na kayıtlı bir mason olan, İslâm’a duyduğu güvensizliği açığa vurmaktan çekinmeyen ve Peygamberlik sanatlardan bir sanattır diyen Efgani, bir ilim adamı değil, siyasetle uğraşan bir nankördür. Fesatçılığı sezilince ulema tarafından İstanbul’dan kovulmuş, Mısır’a kaçmıştır.”

[69] Prof. Dr. Rıza Filizok, Millî Edebiyat Dönemini Hazırlayan Tarihî ve Kültürel Olgulara Genel Bir Bakış, ege-edebiyat.org, sh:3

[70] ansiklopedi.turkcebilgi.com/Cemaleddin_Efgani

[71] Cemaleddin Efgani, www.dinimizislam.com

[72] ansiklopedi.turkcebilgi.com/Cemaleddin_Efgani

[73] Cemaleddin Efgani, www.dinimizislam.com

[74] Cemaleddin Efgani, www.dinimizislam.com

[75] ansiklopedi.turkcebilgi.com/Cemaleddin_Efgani

[76] Mimar Sinan dergisi, sayı: 127, Mart 2003

[77] Bkz. Abdulhamid Han, Sultan Abdulhamidin Hatıra Defteri (Haz. İsmet Bozdağ), İstanbul 1986 (8. Baskı), Pınar Yay. S. 73

[78] Efgani’nin talebesi olan Muhammed Abduh Mısır doğumlu. Abduh gibilerinin kimler tarafından destek gördüğüne dair zamanında İngiltere’nin Mısır sömürge valisi Lord Cromer’in söylediği şu söz ibretliktir: “Kuşkusuz İslâmî reformist hareketin geleceği Şeyh Muhammed Abduh’un çizdiği yolda ümit vaad ediyor. Ve o yolun yolcuları Avrupa’nın her türlü yardım ve teşviklerine lâyıktırlar”. Abduh, Osmanlı’ya karşı Urabi veya A’rabi Paşa isyanında elebaşı ve fetvacıbaşı rolü de üstlenerek Mısır’ın İngiliz birlikleri tarafından 1882 yılında işgal edilmesine ciddi katkılar sağladı. Efganî’nin reisliğini yaptığı Kahire Mason Locası üyeleri, İngilizlerle işbirliği hâlinde faâliyette bulunuyordu. Bu yüzden Abduh’a üç yıllık sürgün cezası verildi.

[79] Prof. Dr. Rıza Filizon, Millî Edebiyat Dönemini Hazırlayan Tarihî ve Kültürel Olgulara Genel Bir Bakış, www.ege-edebiyat.org

[80] Mustafa Özdemir, Tarikat Örgüt İlişkileri, www.muvazene.com

[81] Mustafa Özdemir, Tarikat Örgüt İlişkileri, www.muvazene.com

[82] Ilgaz Zorlu, Evet, Ben Selanikliyim, S.40-41

[83] Gültekin Zoroğlu, Türkiyedeki Yahudiler ve Sabataycılar, Hicran Dergisi, www.hicrandergisi.com/Version6/content/view/65/62/

[84] RAMSAUR (l942), Ernest Edmonson. “The Bektashi Dervishes and The Young Turks”, Moslem World, c. XXXII, Ocak l942, s. 7-l4. den nakleden www.turkleronline.com

[85] Geçmişten Günümüze Türk Milliyetçiliğinin Tarihi Gelişim Süreci, www.y-tm.com

[86] Soner Yalçın, Efendi 2, s:49

[87] Azmi Özcan, “Özbekler Tekkesi Postnişini “, Tarih ve Toplum, no. 100, Nisan 1992.

[88] Abdurrahman Dilipak, Özbekler Tekkesi’nin Sırrı, Vakit Gazetesi, 22/12/2006

[89] Mustafa Özdemir, Tarikat Örgüt İlişkileri, www.muvazene.com

[90] Mustafa Özdemir, Tarikat Örgüt İlişkileri, www.muvazene.com

[91] Abdurrahman Dilipak, Özbekler Tekkesi’nin Sırrı, Vakit Gazetesi, 22/12/2006

[92] Abdurrahman Dilipak, Özbekler Tekkesi’nin Sırrı, Vakit Gazetesi, 22/12/2006

[93] Mustafa Özdemir, Tarikat Örgüt İlişkileri, www.muvazene.com

[94] Soner Yalçın, Efendi 2, İstanbul-2006

[95] Oray Yeğin, Ahmet Ertegün Ne kadara Türk’tü, Akşam, 12.03.2009

[96] Abdurrahman Dilipak, Özbekler Tekkesi’nin Sırrı, Vakit Gazetesi, 22/12/2006

[97] Mustafa Özdemir, Tarikat Örgüt İlişkileri, www.muvazene.com

[98] Ehmet Akif Ak,Bir Başka Ertegün Portresi, Yeni Şafak, 07.01.2007

[99] Erdal Şafak, Ahmet Bey ve Babası, Sabah, 09.07.2006

[100] Kardeşinin külleriyle aynı mezara kondu!, yenicağ gazetesi,29.12.2006

[101] Zaman,19.12.2006

[102] Soner Yalçın, Efendi 2, İstanbul-2006

[103] Abdurrahman Dilipak, Özbekler Tekkesi’nin Sırrı, Vakit Gazetesi, 22/12/2006

[104] Soner Yalçın, Efendi 2, İstanbul-2006

“Bu andlaşmayı, Mustafa Kemal Paşa’nın, Sadrazam Tevfik Paşa’ya çektiği meşhur “Bahçe Telgrafı”yla, “Muhakkak bu insanı Bahriye Nazırı yapın” diye  tavsiye ettiği  “Rauf Orbay” (mason e.k.) imzalamıştır; ki padişah Mehmet Vahidettin Han’ın “Aksi ve sert maddelerle karşılaşırsan asla imzalama ve derhal geri dön” diye telkin ve ihtarda bulunmasına rağmen… Şimdi bazı çehreler ve çevreler bu andlaşmadan dolayı memleketin parçalanmasının faturasını bu zavallı padişahın omuzlarına yüklüyor. Halbuki ülkenin parçalanmasına sebep olan bu andlaşmayı imzalayan Rauf Orbay ilerleyen zamanlarda Meclis Başkanı ve hatta Başbakan olacaktır… Bu da tarihin bir cilvesi”[1] olsa gerek…

Mondros Andlaşmasıyla birlikte “yenilmiş Osmanlı ordusu büyük ölçüde silahsızlandırılarak tasfiye edildi. İstanbul, İngiliz emperyalistleri tarafından 13 Kasım 1918’de fiilen işgal altına alındı. Ayrıca emperyalist güçler, Yunanlıların Batı Anadolu Bölgesi’nde nereleri işgal edeceklerini içeren haritalar çizmiş, Yunanlılar da işgal hazırlıklarına başlamışlardı. Fransızlar ve İtalyanlar da işgal hazırlığındaydı.

Tüm bu gelişmeler karşısında, İstanbul Hükümeti emperyalist güçlerin ardı arkası kesilmeyen isteklerine, dayatmalarına boyun eğmekten başka çıkar bir yol bulamıyordu.

Gelişmeler karşısındaki tepki, Anadolu’da halktan ve halkın tepkilerine sahiplenen halk önderlerinden gelenlerden ibaretti. Ege’de Ethem Bey, Demirci Efe, Yörük Ali; Çukurova’da ise Salih Bey‘in faaliyetleri örnek olarak verilebilir.(…)

Ethem bey, Milli Micadeleye katılımını hatıralarında şöyle aktarıyor:

“Umumi Harbin neticesi olarak en ağır şartlarda Mondros Mütarekesi kabul ettirilmesine rağmen, galip devletler, mütareke hükümlerini bozmaya başlayınca, İzmir’de teşekkül eden gizli cemiyetin kararı ile ben ilk isyan bayrağını tam 2,5 yıl önce açmıştım.”

Ethem Bey, bu sözleri 1921 yılının ilk ayında söylediğine göre, 2,5 yıl önce derken kastettiği zaman 1918 yılının 2. yarısıdır. Gizli Cemiyet ise Teşkilat-ı Mahsusa olmalıdır.”[2]

..

Mustafa Kemal, 7. Ordu Komutanı iken 1917 yılının son günleriyle 1918 Ocak ayının ilk günlerini kapsar şekilde Veliaht Vahdettin‘le birlikte Almanya’ya gitmiş ve İttihatçı fikirlerini saklayarak kendisiyle yakınlık tesis etmişti. Bu yakınlıktır ki sonraki günlerde kendisine üst görevler verilmesini sağlamıştır. Filistin bozgunundan sonra Yıldırım Orduları Grubu Komutanlığı’na getirilen Mustafa Kemal daha sonra “bu ordunun kaldırılması üzerine İstanbul’un işgal edildiği 13 Kasım 1918′de İstanbul’a gelip Harbiye Nezareti’nde (Bakanlığında) göreve başlamıştı.”[3]

Bugün hiç bahsedilmez ama Mustafa Kemal’in o günlerdeki fikirleri çok farklıdır. Mustafa Kemal, 13 Kasım 1918 gününden itibaren – İngiliz işgal  kuvvetleri Kumandanı General Harrington’un  da içinden çıkmadığı- Pera Palas’ta ikamete başlar. [4]

Bu dönemde Mustafa Kemal,” İngilizlerin Daily Mail Gazetesi’nin muhabiri G. Ward Price‘ı aracı yaparak General Harrington‘la görüşmek ister. Price, Pera Palas’ta yaptığı görüşmeyi hatıralarında , “Mustafa Kemal, “yapmak istediği bir teklif için Britanya resmi makamlarıyla nasıl temas edeceğini” bildirmemi rica etti.” diyor ve Mustafa Kemal’in ağzından şunları aktarıyor:  “Bu harpte yanlış cephede savaştık,  eski dostumuz Britanyalılarla asla kavga etmek istemezdik… Biliyoruz, partiyi kaybettik… Anadolu’nun Müttefik Devletler tarafından işgal edileceğini tamamen biliyordum… Bu topraklar üzerindeki bir Britanya idaresinden o kadar hoşnutsuzluk gösterilmemesi gerektir.”
Anadolu’da İngiliz idaresinden o kadar da rahatsızlık duyulmaması gerektiğini söyledikten sonra Mustafa Kemal, bu topraklar üzerindeki İngiliz idaresinde bir vali olarak çalışmaya hazır olduğunu gazeteci aracılığıyla işgalci yetkililere şöyle iletiyor: “Eğer İngilizler Anadolu için sorumluluk kabul edecek olurlarsa Britanya, idaresinde bulunan tecrübeli Türk valileri ile işbirliği halinde çalışmak ihtiyacını duyacaklardır. Böyle bir selahiyet dâhilinde hizmetlerimi arzedebileceğim münasip bir yerin mevcut olup olmayacağını bilmek isterim…””[5]

“Mustafa Kemal Paşa’nın İstanbul’da kendi parasıyla çıkardığı Minber gazetesinde işgalci İngilizlerin tebrik edilip alkışlandığını da, 17 Kasım 1918′de aynı gazetede çıkan söyleşisinde “İngilizlerden daha hayırhah (iyiliksever) bir dost olmayacağı” mesajını verdiğini de, ertesi gün çıkan Vakit gazetesinde ise “Britanya hükümetinin Osmanlılara karşı olan iyi niyetlerinden şüphe etmediğini” söylediğini de hatırlamamız gerekir. “[6]

Mustafa Kemal’in kendi ifadesiyle “imparatorluğu tarafsız bir devletin mandası ile koruma” çabası, Sivas Kongresi sonralarına kadar sürmüştür.

…

“Bu tarihten itibaren olaylar kronolojik olarak şöyle gelişti:

- Vahdeddin, İttihat ve Terakki baskısından kurtulduktan sonra, İstanbul’da idareyi tamemen kendi ellerine almak, ülkeyi Meşrutiyet’le değil, ağabeyi Sultan 2. Abdulhamid gibi Mutlakiyet’le yönetmek istemiştir… Sebebi de açıktı. 1. Meşrutiyet ülkeye hürriyet değil, 93 Harbi’ni getirmiş, Ruslar’ın Yeşilköy’e kadar gelmesine yol açmıştı. Bu yüzden Sultan 2. Abdulhamid Meclis’i feshetmiş ve 1908 yılına kadar yeni felâketler oluşmasını önlemişti… 2. Meşrutiyet ise Trablus Harbi’ni, Balkan Harbi’ni ve 1. Cihan Harbi’ni getirmiş ve ülkeyi 10 yılda perişan etmişti!.. İşte bu yüzden Sultan Vahdeddin 18 Aralık 1918′de Meclis’i feshetti !..”[7]

- 4 Mart 1919’da  Damat Ferid Paşa (mason e.k.)  sadarete (başbakanlığa), Hürriyet ve İtilaf Fırkası da iktidara geçer.

- Mondros Ateşkes Andlaşması gereğince Osmanlı kuvvetlerinin 1914 yılındaki sınırın gerisine çekilmesi gerekiyordu. Andlaşmanın imzalanmasından sonra Tebriz’de bulunan Birinci Kafkas Kolordusu Komutanı Kazım Karabekir Paşa da diğer komutanlar gibi İstanbul’a çağrılmıştı.  Karabekir, Boğazda işgal kuvvetlerini görünce Tekirdağ’a çıkan tayinini Erzurum’daki 15. Kolordu komutanlığına aldırttı (24 Şubat 1919).  Erzurum’a gitmeden önce bir çok resmi ve sivil şahsiyetle görüşen Karabekir, 11 Nisan 1919’da Mustafa Kemal Paşa ile Şişli’deki evinde görüşerek kendisini Anadolu’ya davet etti. Mustafa Kemal bu çağrıyı cevapsız bıraktı ve Karabekir’e muvaffakiyetler dileyerek evinden uğurladı.[8]

…

Emperyalist isgal sürecinin başlangıcındaki tablo bu idi.

1919 yılının Mayıs ayının başına gelindiğinde Yunanlıların İzmir’i işgal edeceklerine dair şayialar vardı.  Padişah Vahdeddin de zihninde tasarladığı planın tatbikine girişti. Almanya seyahati sırasında ittihatçı kimliğini başarıyla saklayan ve kendisiyle yakınlaşan Mustafa Kemal’i,

“asayiş-i dahiliyenin iadesi” zahiri maksadıyla ordu müfettişi sıfatıyla Anadoluya göndermeye karar verdi. Ve aradığı fırsatı da çok kısa sürede buldu.  “İngilizlerin, Samsun dolaylarındaki Rum çeteleri ile Türkler arasındaki çatışmaların önüne geçilmesini istemelerini” fırsat bilerek, Mustafa Kemal’i çok geniş yetkiler ve bol para ile 9. Ordu müfettişliğine atadı.

Fakat Mustafa Kemal günlerce yola çıkmadı, çeşitli temaslarda bulunarak İstanbul’da oyalandı. Hatta hükümet 6 Mayıs 1919’da yazdığı bir tezkere ile kendisinden acele etmesini istemek zorunda kaldı.[9]

“Bu arada İtilaf Devletleri Yüksek Konseyinin 7 Mayıs 1919′da aldığı karar uyarınca 15 Mayıs 1919′da İzmir Yunanlılar tarafından işgal edildi. İşgal tüm Türkiye’de güçlü bir ulusal tepkiye yol açtı.”[10] “Yunanlıların İzmir’e asker çıkarttığı ve giderek Ege Bölgesinde irili ufaklı çatışmaların ve direnişlerin yaşandığı bu günlerde, M. Kemal ve daha sonra Ankara ekibini oluşturacak olan kimselerin büyük çoğunluğu, kah İstanbul’daki hükümet değişiklikleri ile kâh sarayla, kâh İngilizlerle pazarlık içerisinde kendilerine çıkış yolları aramakla meşguldü.”[11]

İki adet araba, para v.s. gibi bir takım taleplerde bulunan Mustafa Kemal İzmir’in işgale uğramasından bir gün sonra ancak İstanbul’dan ayrılabildi.

“Mustafa Kemal tam İstanbul’dan ayrılacağı gün İngilizler tarafından yakalanıp tevkif edileceği şayiası çıkmıştı. Tuhafı şu ki hadi Mustafa Kemal el çabukluğuna getirip tevkif olunmadan gemiye bindi diyelim, amma Merzifon ve Samsun havalisinde İngiliz askerleri yok muydu? Neden onu tevkif edip İstanbul’a geri göndermediler de geri çağırması için Bab-ı Ali’ye tazyik icra etmeye koyuldular? Doğrusu bu bir muammadır?” [12]

“Padişahın beklediği oydu ki, Mustafa Kemal Paşa Anadolu’da sivil bir hareket başlatsın, bu yolda halkı teşkilatlandırarak müstevlilere karşı koysun. Ama şimdi o, gizlice firari değil, bir yanına gösterişli askeri zabitlerini alarak, sırtına da görkemli askeri üniformayı geçirerek “Yâverân-ı Hazret-i Şehriyârî” ünvânının verdiği övünme ile Anadolu’ya geçiyordu. Resmi tarihler her ne kadar çürük Bandırma Vapuru ve İngilizlerden habersiz Samsun’a geçiş hikayeleri ile doluysa da, artık Bandırma Vapuru’nun, devletin en yeni gemilerinden biri olduğu ve Mustafa Kemal Paşa ile beraberindeki askerlerin ise İngiliz vizesi ile gemiye bindikleri belgelenmiştir.(…) Eğer İstanbul Hükümeti’nin Anadoludaki asker ve sivil idare üzerinde olabilecek tasarruflarına, üreyen ve türeyen halk teşkilatları fiili bir muhalefette bulunursa, hükümetçe yetkili kılınan Mustafa Kemal Paşa bunları tepeleyecektir. Anadolu’da, hakkında böyle düşüncelerin olduğu Mustafa Kemal Paşa nitekim Havza’dan çektiği telgrafta: “Nâzik olan vaziyet-i umûmiye”den ba­hs ettikten sonra “Hükümeti müşkül bir mevkîe sokacak herhangi bir ahvâlden ictinâb edilmesi (kaçınılması)”nı istiyordu.”[13]

“Tam Mustafa Kemal Samsun’a ayak bastığı gün harekete geçen İngilizler, General Milne imzasıyla Harbiye Nezareti’ne bir yazı göndererek, O’nun Anadoluya niçin gönderildiğini sormuşlardır. Harbiye nezareti bu yazıya verdiği 24 Mayıs 1919 tarihli cevapta, “mütareke hükümlerinin süratle tatbikini sağlamak” gibi bir maksad takip edildiği bildirilmişse de, İngilizler tatmin olmayarak, 6 Haziran 1919 tarihli yazılarıyla, “Mustafa Kemal Paşa ve Erkanı’nın derhal İstanbul’a çağrılmasını istemişlerdir.

Bu kati ifade karşısında bile direnmek ve Mustafa Kemal Paşa’yı geri çağırmamak isteyen Harbiye Nezareti, 8 Haziran 1919’da İngiliz talebini bir kez daha cevaplandırmışsa da İngilizler nokta-i nazarlarında ısrar ettiklerinden işgal altındaki Harbiye Nezareti bu emrivakiye mecburen boyun eğmiştir.”[14]

Burada sorulacak birinci soru, İngilizlerin eğer M. Kemal’i tutuklamaya niyetleri var ise, görevlendirilmesinden sonra günlerce İstanbul’da kalmasına rağmen niçin tutuklamadıklarıdır?

İkincisi ise, “…artık Erzurum’a ulaşmış bir Mustafa Kemal’in İstanbul’ a dönmeyeceğini Harbiye Nezareti kadar İngilizler de elbette biliyorlardı. O halde Anadoludaki harekat ile İstanbul hükümetinin arasını açmaktan ve bunları karşı karşıya getirmekten başka hiçbir netice vermeyecek olan bu tazyiklere İngilizler niçin başvuruyorlardı?”[15]

Bu soruların cevabı pek çok konuya da açıklık getirecektir.

…

Mustafa Kemal Samsun’a çıktığı gün Anadolu’da mukavemet çoktan başlamıştı. Ethem bey Salihli civarında, işgalin önünde barikat görevi görecek bir cepheyi zaten oluşturmuştu. Balıkesir, Gönen, Kirmasti, Bandırma ve Bursa’da sözünü geçirdiği Çerkeslere haber gönderip çağırmış ve kuvvetlerine katmıştı. İttihatçı diye İstanbul hükümetince peşine düşüldüğünden Akhisar bölgesinde dolaşan Serenli Parti Pehlivan da Ethem‘in hizmetine girmişti. Ethem‘in oluk oluk kan akıtarak oluşturduğu Salihli cephesi, o sıralar Amasya Tamimi, Erzurum ve Sivas Kongreleriyle uğraşan M. Kemal ekibinin ciddi bir nefes almasını sağladı. Çünkü Salihli cephesi ile birlikte, her geçen gün biraz daha genişleyen işgal cephesinin önüne önemli bir set çekilmiştir.(…) Anadolu’nun ağırlıkla Ege Bölgesi olmak üzere çesitli yörelerinde Kuvva-yı Milliye adı altında başlayan yerel direnişler kendiliğinden giderek güçleniyordu.  [16]

Ancak bu direnişler, merkezi bir önderlikten yoksundu.

Mustafa Kemal’in tek hedefi vardı: Bu direniş merkezleri nezdinde kendisini tek otorite haline getirmek….

Bu stratejiyle işe koyuldu.

…VE “BİRADERLER” HALK HAREKETİNİN BAŞINA GEÇİYOR

“Mustafa Kemal 25 Mayıs 1919 Günü Havza’ya ulaştı ve burada uzun süre bekledi. Yüklenmiş olduğu misyona yönelik, özellikle Erzurum, Trabzon ve Sivas’tan gelecek tepkileri bekliyordu.”[17]

Bu arada mahalli teşkilatlanmalarla Anadolu direnişi de yükseliyordu.

O’nu Şişlide’ki evinde ziyaret ederek Erzurum’a davet eden Kazım Karabekir ise 3 Mayıs 1919’dan beri Erzurum’daydı ve Erzurum Kongresi’nin yapılması için çalışmalar yürütüyordu.

Bu tarihlerde Erzurum’un 22 Nisan’dan beri şehirde bulunan ilginç bir konuğu daha vardı: Yahudi kökenli Lord Curzon’un yeğeninin kocası İngiliz ajanı yarbay Alfred Frederick Rawlinson.[18]

Bu İngiliz ajanı, denetçi sıfatıyla doğu bölgesinde yaklaşık iki buçuk yıl faaliyet göstermiştir.[19] Görevli bulunduğu Bakü’den Erzurum’a “Türk milliyetçileri” ile asgari anlaşma şartlarını sağlamak üzere gelmişti.[20]

Karabekir de, Rawlinson’un mütareke ahkamının uygulanıp uygulanmadığını kontrol için Erzurum’a gönderildiğini, ancak İngiliz ajanın asıl vazifesinin “gelecek üzerine pazarlık” olduğunu kısa mülakatı sırasında kavramıştır.[21]

…

6 Haziran 1919’da General Milne imzasıyla Harbiye Nezaretine verilen notada “Mustafa

Kemal Paşa ile maiyeti erkânının vilâyetlerde isbat-ı vücut etmelerinin arzu olunmadığını” belirterek Mustafa Kemal Paşa ile beraberindekilerin derhal İstanbul’a dönmelerinin sağlanması isteniyordu.[22]

Harbiye Nazırı Şevket Turgut Paşa, İngilizlerin talebini kabul eden Hükûmetin kararına uyarak 8 Haziranda Dokuzuncu Ordu Kıtaatı Müfettişliğine hitaben yazdığı yazı ile Mustafa Kemal Paşadan “Maiyet-i âliyelerindeki istimbotlardan biri ile buraya teşrifiniz rica olunur” diyerek İstanbul’a dönmesini istemişti.[23]

Hakkında bu yazışmalar yapılırken Mustafa Kemal Paşa, 11 Haziran 1919’da 15’inci Kolordu Kumandanı Kazım Karabekir Paşa’ya bir yazı göndererek, İstanbul’a dönmesi hususunda Harbiye Nezareti’nden aldığı emri ve bu arada Erkân-ı Harbiye-i Umumiye Reisi Cevat Paşa’nın açıklamasını bildiriyor ve “milletin hukuk ve istiklâlini ta’yin uğrunda milletle beraber çalışmak” arzusunu şu sözleriyle dile getiriyordu.: “Vermiş olduğum kararın milletin hukuk ve istiklâlini temin uğrunda millet ile beraber çalışmaktan ibaret olduğunu zatı biraderlerine evvel ve ahır arz etmiştim. Bu gâye milletin sinesine iltica ederek vazife-i namus ve vicdani ifaya fedakârâne devam etmeyi amirdir.“[24]

Bu yazışmalar sürerken, Mustafa Kemal Erzurum Kongresi’nin toplanma kararını öğrenince memnuniyetini Kâzım Karabekir’e telgraf ile bildirir. Ayrıca 22 Haziran’da Amasya Genelgesi’ni yayınlayarak kongrenin toplanacağını yurdun dört bir yanına duyurur. [25]

Mustafa Kemal 27 Haziran 1919’da Sivas’a geldiğinde, 23 Temmuz 1919’da toplanacağı açıklanan Erzurum Kongresi’ne bir an önce iştirak etmenin ve kongreden Anadolu Halk hareketinin lideri olarak çıkmanın yollarını arıyordu. O bu arayışlar içindeyken vatanı kurtarmanın gerçek öncüleri İstihlas-ı Vatan Cemiyeti’ni kurarak çoktan kolları sıvamışlardı bile.[26] Cemiyet Deli Halit Bey’in(Paşa) projesidir. İstihlâs-ı Vatan Cemiyeti 1918 Yılı Kasım’ında kurulmuştur. Mustafa Kemal‘in İstanbul’da bulunduğu 13 Kasım 1918 – 16 Mayıs 1919 arasındaki altı aylık sürede, bu cemiyet ve ondan zuhur edecek oluşumlar Milli Mücadele’nin çekirdeğini oluşturmuştur zaten.

…

Bu arada İngiltere’nin Kafkasya’daki istihbarat sorumlusu General Beach de 21 Haziran 1919’da Erzurum’a gelir, kendisini Rawlinson misafir eder. General Beach, Rawlinson’la birlikte 2 Temmuz tarihinde Karabekir’le bir görüşme gerçekleştirir.[27]

Pazarlık masasında yeni başlayacak dönem vardır.[28]

Ve pazarlık tamamlanır.

Ertesi gün 3 Temmuz’da Mustafa Kemal Vilayatı Şarkiye Müdafaayı Hukuki Milliye Cemiyeti’nin kongresine katılmak için Erzurum’a gelir. Mustafa Kemal’in şehre gelmesinin ardından aynı gün General Beach Erzurum’dan ayrılıp Tiflis’teki karargahına yönelir.

Erzurum’da 2 ve 3 Temmuz tarihlerinde meydana gelen bu trafik ve gerçekleşen görüşmeler oldukça mühimdir. Detaylarıyla incelenmesi gerekir.

…

Bütün bu gelişmeler sonrasında, yukarıda anlattığımız gibi İngilizlerin baskısıyla İstanbul Hükümeti M. Kemal Paşa’yı azlederek İstanbul’a çağırmak zorunda kalır (7 Temmuz 1919).

Mustafa Kemal ise bu emre şiddetle karşı çıkarak askeri görevden istifa ettiğini ve bundan sonra sivil bir kişi olarak göreve devam edeceğini açıklar.(9 Temmuz)

Bunun üzerine İstanbul Hükümeti yine İngilizlerin baskısıyla kendisini tutuklamak için Kâzım Karabekir Paşa’yı görevlendirir.

Haberi alan Mustafa Kemal, bulunduğu mekanda moralsiz bir şekilde Rauf Bey’le birlikte sonucun ne olacağını beklemeye başlar.

“Makam ve rütbe olmaksızın, güvendiği komutanların tavrının bile ne olacağı belli değildir. Her ne kadar Kazım Karabekir Paşa ve Ali Fuat Paşa, zaman zaman ona mütemadiyen destek olacaklarını ifade etmiş olsalar da yine de Mustafa Kemal için bütün bunlar belirsizlik düşüncesini ortadan kaldırmıyordu.”[29]

Bu sırada Karabekir yanında bir manga askerle Mustafa Kemal’in bulunduğu binaya yönelir.  Mustafa Kemal kaygıyla beklerken, Karabekir odaya girerek Mustafa Kemal’i saygıyla selamlar ve şunları söyler :
- “Kumandamda bulunan zabitan ve efradın hürmet ve tazimlerini arza geldim. Siz bundan evvel olduğu gibi bundan böyle de muhterem kumandanımsınız. Kolordu komutanına mahsus araba ile maiyetinize bir takım süvari getirdim. Hepimiz emrinizdeyiz Paşam.”[30]

Mustafa Kemal, Karabekir’in boynuna sarılarak bu eski arkadaşını birkaç kez öper.

Böylece “biraderler” böylece sırt sırta verir ve “mücadelelerine” başlarlar.

…

Peki bu sırada Ravlinson ne yapmaktadır?

İngiliz işgal komutanlığının Osmanlı hükümetine çıkarttırdığı Mustafa Kemal’in tutuklanması yönündeki emrin uygulanmasını takip etmekte midir?

Hayır, etmemektedir. Ravlinson baştan savma bir iki uyarı dışında hiç bir şey yapmaz.

Görünen odur ki, İngilizler İstanbul yönetimini, Anadolu insanının gözünde küçük düşürecek davranışlara zorlarken, karşı çıkar göründükleri Mustafa Kemal ve kadrolarını da gizliden gizliye desteklemektedir?

Acaba niçin?

Bunlar hala cevabı bilinmeyen sorulardır.

Ravlinson ve “İngiliz işgal yönetimine bayrak çeken” Mustafa Kemal aynı şehirde kalmakta ve görüşmektedirler.

MANDACILIK VE KONGRELER DÖNEMİ

-  23 Temmuz – 7 Ağustos 1919 tarihleri arasında Erzurum Kongresi yapılır ve Mustafa Kemal amacına ulaşır. Erzurum Kongresi’nde seçilen temsilciler kurulunun başkanlığına getirilir.  Alınan kararları da bir bildiriyle açıklar.

“Rawlinson, Kongrenin son günü  Mustafa Kemal ile üç buçuk saat süren bir görüşme yaptıklarını ve Mustafa Kemal‘in kendisine o gün kabul edilen “Milli Misak”[31] hakkında bilgi verdiğini ve ertesi gün son şeklini kendisine telleyeceğine söz verdiğini de kaydeder. Mustafa Kemal ile Rauf Bey‘in evinde görüşmüşler ve Rauf Bey de bir ara görüşmelere katılmıştır. Kuvay-ı Milliyecilerin emelleri ve gelecekle ilgili konular görüşülmüştür.”[32]

…

“İstanbul’daki İngiliz işgal komutanlığı, 5 Ağustos’ta Rawlinson‘a ve ekibine, bütün adamlarını Türk toprakları dışına çıkarması ve kendisinin Kars’ta kalması bildirmiştir.(…) Ravvlinson ve ekibi 7 Ağustos Akşamı Sarıkamış’a ulaştığında, bir telgrafla İstanbul’a çağrılmış, 14 Ağustos’ta İstanbul’a ulaşan İngiliz subayı, Beyoğlu’ndaki genel karargaha gidip Doğu illerindeki durumu etraflıca anlatarak, Milli Misak’ın bir kopyasını İngiliz İşgal Kuvvetleri Komutanı’na vermiştir. (…) Rawlinson 28 Ağustos’ta Londra’da da Harbiye Bakanı ve diğer yetkililerle görüşerek değerlendirmelerini arz eder. (…)”[33]

- Ardından 4 Eylül 1919’da başlayan Sivas Kongresi’nde,  Erzurum Kongresi’nin kararları onaylanır.

Tam burada bir parantez açıp değerli araştırmacı Mustafa Armağan’ın yazdıklarına bir göz atmamız yerinde olacaktır:[34]

“Sivas Kongresi tutanakları incelendiğinde 11 Eylül’deki kapanışa doğru “manda” tartışmasının kızıştığı görülür. Özellikle Kara Vasıf, Rauf (Orbay) ve Refet (Bele) beyler tarafından (ki üçü de masondur- e.k.) ciddi ciddi gündeme getirilen Amerikan mandacılığının o günlerde pek bir taraftar bulduğunu gözlemliyoruz. İster taktik gereği, isterse samimi olarak istensin, Amerika gibi güçlü ve tarafsız bir devletin yardımının arzulandığı açıktır. Nitekim Sivas Kongresi kararlarından 7. madde, manda konusundaki tartışmaların net bir yansıması olarak karşımıza çıkar:
“Madde 7. Milletimiz asrî gayeleri tebcil ve fenni, sınai ve iktisadî hal ve ihtiyacımızı takdir eder. Binaenaleyh devlet ve milletimizin dahili ve harici istiklali ve vatanımızın tamamiyeti mahfuz kalmak şartıyla altıncı maddede musarrah hudud dahilinde milliyet esaslarına riayetkâr ve memleketimize karşı istila emeli beslemeyen herhangi devletin, fenni, sınai, iktisadi muavenetini memnuniyetle karşılarız…” (Nutuk, I, s. 67)

Şimdi bu maddede masumane bir edayla bize bakan “her hangi devlet” hangisidir veya hangisi olabilir?

Uluğ İğdemir’in yayına hazırladığı ve Türk Tarih Kurumu’nun yayınladığı Sivas Kongresi tutanaklarını inceleyince görüyoruz ki, bu devlet, kesinlikle Amerika Birleşik Devletleri’dir. Ancak Mustafa Kemal, Nutuk’da bunu sert bir dille inkâr etmiş ve hatta “manda”nın söz konusu olmadığını söylemiştir (yumuşatılmış ifade ‘müzâheret’tir). Ona göre bu madde, ecnebi sermayeye yönelik bir davetten ibarettir.
Ancak gerek Rauf Orbay’ın hatıralarına, gerekse Kâzım Karabekir’in yazdıklarına bakıldığında, bu “herhangi devlet”in ABD olduğu açıkça ortaya çıkmaktadır.

Peki Gazi Mustafa Kemal, 1927’de, 8 yıl önceki bu önemli ayrıntıyı neden unutturmak çabası içine girmiştir? İnkılap tarihçilerimizin zahmet edip cevaplandırması gereken çetin bir sorudur bu.
Kendi payıma, bu sorunun cevabını, yine onunla alakalı bir başka ayrıntı üzerinden vereceğim. Yani 9 Eylül 1919 tarihli o meşhur mektup üzerinden.
Sivas Kongresi sırasında Amerikan mandası fikri o kadar taraftar toplamıştır ki, başlarda mandaya taraftar olan Rauf Bey son anda fren koyup da, önce bir mektup yazılarak bir ABD heyeti davet etme fikri kabul görmese belki de tamamen mandacı bir karar çıkacaktır. Doğrusu Sina Akşin’in hayret ettiği kadar var: Mandacılığa karşı olduğunu bildiğimiz Başkan Mustafa Kemal, kürsüye çıkıp bu gidişe dur dememiş, işi oluruna bırakmayı tercih etmiştir. Nitekim kongre kararıyla Amerika’ya bir telgraf çekilmiş ve “ABD Kongresi üyelerinden oluşan bir kurul”un Anadolu’ya gelerek incelemelerde bulunması istenmiştir. Amaçlardan biri de, yaklaşan Sevr barış görüşmelerinde Amerika’nın tarafsız bir ülke olarak yakınlığını sağlamaktır. Mektupta ABD Senatosuna “Üyelerinizden oluşan bir komiteyi Osmanlı imparatorluğunun her köşesine göndermenizi diliyoruz” denilmektedir.
Ve telgraf haline getirilerek çekilen mektubun altında 5 imza birden vardır. Kimler mi imzalamıştır bu mektubu? Bakalım beraberce:
Sivas Milli Kongresi adına Mustafa Kemal Paşa (mason e.k.), Başkan Vekili Rauf Bey(mason e.k.), İkinci Başkan Vekili İsmail Fazıl Paşa (mason Ali Fuad Cebesoy’un babası e.k.) ve iki divan kâtibi…
Bu mektup ABD Senatosu tarafından yayınlanmış olup, gerek Rauf Orbay, gerekse Kâzım Karabekir oradan alarak hatıratlarında kullanmışlardır.
Şimdi sıra geldi meselenin bam teline dokunmaya.

BU MEKTUP YAZILDI MI YAZILMADI MI?
Nutuk’taki ifade aynen şöyledir. 1927 baskısını kullanıyorum:
“Efendiler, pek uzun ve münakaşalı devam eden bu manda müzakeresi, taraftarlarını iskât edecek [susturacak] mutavassıt [orta yolcu] bir çare ile hitam buldu [sona erdi]; hem de bu çareyi teklif eden yine Rauf Bey oldu… Bu teklif ittifâk-ı ârâ [oybirliği] ile kabul olundu. Kongre divan riyasetinin [başkanlığının] imzalarıyla bu yolda bir mektup tesvid olunduğunu [müsveddesinin hazırlandığını] hatırlıyorsam da, bu mektubun gönderilebilip gönderilmediğini pek iyi hatırlamıyorum. Esasen bu mektuba suret-i mahsusada [özel olarak] ehemmiyet atf etmiş değildim.” (s. 68)
Kongre başkanı ve başkan vekillerinin imzaladıkları ve bir yabancı devletin senatosuna çekilen telgrafın gönderilip gönderilmediğini pek iyi hatırlamayan Gazi‘nin, aynı Nutuk’un 92-94. sayfalarına aldığı Kâzım Karabekir’e yazdığı bir cevapta bu mektubun yazıldığını ve kendisinin imzaladığını gayet güzel hatırladığını görmekteyiz. Mektupta geçen ifadeleri şöyledir Mustafa Kemal’in:
“Yalnız Amerika senatosuna yazılan ve malumunuz olan bir mektuba kongre kararıyla 5 kişi vaz’-ı imza etmiştir [imza atmıştır] ki, bu meyanda bendenizin de imzam vardır.” (s. 92)
Kaldı ki, gönderilip gönderilmediğini pek iyi hatırlayamadığı mektubun hemen arkasından, yani sadece 10 gün sonra, ABD Kongresi’nin Sivas’a inceleme yapmak ve rapor tutmak maksadıyla gönderdiği General Harbord’la görüşen de Mustafa Kemal’den başkası değildir (bu görüşmede Rauf Bey de tercümanlık yapmıştır). Dolayısıyla mektubun gönderilip gönderilmediğini en azından onun doğurduğu bu ziyaretten hatırlayabilirdi. Ancak ben Gazi’nin, bu biraz kafa karıştıracak ayrıntıyı Nutuk’un resmi tarih oluşturma amacını göz önünde tutarak hatırlamak ve hatırlatmak istemediğini düşünüyorum.
Nereden mi çıkartıyorum bunu? Şaşıracaksınız belki ama yine gerçek bir hazine olan Nutuk’tan.
Zamanın Matbuat Cemiyeti Başkanı olan Velid Ebuzziya, bir söyleşi yapacaktır Mustafa Kemal’le. Mustafa Kemal Paşa’nın Tasvir-i Efkâr gazetesi adına 13 Ekim 1919’da yollanan 21 sorudan sadece 12 numaralı soruya cevap vermediği dikkatlerden kaçmaz. Bu soru ise tahmin edebileceğiniz gibi, General Harbord’la görüşmesinde ne konuştukları üzerinedir. (“General Harbord ile ne mülakat ettiniz?”) (Nutuk, 1927 baskısı, cilt II, s. 145-146.)
Epeyce şaşırtıcı değil mi? Bütün sorular içinden sadece Amerikalı General ile yaptığı görüşme hakkındakini cevapsız bırakan Mustafa Kemal, aynı kitapta Harbord’u gönderen ABD Senatosu’na yazdığı ve altında imzası bulunan mektubun gönderilip gönderilmediğini pek iyi hatırlayamadığını söylemekteydi.
Neydi işin sırrı acaba?

Nutuk’ta Kurtuluş Savaşı tarihi yeniden yazılırken bazı ayrıntılar neden atlanmıştı?”

…

Neyse…
Sivas’ta 16 kişilik Heyeti Temsiliye belirlenir. Erzurum Kongresi’nde “Şarki Anadolu Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti’nin Heyet-i Temsiliyesi” ne seçilen 9 kişi olduğu gibi listede kalırken, yurdun öteki bölgelerinden seçilen 7 yeni üye listeye ilave edilerek “Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti’nin Heyet-i Temsiliyesi” haline dönüştürülür.

İstanbul üzerinden gelip “Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti’nin Heyet-i Temsiliyesi”ne giren ve kontrolü elinde tutan ekibin hemen tamamının İttihat Terakkici ve mason olması dikkat çekicidir:

1.Mustafa Kemal Paşa, Mason

2.Hüseyin Rauf Bey, Mason

3.Eyyüpzade İzzet Bey

4.Hoca Raif Efendi

5.Hacı Salihzade Servet Bey

6.Sadullah Efendi

7.Hacı Fevzi Efendi

8.Hacı Musa Bey

9.Bekir Sami Bey, Mason

10.Refet Bey, Mason

11.Kara Vasıf Bey, Mason-Bektaşi

12.Mazhar Müfit Bey,

13.(Tambi)Ömer Mümtaz Bey

14.Hüsrev Sami Bey, Mason

15.Hakkı Behiç Bey

16.Ratipzade Mustafa Bey

Sivas ve daha sonra Ankara’da, Mustafa Kemal yönetiminde kurulan Anadolu hükümeti, olumsuz şartlarda bir barış antlaşmasını kabul etmeyeceğini bildirir ve direniş hazırlıklarına başlar.[35]

Anadolu’da gerçekleşen bu gelişmeler 02 Ekim 1919’da Damat Ferit hükümetinin istifasını doğurmuştur. Bu istifayı müteakip, Anadolu hareketiyle uyumluluk sergileyecek olan Ali Rıza Paşa (mason e.k.) hükümeti kurulmuş ve ilk iş olarak da tarihe “Amasya Mülakatı” olarak geçen, Mustafa Kemal ile Amasya’da önemli bir görüşme yapılmıştır (20 Ekim 1919). Bu görüşmenin temel konusu, Osmanlı Mebuslar Meclisi (Meclis-i Mebusan)’nin toplanmasını kararlaştırmak olmuştur.[36] Bu mecliste Mustafa Kemal’e Erzurum milletvekilliği verilir (7 Kasım 1919).[37] 

…

“Bu arada Londra’da hükümet ve askeri yetkililerle görüşmelerde bulunan Rawlinson, Lord Curzon‘la ikinci defa görüşerek, 20 Ekim’de Londra’dan hareketle, 6 Aralık’ta Trabzon’a ve yirmi gün sonra da tekrar Erzurum’a ulaşır. Albay Rawlinson Londra’dan ayrılmadan önce Lord Curzon‘la yaptığı son görüşmede Curzon‘dan; “mümkünse Mustafa Kemal‘i tekrar ziyaret etmesi ve imkansız olarak görülen Misak hükümleri dışında partisinin barış için ne gibi şartları kabule hazır olduğunu açık olarak tespit etmesi talimatını almıştır. (…)  26 Aralık’ta Erzurum’a gelen Rawlinson, eski İran konsolosluğu binasına yerleşmiş, 28 Aralık’ta Kazım Karabekir ile bir görüşme yapmıştır. Almış olduğu talimatları Karabekir‘e bildirmiş, Mustafa Kemal ile görüşmek isteğini yinelemiştir. Karabekir, Mustafa Kemal‘in Sivas’a, oradan da Ankara’ya gittiğini söylemiş, Ankara’da Milli Hükümeti kurmakta olduğunu, teklifini kendisine ileteceğini, ancak kış sebebiyle Ankara-Erzurum yolculuğunun mümkün olmadığını bildirmiştir. Aynı görüşmede Rusya hakkında konuştuklarını da belirten Ravvlinson, Karabekir‘in Avrupa ile bir anlaşmazlık çıktığında Türklerin, ister istemez Bolşeviklerin kollarına atılacağını saklamamakla birlikte, Müttefikler ve özellikle İngiltere ile dostluk kurmayı daha çok istediğini söylemekten çekinmediğini de kaydetmiştir.

20 Kolordu Kumandanlığı aracılığıyla Kazım Karabekir durumu ve görüşmeyi teferruatlı bir şekilde 28 Aralık 1919′da, Mustafa Kemal Paşa’ya şifre telgrafla bildirmiştir. Bu telgrafta özetle; Rawlinson‘un görünürde XIII. ve XV. Kolordularda Mütareke şartlarının yerine getirilip getirilmediğini araştırdığı, asıl amacının ise, dikkat çekmeden Karabekir‘den sonra Mustafa Kemal ile görüşmek olduğu belirtilmiş, Curzon’un, Türkiye’de şimdiye kadar kuvvetli bir hükümet görmediklerinden barışın mümkün olamadığını, milletin güvenini kazanan Mustafa Kemal Paşa’nın barış konferansında bulunmasını istediklerini söylediği ve konunun kendisine yazılmasını rica ettikleri yazılmıştı. Ayrıca Ravvlinson‘un, İngiltere’de pek çok partinin Türkiye’nin varlığı ve bağımsızlığına taraf olduğunu, Asya’daki müstemlekelerinin huzurunun buna bağlı olduğunu İngiliz Hükümeti’nin de kabul ettiğini, onun için diğer devletlerin Türkiye’yi taksim planlarına İngiltere’nin izin vermeyeceğini bildirdiği de belirtilmişti. Rawlinson‘un ağzından İngiltere’de, birçok fedakarlıktan sonra Türkiye’nin İngiltere’nin düşmanları tarafına geçmesinden korkulduğunu, yanında getirdiği mühendisle Erzurum ve Gümüşhane bölgesinde maden işletmesi ve demiryolu inşası ile Türkiye’ye külliyetli paralar dökeceklerini ve memleketi mamur hale getireceklerini de söylemiştir. Ancak Ravvlinson hatıratında bu konulardan bahsetmediği gibi; Karabekir’in Ravvlinson‘un sorduğunu iddia ettiği “Cumhuriyet mi padişahlık mı? İstanbul ülkeyi yönetmeye devam edecek mi? Anadolu’nun İstanbul’dan yönetilmesi mümkün mü? Halifelik idareden ayrılacak mı?” gibi sorulara da değinmemiştir. Bu telgrafa Ankara’dan verilen cevapta ise; Rawlinson‘un ancak resmi yetkili olması durumunda kendisiyle görüşülebileceği cevabı verilmiştir.”[38]

Bütün bu görüşmelerin ve beyan edilen düşüncelerin satır aralarından okunan mesaj, İngilizlerin bütün planının Hilafetin ve İstanbul yönetiminin tasfiyesi üzerine kurulduğu, yerine de “yörüngede bir Anadolu yönetimi”nin oluşturmaya çalışıldığıdır.

…

Bu arada Mustafa Kemal, milletvekili atandığı ve Ankara’da toplanmasını istediği Meclis (Meclis-i Mebusan) İstanbul’da toplanınca (12 Ocak 1920) bu oturuma katılmaz.

Mustafa Kemal‘in katılmadığı bu son Osmanlı Meclisi misakı milli (milli yemin) ilkelerini kabul eden meclistir (17 Şubat 1920).

Bilindiği gibi Misak-ı Milli, bugünkü Türkiye toprakları dışında güneydoğuda, Trakya’da ve Kafkasya hattında daha geniş sınırları kapsıyordu.[39]

- 5 Nisan 1920’de yeniden sadrazamlığa getirilen Damat Ferit Paşa, Anadolu’daki ulusal hareketi “isyan”; bu hareketi yönetenleri de “eşkiya” diye niteleyerek, “hilafet ordusu” adı altında toplanan muvazaalı birliklerini Mustafa Kemal’e bağlı kuvvetlerle savaşmak üzere Anadolu’ya gönderdi. Çerkes Ahmet Anzavur komutasındaki birlikler gösterdikleri kısmi başarıların ardından Çerkes Ethem birlikleri tarafından tamamen dağıtılmıştır.

- 16 Mart 1920’de İstanbul’un işgali üzerine, işgal kuvvetlerinin baskısıyla Vahdettin Han 11 Nisan 1920′de meclisi mebusanı feshetmiş ve bundan sonra memleketi saltanatı boyunca kararnamelerle idare etmiştir.

OLAYLARIN PERDE ARKASI

“Kont Sforça, bu mütarekeden bahsederken (Mondros mütarekesi), İngilizlerin kara ordusuna karşı mutedil davrandığını söylüyor. Donanmanın hemen teslimi istendiği halde kara ordusunun ilgasından veya hemen terk-i silah etmesinden bahsedilmiyormuş. Bilakis sadece seferberliğin ilgası taleb olunurken, dahilde asayişin temini ve hududların muhafazası bunun için lazım gelen ordu miktarı terhisten istisna ediliyormuş!.. Kont Sforça bunda gizli bir maksad görüyor ve diyor ki: “İngiltere hükümeti, Osmanlı devletinin mirasçıları arasında şimdiden bir ihtilaf görüyor ve mutad olan ikiyüzlü siyasetiyle şunu istiyor: Eğer müttefiklerin talebleri İngilizleri sıkacak bir şekil alırsa, henüz mukavemet kabiliyeti olan Türkleri kendi menfaatleri için kullanabilir bir mevkiye koyabilsinler.” [40]

“Bu durumdan anlaşılıyor ki, daha mütarekenin imzası günü, yani padişahın Anadolu’da bir kuvvet teşkilini hayalinden bile geçirmediği bir zamanda İngilizler (Kont Sforça’nın fikrine göre) bu kuvvetin teşkilini düşünmeye başlamışlar, hatta bunun için Mustafa Kemal Paşa’yı, Sultan Vahideddin’den evvel bulmuşlardır. Sultan Vahideddin ve Sadrazam Ferit Paşa, Mustafa Kemal Paşa’yı, “Memlekette büyük şöhreti vardır. İtimat edilecek namuslu bir adamdır” diye İngilizlere karşı müdafaa edip Anadoluya göndermeye çalışırken, Mustafa Kemal Paşa’da İstanbul’da İtilaf Kuvvetleri İleri gelenleri ile münasebette bulunuyor ve onlardan talimat alıyordu.”[41]

Sanki gizli bir el Mustafa Kemal’i koruyor Anadoludaki mücadele gücünü kontrolü altına alması için çalışıyordu.

Mesela, “Üçüncü Ordu Kumandanı Cevad Paşa tarafından tayin edilen miralay Selahaddin Bey’i Anadoluya bir İngiliz gemisi götürmüştü.”[42]

Niçin?

“Mustafa Kemal Paşa, Samsun’a muvasalatı sırasında Sadrazam Ferit Paşa ve Erkanı Harbiye Reisi Cevad Paşa’ya yazarak Samsun müfettişliğine Hamid Bey isminde bir zatı tayin ettirmiştir.[43] Bu zatın daha sonra Dahiliye Nazırı ile arası bozulduğu için azline karar verildiği halde, İngilizler yerinde bırakılması için İstanbul hükümetine müracaat etmişlerdir”[44]

Niçin?

“25 Eylül 1919 tarihinde yani daha Kuvay-ı Milliye’nin herhangi bir mevcudiyeti görülmeden General Salliklad, Fuat Paşa nezdine, bir erkan-ı harb binbaşısı ile İngiliz kontrol zabitanından mürekkep bir heyeti Eskişehir’e gönderdi. Bu hey’et “İngilizlerin Ahval-i Dahiliye’ye  ve Kuvay-ı Milliye’ye katiyen müdahale etmeyeceklerine “ dair söz verdi.[45]”[46]

Niçin?

1919 yılı yazında Sultan Vahideddin Anadolu’daki isyanı bastırmak üzere güvenilir kuvvetlerinden iki fırka teşkil edip Anadoluya sevk edileceğini söyleyince, İtilaf Devletleri mümessilleri buna asla müsaade etmediler. “ Bu mütareke şartlarına aykırıdır, terhis yerine yeniden silahlanma mı yapacağız?[47] dediler.

Niçin?

“Yine aynı tarihlerde İngilizler Merzifon’da bulunan İngiliz kuvvetlerinin geriye alınması halinde, “Kuvay-ı Milliye’nin memnun olup olmayacağını” sordular. Kuvay-ı Milliyece”Pek memnun oluruz” cevabı verildi. Onlar da hemen Merzifon’daki kuvvetlerini ağırlıkları ile birlikte evvela Samsun’a, oradan’da İstanbul’a çektiler.[48]

Niçin?

Dagobert Von Mikusch bu hususa dikkat çekerek, “Hakikaten şayan-ı hayret bir şey” diyor ve ilave ediyor: “Galipler General’e (Yani Mustafa Kemal’e) hazırlıklarını yapması için lazım gelen bütün rahatı ve kafi vakti verdiler ki, bunun neticesi kendi sulh muahedelerinin bozulmasını mucip olacaktı.”

İngiliz siyasetinin zahir görünüşüne zıt düşen ve örnekleri çoğaltılabilecek bu hadiseler, niçin ve nasıl oluyor da bu tarzda cereyan ediyordu?

Dagobert Von Mikush’a bakarsanız: “Mustafa Kemal’in İngilizlerle gizli bir anlaşma yapmakta olduğunu ve bu anlaşmanın daima da gizli kalacağını”[49] kabul etmek gerektir. Anlaşılmaktadır ki, Mustafa Kemal Paşa, harici görünüşe rağmen “İngiliz siyasetine uygun bir harekat tarzı” takip etmiştir.”[50]

Niçin?

“Erzurum ve Sivas Kongreleriyle Büyük Millet Meclisi’nin ilk zamanlarında “Makam-ı Hilafet” ve hatta Sultan Vahideddin’in şahsına hududsuz bir surette bağlı gözüken M. Kemal Paşa, kendini sağlama aldıktan sonra artık meydan okumaya başlamıştır. Bu devredeki beyanlarının hakim manası şudur: “Halife ve O’na bağlı olanlar düşmanlarla beraberdirler, binaanaleyh haindirler.”  İngilizlerin bu ifadeye mukabeleleri de “Halife bizimle, hatta Yunanla beraberdir!” tarzında oluyordu, ki bu da mefhum-i muhalif yoluyla aynı kapıya çıkıyordu.

Gerçekten İngilizler Padişah’ı hain gösterebilmek için bir takım hareketlere icbar ediyorlardı. Halifenin İngiltereye karşı güya bir muvazaa silahı olarak başvurduğu “Kuvay-ı İnzibatiye”[51] ve mahud “fetva”lar[52] gibi…”[53]

“Dikkat edilirse İstanbul’daki silah depolarının kapılarına Hindli Müslümanları koyarak “din kardeşliği” saikasıyla Kuvay-ı Milliyeciler’in bu depolardan, Anadolu harekatını muvaffak kılacak silahları kaçırmalarına göz yummak da İngiliz siyasetinin bir gafleti değil, mahirane bir surette ortaya çıkarılmış bir siyasi taktiği idi. O kadar ki, İngilizler Kuvay-ı milliye ile ilk temas hattı olan Eskişehir havalisindeki kuvvetlerini de bu Hind Müslümanlarından seçmiş bulunuyorlardı!…

Diğer taraftan, Mustafa Kemal Paşa da İstanbul Hükümeti, Hilafet ve Saltanat Makamı ile Anadolu’nun arasını açmak için hudutsuz bir gayret sarfetmişti. Çünkü bu devleti ele geçirmeyi çoktan kafasına koymuştu” [54]

Dünya’da masonluk, Yahudiler, İngiltere ve ABD’nin çıkarlarını korumak ve geliştirmek için kullanılmaktadır. 19. yy ortalarından sonra Osmanlı ülkesinde de ciddi şekilde örgütlendiler. Kısa sürede Osmanlı Hükümetinde söz sahibi olanların büyük çoğunluğu Masonluğa geçti.

Yeni kurulan Türkiye Cumhuriyeti’nde de yönetim hep masonların elinde oldu. Türkiye’de katı laiklik ve ateizmden kaynaklanan “Atatürkçülük” söylemlerinin arkasında da hep bu mason çevreler vardır.

BİR MASON DAYATMASI: SEVR ANLAŞMASI

İtilâf Devletleri 18 Nisan 1920′de San Remo Konferansı’nda Osmanlı Devleti’ne uygulanacak barış şartlarını hazırladı. 22 Nisan’da Osmanlı Hükümetini Paris’te toplanacak barış konferansına davet ettiler. Padişah, eski sadrazam Ahmet Tevfik Paşa‘nın başkanlığında bir heyeti Paris’e gönderdi.[55]

Bu durum karşısında Mustafa Kemal, ertesi gün 23 Nisan 1920′de Ankara’da ilk Türkiye Büyük Millet Meclisi’ni toplayıp, meclisin seçtiği 11 kişilik icra vekilleri heyetinin başkanlığına geçti (24 Nisan 1920).[56]

30 Nisan günü taraf devletlerin dışişleri bakanlıklarına gönderilen bir yazıyla İstanbul’dan ayrı bir hükümetin kurulduğu bildirildi.[57]

“Paris’te barış şartlarını öğrenen Ahmet Tevfik Paşa, İstanbul’a gönderdiği telgrafta barış şartlarının “devlet mefhumu ile kabil-i telif olmadığını” (devlet kavramı ile bağdaşmadığını) bildirerek görüşmelerden çekildi. Bunun üzerine 21 Haziran’da (1920) İtilaf Devletleri Türk Milletinin direnişini kırmak için, İzmir’de bulunan Yunan kuvvetlerini Anadolu içlerine sürmeye karar verdiler. Balıkesir, Bursa, Uşak ve Trakya kısa sürede Yunan ordusu tarafından işgal edildi.”[58]

Bu ilerleyişten ürken İstanbul hükümeti 22 Haziran’da İstanbul’da toplandı ve Paris’e Sadrazam Damat Ferit Paşa başkanlığında ikinci bir heyet göndermeye karar verdi. Eski maarif nazırı (milli eğitim bakanı) Hadi Paşa, eski Şura-yı Devlet (Danıştay) reisi Rıza Tevfik Bey (Mason) ve Bern Sefiri Reşat Halis Bey‘den oluşan bu heyet, 10 Ağustos 1920′de Sevr Antlaşması’nı imzaladı.[59] Ankara’daki Büyük Millet Meclisi antlaşmayı sert bir bildiri ile kınadı.[60]

“ABD, Osmanlı’nın parçalanmasını ve paylaşılmasını esas alan Sevr anlaşması üzerinde Anadolu’nun doğusu, kuzey Irak ve Kafkasya’nın önemli bir kısmını “kontrol bölgesi” olarak gösteren haritayı hazırladı.  Sevr bir mason dayatmasıdır ve Osmanlı’nın önemli petrol kaynaklarını elde etmek istiyordu. ABD’nin mason Başkanı Woodrov Wilson’un da onay verdiği harita üzerindeki kartal görünüşlü devlet mührünün aynı zamanda “masonluğun”da simgesi”[61] olduğu gözlerden kaçırılmamalıdır.

Ayrıca Sevr’i imzalattıran Sadrazam Damat Ferit Paşa’nın da hem İngiliz Muhipler Cemiyeti üyesi, hem de bir mason[62] olduğu da unutulmamalıdır.

“Sevr’in yürürlüğe girmesi için önce Meclis-i Mebusan’ın antlaşmayı görüşüp kabul etmesi, sonra da imzalamak üzere Vahdettin‘e göndermesi gerekiyordu. Fakat antlaşma imzalandığı tarihte Meclis-i Mebusan kapalı olduğundan antlaşma mecliste görüşülemedi ve padişahın önüne de hiç gelmedi. Dolayısıyla antlaşma hiçbir zaman yürürlüğe girmedi.

Saltanat Şurası’nda yaşananlar ise günümüzde hala tartışılmaktadır. Nutuk’ta bu toplantıda Vahdettin’le ilgili “Sevr muahedesini bizzat ayağa kalkmak suretiyle kabul etmiştir.” denmektedir. Saray Başmabeyncisi Lütfi Simavi‘ye göre ise Vahdettin açılış nutkunu okuduktan sonra başkanlığı Damat Ferit Paşa’ya bırakarak salonda durmamış, çıkıp gitmiştir.

Son Sadrazam Tevfik Paşa’nın oğlu İsmail Hakkı Okday‘ın anlatımı ise şöyledir: “Nihayet Sevr’i kabul edenler ayağa kalksın denildi. Damat Ferid Paşa bu sırada Padişah’a salonu terk etmesi için işaret verdi. Vahdettin dışarı çıktı, yandaki odaya geçti. Padişah ayağa kalkınca da salondakiler Hünkâra bir saygı eseri olarak ayağa kalktılar. Kendisini bu suretle selamladılar. Öyle ki, bu ayağa kalkışın Sevr’in kabulü anlamına mı geldiği, yoksa Padişah’a hürmeten kıyam mı edilmiş olduğu açık olarak belirmedi. Hatta Ayandan Topçu Feriki Rıza Paşa, ‘Biz Padişaha hürmeten ayağa kalktık, Sevr’i kabul ettiğimizden değil’ diye haykırarak Damat Ferid’in oyununu açıkça protesto dahi etti.”[63]

ANADOLU AYAKLANMASI…

ETHEM BEY VE İNÖNÜ

1918-1920 tarihleri arasında iki yılı aşkın bir süre ile Anadolu’da tek önemli vurucu güç Ethem Bey’in Kuvva-yı Seyyare’si idi. Ethem Bey, Ankara’da Kolordu Komutanı olan Ali Fuat Paşa ile istişare ederek İngiliz ve Yunan birliklerinin ilerlemesine karşı koyuyordu. Düzenli ordunun olmadığı dönemlerde TBMM’ye karşı girişilen ayaklanmaları (Anzavur, Düzce, Yozgat) hep o bastırdı. Gözde bir gerillacı ve halk kahramanı idi.

…

Mart 1920’de 9-10 saat süren bir yoğun çatışma sürecinin ardından Anzavur Ahmet‘in kuvvetlerini büyük bir bozguna uğrattıktan sonra Genel Kurmay Başkanı İsmet İnönü ile Ethem bey arasında geçen şu telgraf konuşması Ethem Bey’in ahemmiyetini ortaya koymaktadır:

“İnönü: Merhaba Ethem Bey! Nasılsınız, iyisiniz inşallah. Gazanız mübarek olsun.
Ethem: Merhaba Efendim. Teşekkür ederim. Ben iyiyim. Siz nasılsınız?
İnönü: Genel durumumuz iyi değil. Mustafa Kemal Paşa ve Reşit Bey yanımdalar. Makine başındayız. Size genel durumu izah ederken bazı acı haberler de vereceğim.
Ethem: Söyleyiniz efendim. Acı da olsa gerçeği bilmek daha iyidir.
İsmet Bey: Sizinle şu görüşmeyi temin edebilmek için çok zorluğa uğradık. Bazı yerlerde şimendifer tellerinden yararlandık. Birçok yerde itibarımız yoktur. Merkezde ise kuvvetimiz kalmadı… Bulunduğunuz yerde ikinci derecedeki işleri tümen komutanı Kâzım Bey‘e bırakarak, Geyve Boğazı’nda Ali Fuat Paşa‘nın yardımına koşmanızı rica ederiz.
Ethem: Yarın Geyve’ye hareket edeceğim…”[64]

Ethem, dediği gibi yapar. Geyve’ye ulaşır ulaşmaz hemen bir taarruz planı yapar. Çerkez Ethem‘in kuvvetleri ile İstanbul hükümetinin gücü olan Kuvva-yı İnzibatiye Kuvvetleri arasında, Geyve Boğazı’nın gerisinde şiddetli bir çatışma yaşanır. Kuvay-i Seyyare büyük bir başarı kazanır.[65]

Bütün isyanlardaki tablo budur: Çaresiz ve aciz Ankara imdat ister; Ethem bey yetişir ve tehlikeyi bertaraf ederek işleri yoluna koyar…

“Ethem, isyanları büyük bir maharet ve sür’atle bastırırken başarısız bazı kumandanların kıskançlık ve rekabet hislerine hedef olmaktan da kurtulamaz. Birinci çatlak burada ortaya çıkar.

Ethem Bey Yozgat isyanını(Aralık 1920) bastırdıktan sonraki araştırmalarında isyanların Ankara Valisi Yahya Galip’in kötu idaresinden doğduğunun anlaşıldığını, valinin derhal Yozgat’a gönderilerek mahallinde muhakemesini ister. Fakat Mustafa Kemal Paşa, daha sonra Nutuk’ta anlattığına göre, bunun hükümet üzerinde bir nüfuz denemesi ve selahiyetini aşmak gibi gördüğünden kabul etmez. Ethem’de ısrar etmez. Fakat burada çatlak derinleşir. Çünkü, bazı mebuslar Yozgat’ta Ethem‘in; Ankara’ya dönüşümde Mustafa Kemal‘i Meclis’in kapısında asacağım gibi sözler söylendiğini duymuşlardı. Bu da Nutuk’ta söz edilir. Bunun üzerine Ethem Bey, Yozgat’ta iken İsmet Paşa‘dan aldığı çok acele kayıtlı bir telgrafla Yunan Cephesi’ne çağrılır. Aniden Yunan taarruzu başlamıştır. “Ethem Bey, kısa zaman içinde Alaşehir Ovası’na kadar olan sahayı düşmandan temizler ve Mustafa Kemal Paşa‘dan bir tebrik telgrafı alır.

Daha sonra Gediz’de münferit halde bulunan bir Yunan kuvvetine taarruz planı yapılır. Bunu o zaman Alanyund istasyonunda bir araya gelen (Ethem’de dahil) kumandanlar kararlaştırmıştır. Bu taarruzu nizami kuvvetlerle Ethem‘in kuvvetleri müştereken yapmıştır. Ethem Bey o dönemde yaptığı işlerde Ali Fuat Paşa ile istişarelerde bulunmaktadır.

Ancak çatlak bu taarruzla daha da derinleşir. Çünkü Erkan-ı Harbiye Reisi (İsmet Paşa) buna taraftar değildir ve Gediz muharebesinden sonra mühim bir münakaşa başlar. Çerkez Ethem ve arkadaşları nizamiye kıtalarının vazifelerini yapmadıklarını ve Kuvva-yı Seyyareye yardımda bulunmadıklarını; buna karşılık nizamiye kıt’a kumandanları da Kuvva-yı Seyyare’nin ciddi muharebeye girişmediğini iddia etmektedir. Bu münakaşa gittikçe büyür. İşte bugünlerde Ali Fuat Paşa Ankara’ya alınır.”[66] “Fuat Paşa, Çerkes Ethem ile yakınlığından dolayı ve Gebze yenilgisinden sorumlu tutulur ve cephe görevinden alınarak ve Moskova’ya büyükelçi olarak tayin edilir.”[67]

“Ali Fuat Paşa‘dan boşalan Garp Cephesi ikiye ayrılarak Kuzey kısmına Erkan-ı Harbiye-i Umumiye Reisliği uhdesinde kalmak üzere İsmet Bey (Paşa); Güney kısmına da Dahiliye Vekilliği uhdesinde kalmak üzere Refet Bey tayin olunur.

Herşey Garp Cephesi’ne İsmet Paşa‘nın gelmesiyle başlar. Daha evvel cephede ihtilaf değil tam bir uyum ve intibak vardır. Ethem hatıratında şu kanaatini söyler: “Ben zannediyorum ki, Ali Fuat Paşa‘nın Garp Cephesi Kumandanlığı’ndan ayrılmasının hakiki sebebi, İsmet ve Refet beylerin benim için düşündüklerini tatbik etmeye Mustafa Kemal Paşa‘yı ikna etmeleri ve vaziyeti müsait bulmalarıdır.” [68]

İsmet Bey ilk olarak Çerkez Ethem’in yetkilerini kısar. Ethem’in emrindeki kuvvetleri teftiş etmek ister. Ethem Bey, kendi kuvvetlerini teftiş ettirmez. Daha sonra cephe komutanını atlayarak doğrudan doğruya Meclis Başkanı ile haberleşmeye başlar.

“Ethem Bey, her türlü ayrılık ve huzursuzluğun İsmet Paşa ile başladığı hususunda ısrar eder. Hatta kendisine (ÇERKEZ) lakabının takılmasının bile İsmet Paşa’dan sonra olduğunu söyler. Halbuki ırkçılık gayreti gütmediğini belirtir ve: “Hepimiz Osmanlı idik. Eğer milliyet ve ırk tefriki yapılmaya kalkışılsa idi yedi göbek seceresi karışmamış, vatanda kim kalırdı” der.

Garp cephesindeki değişiklikten sonra, kumandanı olduğu “Kuvva-i Seyyare”yi çok ustaca bir programla tasfiye etme planının tatbikata konulduğunu gören Ethem Bey, kendisine ilk planda İsmet Paşa‘nın muhatap olacağını düşünerek görüşmek ister, Eskişehir’e gelir. O akşam ziyaretçi kabul etmeyeceğini bildiren İsmet Paşa‘nın makam odasına gider ve kapıyı vurmasıyla girmesi bir olur. Aniden Ethem‘i karşısında bulan İsmet Paşa’ya, “Samimiyetten eser kalmayan müşterek mesaimize son vermeye geldim. Niçin böyle yapılıyor, anlayamıyorum. Aleyhimize gizli-açık birçok tedbirlere başvuruluyor. Ricam şudur: Eğer kendinize ait olmasını istediğiniz, fakat açıkça ifade edemediğiniz hususlar varsa bunları işte karşı karşıyayız, cesaretle söyleyiniz.” der.

İsmet Paşa Ethem‘i çok başarılı şekilde teskin eder: “Allah fesatcıların cezasını versin.” diyerek başlar: “Ethem Beyefendi, itimad ediniz ki ben sizin gibi arkadaşlarımın mevcudiyetine güvenerek Garp Cephesi Kumandanlığı’nı aldım. Ordu içinde menfi propaganda yapanları teker teker araştıracağım ve cezalandıracağım. Ben bu hizmeti beraberce yürüteceğimize samimiyetle inanıyorum. Sizin de aynı hisde olduğunuzu çok iyi biliyorum.” diye bitirir konuşmasını.”[69]

Ethem’i o an idare eden İnönü, kendisini savuşturduktan sonra Ethem’in birliklerinin kesin olarak disiplin altına alınması yönündeki kararını icraya geçer emrindeki kuvvetleri Kuvva-yı Seyyare’nin üstüne sürer.[70]

“Batı cephesinin harekete geçtiğini gören Ethem T.B.M.M. Reisliğine, Meclisi de aşağılayan ve Mustafa Kemal‘in Bilecik’ten dönerken Ankara’ya götürdüğü İstanbul Hükümetinin temsilcilerinin hemen serbest bırakılmasını isteyen bir telgraf çeker.

Bunu üzerine Meclis de Kuvvay-i Seyyareye tavır alır.

Batı Cephesi komutanlığı Ethem ve Tevfik Beylerin vatana ihanet suçu işlediklerini öne sürerek teslim olmalarını ister. Düzenli ordu İsmet Bey ve Refet Bey‘ in (Bele) komutasında 1921 yılı ocak ayında Kuvayı Seyyare’nin tuttuğu Gediz-Kütahya üstüne yürür.”[71] “Kısa bir zaman sonra Ethem Bey ve kuvvetleri arkadan nizami kuvvetlerle, önden de Yunan ordusu ile sıkıştırılmaya başlanır. Ethem Bey kıskacın gittikçe daralmakta olduğunu görür. Bunun üzerine kardeş kanı dökmemek için emrindeki kuvvetleri, arkadan gelen İsmet Paşa‘nın gönderdigi nizami kuvvetlere teslim olmaları hususunda ikna eder. ‘Silahlarını, toplarını, malzemelerini teslim mevzuunda da Parti Pehlivanı vazifelendirir. Kendisi çaresizlik içinde kalır ve neticede görünen akibetten kurtulmak için mebus Reşit Bey‘in de kendilerine katılmasıyla iki kardeşiyle birlikte Uşak’ta Yunanlılarla görüşür ve kendisine bir koridor açılarak geçiş müsaadesi verilmesini ister. [72] Yunanlılar, sonradan riayet etmeyecekteri bir geçiş protokolünü imzalarlar. Ethem gibi bir kumandanın cepheyi terketmesi onlar için arayıp da bulamayacakları bir nimettir.”[73]

İşin doğrusu, “… ordunun seyyar birlikler etrafında örgütlenmesi, Kuvayı Seyyarelerin güçlendirilmesi Çerkes Ethem’e, ordunun muntazam birlikler halinde örgütlenmesi ise Mustafa Kemal’e ciddi bir siyasal güç sağlayacaktı. Böylece Mustafa Kemal ordudaki gücüne dayanarak Ankara üzerinde etkili olmaya çalışan/çalışacak tüm alternatif güç odaklarını bertaraf edebilecek yeni, potansiyel alternatif siyasal güçlerin ise ortaya çıkmasını engelleyebilecekti. İşte bu nedenle de gerek ordu, gerekse de Ankara üzerinde siyasal güç sahibi olmayı hedefleyen her iki önder de orduyu, Milli Mücadele içersinde kendi siyasal güçlerini maksimize edecek tarzda örgütlemeye çalışıyorlardı. Özetle, siyasal ve sosyolojik olarak olayı analiz ettiğimizde, Milli Mücadele’nin askeri ve siyasal örgütlenmesi konusunda fikir ayrılığında olan ve bu anlamda birbiriyle çatışan iki gücün olduğunu ve bu çekişme ve çatışmadan Mustafa Kemal’in galip çıktığını söylemek mümkündür.”[74]

Görünen o ki, bu tarihe kadar savaş meydanlarında olmayan Ankara hükümeti, kendinde biraz güç görünce, kontrol edemeyeceği mücadele önderlerini tasfiyeye başlamıştır.

HİÇ OLMAMIŞ BİR SAVAŞ: 1. İNÖNÜ SAVAŞI

Resmi tarihe göre, daha sonra İsmet İnönü, Çerkes Ethem‘in arkasında bırakıp gittiği kuvvetlerin de büyük yardım ve desteğiyle 1.İnönü savaşını kazanmış ve Yunanlılar geri çekilmek zorunda kalmıştır (10 Ocak 1921).

Ancak “gerçek tarihte 1. İnönü Zaferi diye bir şey yoktur… Tamamen İsmet Paşa’nın Cumhurbaşkanı olmasından sonra uydurulmuş, hayali bir meydan muharabesidir… O tarihlerde Yunanlılar ile meydana gelen çatışmalar da, aslında başkalarının gayreti ile kazanılmıştır. Ali Fuat Paşa Moskova’ya gidip, Sivastapol’daki 5 milyon mavzer fişeğini alıp, kaçakçılar vasıtasıyla 24 saatte Sakarya Nehri ağzına taşıtmıştı. Eğer Ali Fuat Paşa bu cephaneyi yetiştirmeseydi, Yunanlar tüfeklerini omuzlarına asıp istedikleri yere gidebilirlerdi… Çünkü ordumuzun atacak mermisi yoktu!.. Mermiler oradan kağnılarla cepheye yetişmiş, 2 gün sonra 1. İnönü Savaşı diye bilinen çatışmalar başlamıştır!.. Ama İnönü ovasında iki büyük ordunun kıyasıya döğüşmesi gibi bir şey olmamıştır. (9.1.1921)” [75]

Olaylar şöyle gerçekleşmiştir: ” İsmet bey, Ethem Bey’i tepeleme konusunu kafasına öyle takmıştı ki, Bursa’daki Yunan kuvvetlerine karşı sadece bir piyade tümeni bırakarak, iki piyade tümeni ve bir süvari tugayını Kütahya yönünde toplamıştı… Yine Uşak’ta bulunan Yunan ordusunun karşısında da yalnız bir tabur bırakarak iki piyade tümeni ve yedi süvari alayını da Kütahya’ya çekmişti. Türk güçlerinin birbirine girmesi üzerine Yunan generali Meneta, Çerkez Ethem’in işini kolaylaştırmak üzere 4 günlük mütareke aktetti… Bu suretle serbest kalan Ethem’in güçleri Gediz’e giren İsmet Paşa’nın askerlerine saldırdı. (8.1.1921) Yunan ordusu dinlenirken, İsmet Bey’in iki tümeni bozularak Kütahya’ya doğru çekilmeye başladı… Çerkez Ethem onları kovalarken Yunan uçakları da durumu fırsat bilerek İsmet’in ordusunu bombalamaya girişti… İsmet Bey ancak Alanyunt, Kütahya dolaylarında sırtını demiryoluna dayayarak ve taze kuvvetler alarak bir savunma hattı kurabildi… Ethem ise geceden yararlanarak 150 kişilik bir süvari birliğini İsmet Bey savunma hattının arkasına geçirmişti… Çatışma sürdükçe İsmet Bey’in birliklerinden Ethem Bey’in saflarına sığınanların sayısı arttı. Aynı gün öğleden sonra İsmet Bey’in askeri talihi parlamadan sönmek üzere iken, Refet Bey’in süvarileri yetişti… Çerkez Ethem’in sağından ve arkasından saldırdılar. Lâkin kurt bir savaşçı olan Ethem bunu düşünmüş, tedbirini almıştı… Refet Bey’in güçlerini püskürttü. Ancak bu sırada Ethem’in Yunan güçleri karşısında bıraktığı taburdan haber geldi… Uşak ve Bursa’daki Yunan birlikleri İnönü’ye doğru saldırıya geçmişlerdi… İsmet onların önünü açık bıraktığı için fırsatı değerlendirmek istiyorlardı!.. Çerkez Ethem bunun üzerine İsmet’le uğraşmayı bırakıp Gediz yönüne çekildi… İsmet bir kere daha paçayı kurtardı!.. Çekilen Ethem güçlerini savaşmadan takibe başladı… Bu arada Yunan birliklerinin İnönü’ye doğru yürüdükleri haberini aldı. Aklı başından gitti!.. Çünkü hemen bütün ordu Ethem’in peşinde ve Gediz civarında idi… Eğer Yunan ordusu hızlı bir yürüyüş temposu tutturursa, İnönü’ye varır, Eskişehir’i ele geçirebilirdi!.. Böylece Ankara yolu onlara açılmış olurdu!  İsmet, bunun üzerine yine karar değiştirdi… Kestirmeden gidebilmek için yazın bile üstü karlarla örtülü Murat Dağı’nı dolaşarak İnönü’ye inmeye karar verdi… Türk askerleri toplarla, bütün ağırlıklarla 18 saatlik zorlu bir yürüyüşle menzile vardıklarında, düşmanın henüz gelmemiş olduğunu görerek sevindiler… İsmet’in düşman önünde bıraktığı 24. Tümen gibi küçük kuvvetlerin direnmesi ve yavaş yavaş gerilemesi, Yunan ordusunu engellemiş, Türk birliklerine zaman kazandırmıştı!…

Türk ordusunda 8.500 er, 417 subay, 6.000 tüfek, 18 hafif, 48 ağır makinalı tüfek, 28 top vardı… Arkadan gelen bazı taburlarla asker sayısı biraz daha arttı. Yunan ordusunda ise 15.816 er, 427 subay, 12.000 tüfek, 270 hafif, 80 ağır makinalı tüfek ve 72 top vardı.

Yunanlar İnönü yönündeki ilk saldırıyla birlikte önemli bazı tepeleri ele geçirdiler… Albay İsmet Bey’in yürüyüşü engellemek için yaptığı saldırılar etkisiz kaldı. Durumu Ankara’ya bildirdi… Mustafa Kemal hemen müdahale ederek cepheyi belirli bölgelere ayırdı. Orta cepheyi zayıf bulduğu için bir alay daha gönderdi.

Ne varki, İsmet’in tanzimiyle orta cephede zayıf kalmış birlikler, yoğun sisten düşman askerlerinin kendileriyle kanatlar arasına sızdığını farkedemediler ve birden Türk ordusunun sağ ve sol kanadı arasındaki bağlantı koptu!… Durum ancak sis kalkınca fark edildi… Bunun üzerine İsmet Bey ÇEKİLME emri verdi!.. Yunan kuvvetleri bizim askerlerin İnönü ovasında bıraktığı siperlere girdiler, ancak yeni savunma hattına saldıramadılar… Onlar da yıpranmıştı!..

8 Ocak’ta çatışmadan çekinen İsmet, 11 Ocak 1921′de RİCAT (geri çekilme) emri vermeye hazırlanıyordu ki, güneş doğduğunda Yunan birliklerinin çekilmekte olduğunu gördüler!.. Düşman daha fazla savaşmaktan vazgeçerek, ölülerini, bir kısım silah ve malzemeyi harp sahasında bırakarak batıya doğru harekete geçmişti!..

Bu bakımdan eğer bir “zafer” varsa, bu zafer İsmet Bey’e değil; cephane yetiştiren Ali Fuat Paşa’ya, Karadeniz takalı denizcilere, kağnılı köylülere, o soğukta çıplak ayak düşmana direnen 24. tümene ve isimsiz askerlere, ve yetişip İsmet’i Çerkez Ethem’in elinden kurtaran Refet Bey’e mal edilmelidir.”[76]

“23 Ocak 1921`de Çerkez Ethem kuvvetleri İzzettin Paşa(Çalışlar) komutasındaki güçler karşısında kesin yenilgiye uğradı ve dağıldı. Ethem bir süre Sındırgı Bölgesi`nde dolaştı. Ordu birliklerinin  kendisini yakalamak için baskıları artınca yukarıda belirttiğimiz şekilde kendi adamlarını serbest bıraktı ve bir geçiş koridoru isteyerek Yunanlılara teslim oldu. Çerkez Ethem bu hareketiyle ilgili olarak şu yorumu yaptı: `Beni ihanetle itham edenlere soruyorum: Ben ne zaman, hangi tarihte ve mevzide esasen müdafaa ettiğim cepheden bir adım dönmüşümdür, bir tek kardeş kanı dökmüşümdür?`”[77]

Ethem Bey Niçin Tasfiye Edildi?

Çerkez Ethem gibi değerli bir insanla ordusu, Yunan savaşının en kritik günlerinde silahla bertaraf edilmese, kendisi Yunan kollarına itilmese, olmaz mıydı?..

Başka bir çare yok muydu?

Hele İsmet’in, Ethem kuvvetleri Yunan ordusu ile savaşırken onlara arkadan saldırması ve topa tutmasını nasıl yorumlamak lazım?

Ethem Bey’in tasfiyesinde rol alan aktörlerin hepsinin, yani Mustafa Kemal, İsmet İnönü, Refet Bele ve Ali Fuat Cebesoy’un mason olmalarını nasıl yorumlamalıyız?

Masonik hegomonya, iktidarı ele geçirip ülkede kendi sistemini inşa ederken, ayaklarına dolaşma ihtimali bulunan kontrol dışı güçleri de tasfiye mi ediyordu?

BİR BELEŞ ZAFER DAHA: 2. İNÖNÜ SAVAŞI

“Bu arada Yunanistan’da seçimler oldu… Kralı sürmüş olan Venizelos’un partisi yenildi, Kral ülkesine geri döndü… İngilizler’in desteğini alan Yunan ordusu bir daha taarruza geçti.  Böylece 2. İnönü savaşı başladı (23.3.1921).

Güçlendirilmiş Yunan ordusunda 41.1150 tüfek, 750 ağır, 3134 hafif makinalı tüfek, 220 top ve 2.000 kılıç vardı… Türk Ordusu’nda ise 30.108 tüfek, 235 ağır, 55 hafif makinalı tüfek, 102 top ve 4.000 kılıç vardı.

Savaş 7-8 gün sürdü… Türk ordusu sürekli savunmada kaldı, elindekini korumaya çalıştı… Karşı saldırılar ancak düşman ilerlemesini durdurmak amacıyla yapılıyordu…

İki tarafta iyice yıpranmıştı.

İsmet Bey Yunan ordusundaki durgunluğu bir genel saldırı hazırlığı diye yorumlayarak “TAM RİCAT” emri verdi ve bu kararını 31 Mart’ta Ankara’ya telgrafla bildirdi!..

Telgrafı yemek yerken alan Mustafa Kemal, “Okumaya gerek yok, savaşı yitirmişiz!” dedi.

Oysa aynı anda Yunan ordusu da savaştan bıkmış, yenemiyeceğini zannederek geri çekilmeye başlamıştı!.. O sırada cephede, ön saflarda olan bir subay, Yunanlıların çekildiğini görüp, İsmet Paşa’ya haber göndermiş, “Aman geri çekilme emrini geri alınız!. Birlikleri ileri sürün, çünkü Yunan çekiliyor!” dedi.

İsmet gene tereddüt etti.. Ama sonunda buna uydu ve böylece “zafer” kazanılmış oldu!..

İsmet Bey 1 Nisan günü çektiği telgrafta şöyle der: “Saat 6.30′da Metristepe’den gördüğüm durum: Artçı olduğu sanılan bir düşman müfrezesi sağ kanat grubunun saldırısıyla gayrımuntazam çekiliyor… Düşman savaş meydanını silahlarımıza bırakıyor…”  Sanki silahlarıyla bir şey yapmış gibi!..

Görüldüğü gibi, 2. İnönü Zaferi de haksız yere İsmet’e mal edilir. Refet Paşa’ya göre, İnönü zaferinin gerçek kahramanı cephedeki haberi getiren o subay, yani Miralay Fethi Bey’dir… “[78]

İNÖNÜ’NÜN ALTINTAŞ BOZGUNU

“2. İnönü Muharebesinden sonra Garp Cephesi kuvvetleri 15 piyade ve 4 süvari tümeni gibi muazzam bir kuvvete yükseltilmişti… İsmet “paşa” olmuş, ancak yüklendiği bu büyük vazifenin önünde şaşırmış ve aldığı yanlış savunma tedbirleriyle ordusunu, tekrar toparlanan düşman ordusu karşısında adeta baştan muvaffakiyetsizliğe mahkum etmişti!..

Nitekim Yunan Kralı’nın İzmir’i ziyareti ve verdiği destekle 80.000 kişiye ulaşan Yunan ordusu Bursa’ya girdi… Hemen ardından Eskişehir-Afyon cephesinde, Altıntaş’da ağır bir yenilgi aldık!..

Bu mağlubiyet İsmet’in saplantısındandır!.. Yunan’ın tekrar İnönü’den saldıracağı hesabına göre askeri düzen aldı, siper kazdırıp tahkimat yaptı.

Halbuki bu savaştan 2 ay önce Temps gazetesinde General Delarcl adında bir Fransız çok açık şekilde, “Yunanlılar büyük bir hücum yapacaklar!.. Böyle büyük bir hücum için silah, cephane ve erzak gereklidir. Bunun için muhakkak hücumu Afyon’dan yapacaklardır… Çünkü İzmir’den oraya tren var.” diye yazmıştı.

İsmet Paşa, Afyon yönünden taarruz başlamasına rağmen bunu aldatmaca sandı… Güneyi boş bıraktı… Solda Deli Halit Paşa, onun sağında Albay Nazım’ın kuvvetleri vardı, hepsi kırıldı… Ancak 5 gün dayanabildiler. İsmet yine de takviye güç göndermedi.

Halbuki Fevzi Çakmak, Mustafa Kemal’e ve İsmet’e “saldırının Afyon üzerinden olacağını” söylemişti… Albay Nazım şehit düştü. Nazım’ın sağında Çolak Kemal’in kuvvetleri de kırıldı.

İsmet kendisi zor kaçtı!..

Neden sonra İsmet uyandı, ama gene bir hata yapıp birlikleri mağlubiyetin üzerine gönderdi, sanki onlar da yenilsin diye!…

Halbuki saldıran Yunan’ın soluna yüklenmesi gerekirdi.

Gerçekte Altıntaş muharabesinde 13 fırkamız hiç çarpışmamış, oradan oraya koşturup durmuştur!.. “[79]

“10 Temmuz 1921′de Yunanlılar bir genel saldırıya geçince, Mustafa Kemal Garp Cephesi karargâhına giderek, İsmet Paşa‘ya, orduyu Sakarya’nın doğusuna geçirme buyruğu verdi.”[80]

“Ordunun büyük kayıplar ile Sakarya gerisine çekilmesi, Ankara’da gizlenmesi mümkün olmayan bir sarsıntı yaratmıştı!… 23.7.1921 – 5.8.1921 tarihleri arasında Meclis’te gizli celseler, uzun toplantılar yapılmıştı… Bu Mağlubiyet üzerine, Yunan kuvvetleri Polatlı’ya yaklaştığı için aileler Kayseri’ye gönderildi… Ancak erkeklerden Milli Eğitim Bakanı mason Hamdullah Suphi Tanrıöver ile mason Yunus Nadi dışında kaçan olmadı… Olsaydı, bütün Millet paniğe düşerdi!.. Çünkü 125.000 kişilik ordu dağılmış, geriye 25.000 kişi kalmıştı!..

Yunan ordusu 5 fırka ile zafer kazanmıştır… Eğer İsmet saldırıda ısrar etseydi, o ordu da yenilir, elimizde hiç kuvvet kalmazdı!.. Bereket bundan çabuk vazgeçip “topyekün çekilme” emri verilmiştir!.. (25.7.1921)

Bu savaşta askerlerimiz öyle bir kaçtılar ki, köprüleri demiryolunu bile imha edemediler… Oralardaki sığır ve koyun sürülerini sürüp getiremediler… Bu yüzden Sakarya Savaşı’nda Yunan hem kolay asker sevk etti, hem de beslendi… Bu sürüler olmasa Sakarya’da 20 gün duramazlardı. Oysa Yunanlar Sakarya’dan kaçarken, tren hattını hallaç pamuğu gibi atmışlardı da, aylarca tamir edememiştik.

İsmet’in bu savaştaki hatası Divan-ı Harp’lik, hatta idamlıktır!..Üstelik  Sakarya’ya varınca, “gösterilen mevzide durmadılar” diye iki teğmeni idam etmiştir… Halbuki bütün ordu, bütün komutanlar kaçmıştı.

Sabahattin Selek bu hezimetin sonuçlarını şöyle anlatır:

“1921 Temmuz ayında Türk ordusu Kütahya-Eskişehir muharebelerini kaybederek Sakarya gerisine çekilmiştir… Yunan birlikleri Polatlı’ya kadar gelmişti.”

İsmet’in bu mağlubiyeti üzerine hakkında bir araştırma komisyonu kurulmuş, ancak o “Mustafa Kemal’in emirlerini uyguladığını” söyleyerek kurtulmuştur!..

Ayrıca Meclis’te İsmet’i Divan-ı Harb’e sevketmek istiyenler olmuş, Mustafa Kemal İsmet’i korumak için kendini siper etmiştir. Nutuk’ta da bu mağlubiyeti geçiştirmiştir. Inkilab Tarihi kitaplarında falan “stratejik geri çekilme” diye yutturulmak istenir.

Kütahya-Eskişehir yenilgisi, kaybedilen topraklar ve şehirler, tehlikenin Ankara yakınlarına gelmesi Meclis’te sorumlu aranmasına yol açmıştı… Tenkitler Mustafa Kemal Paşa üzerinde yoğunlaşıyordu…

5 Ağustos’da Başkumandanlık Kanunu çıkartıldı”[81] ve Mustafa Kemal olağanüstü yetkilerle, Büyük Millet Meclisi Orduları Başkomutanlığı’na getirildi.[82]

Sakarya Meydan Muharebesi öncesi ordunun ihtiyacını karşılamak ve Sakarya Savaşı’na hazırlanmak için “M. Kemal Başkomutanlık Kanunu’nun kendisine tanıdığı yasa yapma yetkisini kullanarak 7-8 Ağustos 1921′de, halkı maddi ve manevi bütün kaynaklarıyla Milli Mücadele’ye katılmaya çağıran “Tekalif-i Milliye Emirleri”(Milli Yükümlülük Emirleri)ni yayınladı. Toplamı on maddedir. Buna göre:

-          Her ilçede bir tane Tekalif-i Milliye Komisyonu kurulacak.

-          Halk, elindeki silah ve cephaneyi 3 gün içinde orduya teslim edecek.

-          Her aile bir askeri giydirecek.

-          Yiyecek ve giyecek maddelerinin %40′ına el konacak ve bunların karşılığı daha sonra geri ödenecek.

-          Ticaret adamlarının elindeki her türlü giyim eşyasının %40′ına el konacak ve bunların karşılığı daha sonra geri ödenecek.

-          Her türlü makineli aracın %40′ına el konacak.

-          Halkın elindeki binek hayvanlarının ve taşıt araçlarının %20′sine el konacak.

-          Sahipsiz bütün mallara el konacak.

-          Tüm demirci, dökümcü, nalbant, terzi ve marangoz gibi iş sahipleri ordunun emrinde çalışacak.

-          Halkın elindeki araçlar aylık 100 km. askeri ulaşım yapacaklar.”[83]

Mustafa Kemal, meşhur İstiklal Mahkemelerinin 2. Dönem faaliyetlerine Tekalif-i Milliye vergi kanunlarının uygulanması için başladığını Nutuk’ta şu sözlerle belirtmektedir: “Efendiler, emirlerimin ve bildirdiklerimin yerine getirilmesi için kurduğum İstiklal Mahkemeleri’ni Kastamonu, Samsun, Konya, Eskişehir, bölgelerine gönderdim.” [84]

İstiklal Mahkemeleri görev süresince bütün ülkede devlet terörü estirmiş, sudan sebeplerle yüzlerce insanın hayatına son verilirken, Mustafa Kemal’e en küçük muhalefet gösteren kadrolar bu mahkemeler kanalıyla tasfiye edilmiştir.

“İstiklâl Mahkemelerinin ilk üç yıllık süresi içinde (1920-1923) yargıladıkları insan sayısı 60.000’i buldu. Bunlardan 3000’i îdam, 2000’i kalebentlik ve kürek cezâlarına çarptırılmış, 10.000 kadarı berâat etmiş, diğerleri de para ve hapis cezâlarına çarptırılmışlardır. İstiklâl Mahkemeler çalışmalarının bu ilk devresine âit dosyaların âkıbeti meçhuldür. Bu devrede kurulan yirmi üç İstiklâl Mahkemesinden hangilerinin dosyaları mevcut, hangilerinin ki kayıp bilinememektedir.
Ancak İstiklâl Mahkemeleri hakkında o devirde görev yapmış olanların yayınladıkları hâtıratlardan bilgi sâhibi olunabilmektedir. Bunlardan İbrâhim Arvas’ın hâtıratına göre: “Elazığ’da çeşitli suçlarla mahkemeye sevk edilenler îdam cezâsına çarptırılıyor ve sonra da 500 altın getirmesi karşılığında serbest bırakılıyordu. Bu sûretle Şark İstiklâl Mahkemesi Reisliğinden Ankara’ya dönen Ali Saib Bey’in yanında 60.000 altını olmuştu.(…) İstiklâl Mahkemelerince verilen îdâm cezâları Kolordu komutanlıklarınca tasdik edilerek infaz edilmiştir. Halbuki bu tasdik yetkisi 1924 Anayasasının 26. maddesine göre açıkça TBMM’ye âit bir yetkidir.
Netice îtibâriyle bu mahkemeler gerek kuruluş, gerekse çalışma düzenleri îtibâriyle Anayasaya açıkça aykırıydılar. Mecliste bir çok hukukçu bulunduğu halde mahkeme üyeliğine özellikle hukukçu olmayan kimselerin seçilmiş olması izâhı mümkün olmayan bir durumdur.”[85]

Sonraki bölümlerde bu konuya tekrar temas edeceğiz.

SAKARYA SAVAŞI

İsmet Paşa uğradığı mağlubiyetle sebep olduğu karışıklıklara rağmen, kendisine Sakarya Savaşı’nda görev verilmiştir.  “Mustafa Kemal Yunan ordusunun 23 Ağustos 1921′de yeniden başlattığı genel saldırıya karşı, aralıksız 22 gün 22 gece süren çetin Sakarya Meydan Savaşında cepheyi bizzat yönetip, Sakarya’nın doğusundaki bütün Yunan birliklerinin geri çekilmesini sağladı.”[86] “Yirmi küsur gün süren Sakarya Savaşı’nda, Müşir (Mareşal) Fevzi (Çakmak) Paşa askerleri gayrete getirmek için siperlerde sürekli olarak yüksek sesle Fetih sûresini okumuştur.”[87]

Mustafa Kemal 19 Eylül 1921′de Büyük Millet Meclisi tarafından müşirliğe (mareşal) yükseltildi ve “gazi” unvanı verildi.[88]

Sakarya Meydan Savaşı’ndan sonra Eskişehir-Kütahya-Afyon’un doğusundan geçen bir hatta güçlü biçimde mevzilenen Yunan ordusunu kesin yenilgiye uğratmayı tasarlayan Mustafa Kemal 26 Ağustos 1922 sabahı “Ordular ilk hedefiniz Akdeniz’dir ileri!” komutuyla Büyük Taarruz’u başlattı ve ilk Türk birliklerinin 9 Eylül’de İzmir’e girmeleriyle, üç buçuk yıldır işgal altındaki Anadolu toprağı düşmandan temizlenmiş oldu.[89]

“Ne Sakarya Savaşı’nda, ne de Büyük Taarruz’da en ufak bir rolü olmayan İsmet, Zafer’den sonra Mudanya Mütarekesi’ni yapmakla görevlendirildi… Orada kendisine İngilizler tarafından “Edirne ile birlikte Karaağaç’ı da alacağımız” söylenmiş, ancak gaflet gösterip bunu yazdırmadığı için, daha sonra Lozan’da bir belge ibraz edememiştir!..”[90]

Milli mücadele 11 Ekim 1922′de imzalanan Mudanya Mütarekesi ile sona erdi.

MALTA SÜRGÜNLERİ

Bu bölümü bitirmeden önce Milli Mücadelenin kadrolarını oluşturan Malta sürgünlerinden de birkaç satırla bahsetmemiz gerekir.

“Malta sürgünleri, İstanbul’un işgali sonrasında, 1919-1920 yıllarında işgal kuvvetlerince tutuklanarak bir İngiliz sömürgesi olan Malta’ya sürülen (veya gıyabında tutuklama kararı çıkarılarak sürgüne gönderilecekleri bildirilen) 145 Türk devlet adamı, asker, idareci ve aydın için kullanılan terimdir.

Tutuklama ve sürgünler, Mart 1919′da, Irak cephesinden çekilişi yürütmüş Ali İhsan Sabis Paşa ile başlamış ve Ekim 1920′ye kadar sürmüştür.”[91]

Misak-ı Milli’nin kabulü üzerine 16 Mart 1920′de İstanbul Müttefiklerce resmen işgal edilmiştir. İngiliz işgal kuvvetleri meclisi basar ve kısmi tutuklamalarla birlikte meclisin kapatılmasını sağlar ve bazı milletvekilleri tutuklanarak Malta Adası’na sürülür (18 Mart 1920).

Bu son tutuklamalarla birlikte tamamı İttihat ve Terakki mensubu ve hemen hemen tamamı mason olan ve Cumhuriyet döneminin kadrolarını teşkil edecek pek çok isim Malta’da toplanmıştır. Hüseyin Rauf Orbay, Ali İhsan Sabis , Ali Fethi Okyar , Mehmet Arif Bey(Ayıcı), Mithat Şükrü Bleda , Faik Kaltakkıran, Mersinli Mehmet Cemal Paşa, İsmail Canpolat , Şükrü Kaya , Kara Kemal Hasan Tahsin Uzer, Org. İsmail Cevat Çobanlı, Kara Vasıf (Vasıf Karakol), Ali Çetinkaya, Ali Sait Akbaytogan, Celal Nuri İleri, Aka Gündüz, Süleyman Nazif, Mustafa Abdülhalik Renda, Ali Cenani, Yakup Şevki Subaşı, İlyas Sami Muş, Eşref Sencer Kuşçubaşı,  Kazım Fikri Özalp, Mürsel Bakü, Yunus Nadi Abalıoğlu, Hüseyin Cahit Yalçın, Mehmet Ziya Gökalp bu isimlerden bazılarıdır.

Bu son “tutuklamalar üzerine, İtilaf Komiseri ve İngiliz gizli servis görevlisi Ravvlinson da rehin olarak Erzurum’da tutuklanmıştır. (…)Bu gelişmelerden sonra Türk-İngiliz ilişkileri Malta’daki Türklerle Anadolu’daki İngilizlerin mübadelesi konusunda yoğunlaşmıştır. Ravvlinson da kendisinin serbest bırakılması konusunda Karabekir‘e mektuplar yazmış ve bu gerçekleşirse barış için Türk çıkarlarını koruyacak kişinin de kendisi olacağını beyan etmiştir. Durumu Heyet-i Temsiliye’ye bildiren Karabekir, Erzurum İngiliz temsilcisinin, sürekli kendisine “beni bırakın arabuluculuk edeyim” şeklinde mektuplar yazdığını, 31 Mart tarihli olanın İstanbul İngiliz Karargahına da yazıldığını ve bunun üzerine, Ravvlinson‘un arabuluculuk yapmasının kabul edildiğini bildirmiştir.

Kazım Karabekir durumu Ankara’ya bildirmiş ve Ravvlinson‘un isteklerinden Mustafa Kemal‘i haberdar etmişti. Karabekir mektup trafiğini 18 Temmuz 1920′de de TBMM’de mübadele ile ilgili ilk tartışma yapılmış, Mecliste Ravvlinson‘un arabuluculuk görevini üstlenmeye hazır olduğunu bildiren mektup okunmuştu. (Bkz. TBMM Zabıt Cerideleri II, s.335).”[92]

“İngiltere’nin Malta’daki Türkleri bırakma işi de hemen anlaşmadan sonra gerçekleşmemiş, İngilizler Yunan saldırısının sonucunu beklemişlerdir. “II. İnönü zaferinden” sonra  Türk-Yunan savaşında göstermelik bir tarafsızlık ilan ederler. Böylece Türklere bazı ödünler verilmesinin benimsediği havasını yayar.  Londra’da yapılan anlaşma şartlarını yerine getirme konusunda ayak sürüyen İngilizler, Yunan saldırısı başarısız olunca Ankara ile yakınlaşmaya çalışır. 41 kişilik bir sürgün grubu Malta’dan 30 Mayıs 1921 günü serbest bırakılır. Bunların dördü daha önce çeşitli yollardan kurtulduğu için bu grupta 37 kişi vardır. Bunlar İngilizlerce ılımlı görülenlerdir.

29 Eylül’de Rumbold ile Hamit Bey görüşmeleri tekrar başlattı. Bu oturumda Malta’daki Türklerin tamamının salıverilmesi ve görüşmelerin resmi temsilcilerle yapılması kararlaştırıldı. 1 Ekim 1921 günü yapılan toplantıda Rumbold bütün sürgünlerin geri verileceğini açıkladı.”[93]

İnebolu’ya gönderilen mübadeleye tabi şahıslar listesi de şöyle belirlenmişti. Bunlar Türk tarafının listeleriydi ve İngilizlere teslim edilecek İngiliz tutsakları; Trabzon’daki Yarbay Rawlinson ve üç arkadaşı ile Zonguldak’taki 17 aileden başka, İnebolu’daki Yüzbaşı Chambell olmak üzere 24 kişi, İngilizlerden teslim alınacak Türkler ise tahminen 13 mebus, 12 mülki memur, 25 asker olmak üzere toplam 59 kişiydi.”

Londra Konferansı’nda başlayan resmi sürecin bazı aksaklıklara rağmen yürümesi ve İngiltere’nin Malta’daki Türkleri bırakmayı kabul etmesi sonucu mübadele anlaşması yapılmış ve 2 Ekim’de, üç gün sonra mübadele edilmek üzere Trabzon’a hareket edileceği bildirilmiş, 14 Ekim’de Trabzon’a gelen kafile dul bir Rum olan Madam Kosvekis‘in evine yerleştirilmiş, 31 Ekim öğleden sonra limana gelen bir İngiliz zırhlısı ile İnebolu’ya götürülmüş ve 1 Kasım 1921 tarihinde İnebolu’da mübadele gerçekleştirilmiştir.

…

Burada da İngilizlerin bir takım soru işaretleri oluşturan tavırlar dikkat çekmektedir.

“İngilizler o kadar mahirane bir siyaset takip ettiler ki: İstanbul’daki Meclis-i Mebusan’ı basıp dağıtmaları bile mebusların Ankara’ya gitmeleri ve bu suretle İstanbul’u çökerterek orasının takviyesini temin içindi. Hatta Ankara’ya kaçacak mebusların pek çoğunu “heyet-i Nasiha” namı altında yine kendileri götürmüşlerdir.”[94]

“Hakikaten İstanbul’daki Meclis-i Mebusan’ın dağıtılmasında Ankara’nın kuvvetlenmesini ve siyasi faaliyetlerin merkezi haline gelmesini istemek gibi anlaşılması güç bir İngiliz siyasetinin dahli olduğundan şüphe yoktur. Ancak ehemmiyetli olanı şudur ki, İngilizler bu hareketi M. Kemal Paşa ve Rauf Orbay ile anlaşarak yapmışlardı. Rauf bey bu anlaşmayı, adeta ifşa edercesine şöyle ifade etmektedir: “Rauf Bey’in bu işte de üzerine aldığı “Anadolu’da Milli Meclis’in ve dolayısıyla Milli Hükümet’in kurulmasını temin için İngilizler’i İstanbul’da toplanacak meclis’i basmağa tahrik için gerekirse nefsini feda etmek”  vazifesini yine bir büyük fedekarlık…”[95]”[96]

“Daha ehemmiyetli olanı şudur ki, Rauf bey Anadolu’da milli bir kıyam hazırlayan Erzurum ve Sivas Kongrelerinin “Heyeti Temsiliye” namı verilen icra heyetine dahil olduğu ve bu bapta Mustafa Kemal Paşa’dan sonra ikinci derecede faal bir şahsiyet bulunduğu halde 12 Ocak 1920’de İstanbul’da açılan Meclis’i Mebusan’a “Sivas Mebusu” sıfatıyla girmiştir. İngilizler Kuvvayı Milliyecilere yardım edenlerin idam edileceklerine dair sokaklara çarşaf gibi ilanlar asmış bulundukları halde M. Kemal Paşa’nın bu en yakın arkadaşını daha İstanbul’a adım attığı anda tevkif etmek yerine O’na manidar bir hareket olarak Meclis’in dağıtılmasına kadar dokunmadılar!.. Malta dönüşünde İstanbul’a uğrayan bir gemiden çıkmayarak İnebolu’dan M. Kemal Paşa’nın yanına gitmesine de ses çıkarmadılar.

Aynı şekilde İsmet Paşa da –zorla götürülmüş olsa bile-  bir kere Ankara’ya iltihak ettikten ve bu iltihak alayişli bir surette efkarı umumiyeye ilan edildikten sonra elini kolunu sallayarak İstanbul’a gelip

Ankara’ya dönmüştür. Bu manidar ziyarete de İngilizler seyirci kalarak O’nu tevkif etmeyi acaba niçin düşünmemişlerdir.” [97]

İstanbul-Ankara rekabetinde Ankara bu Malta sürgünlerinin İngiliz esirler ile trampesi başarısıyla çok önemli derecede prestij kazandı.

Ayrıca Milli Mücadele’nin başına geçen Mustafa Kemal, alt kadroları için asker ve sivil bir çok eleman kazandı.

GELECEK BÖLÜM: Lozan’da Mason ve Yahudiler

Erbakan vefat etti. Türkiye zincir kırdı. Bundan böyle genelde dünyada, özelde Osmanlı hinterlandında “Ya Herru Ya Merru” dönemi başlamıştır. Aşağıya alıntıladığım üç farklı yazının özeti de ana fikri de budur. 27 Şubat 2011 tarihi  “Ya Herru Ya Merru” için miladtır.

———————————————————————————————————————-

Erbakan: Sistem içi muhalif

Akif Emre

http://yenisafak.com.tr/Yazarlar/?t=01.03.2011&y=AkifEmre

Daha önce de bir kaç kez vurguladım; Erbakan’ın en önemli işlevi, 70′li yıllardan itibaren muhafazakar, İslami hassasiyeti olan kitleleri sağ siyasetin içinde erimekten kurtarmasıdır. Erbakan faktörü olmasaydı bu kitlenin Demirel siyasetinin içinde himayeye muhtaç temsili azınlık işlevinden öte bir anlamı olmayacaktı. Bugün siyasal İslam denilen siyasal aktörden bahsediliyorsa bu durum Erbakan faktörü olmadan açıklanamaz. Erbakan İslamcılığının içeriğini, ideolojik temellerini tartışmak ayrı bir yazı konusu. Genel çerçevesi ve ütopyaları bakımından Türkiye’de yeni bir ufuk geliştirdiğini kimse inkar edemez. Ve bu ütopya soğuk savaş koşullarında bile İslam dünyasında hatırı sayılır bir yankı buldu.

Diğer tarafta biraz öfke, biraz isyan havasında gençleri büyük bir nezaketle dinleyişinin göstergesel karşılığı ise; sağ siyasetten bağımsızlaşan İslamcılığın radikalize edilmesini engelleyerek, bir bakıma onları sistem içi mücadele sınırları içinde tutmasıdır. 28 Şubat sürecinde, “bu tarihin akışı içinde bir noktadır” sözü bu çerçevede anlamlıdır.

Gelinen noktada İslami düşüncenin politik alanda ne kadar temsil edildiği sorusu da ayrıca önemsenmelidir; İslamcı siyasetin tekrar muhafazakarlaşmaya evrilmesinde bu çizginin rolü konusu meselenin odak noktasıdır ve bu konu Erbakan tartışmasından çok bir çizgi sorunu olarak yeniden ele alınmayı beklemektedir.

Erbakan’ın siyaset tarzı bir yana, yola çıkarken ortaya koyduğu sloganların içi doldurulmasa da bugün gelinen noktada yolun başına dönüldüğü de söylenebilir. Eski kuşak sağcılık yerine sağcılaşmanın neoliberal versiyonunun teslim aldığı bir ortamda Erbakan çizgisi yeniden tahlil edilmeyi bekliyor.

————————————————————————————————————————————————————————–

SÜRPRİZ YOK, PİRİ REİS’İN HARİTASININ ROTASINA DEVAM.

Oktan Keleş

http://www.onaltiyildiz.com/haber.php?haber_id=538

Bizi okuyanlar daha iyi hatırlayacaklardır; bundan yaklaşık beş yıl evvel, çıkmış olduğum televizyon programında ve daha sonraki röportajlarda Condelazze Rice’ı 1. zenci olarak nitelendirmiş ve 22 rakamı üzerinde durmuştum. 22 ülkenin rejimleri değişecek denilmiş, bunu da ilan etmişler ve ayrıntılarını uzun uzun anlatmıştım.

2.zenci Kofi Annan’da gerekli alt yapıları hazırlamış, icraatlarını başarı ile tamamlayarak, bronz çocuk Obama dönemi ile final yapılmıştı.

Irak’ın işgali ile başlayan ve sonrasında da devam eden faaliyetlerin aşama aşama devam ettiğini görüyoruz. Yani aslında yeni bir şey yok!

Mısır’daki ayaklanmada gözden kaçan/kaçırılan bir husus var: Olaylar başlamadan bir hafta evvel Mısır Genelkurmay Başkanı General Sami Anan ABD’de idi. Sizce bu bir anlam taşımıyor mu?

Bölgede Cia ve Mossad cirit atmaktadır. Bu tertibe halk devrimi diyenler bir yerde haklılar, çünkü bu tür operasyonlar halk ile birlikte/halkın gücü ile yapılır. Ama gerçekten de buna “halk devrimi” denebilir mi? Yeni oluşacak yönetim veya rejimler kimin değirmenine su taşıyacak? Asıl soru bu.

Olayların zamanlamasına baktığımızda, “WikiLeaks Belgelerinin” yayınlanmasından hemen sonra olması oldukça dikkat çekici.

ABD’nin eski başkanı Bush(t) gidince, Obama ile başlayan yeni dönemde, Büyük Ortadoğu Projesi’nin rafa kalktığını söyleyenler fena halde yanıldılar. Bu yanılgı içerisinde olanlar, projelerin “devamiyet” esasından haberi olmayanlardır. Plan yapılır ve uygulanır, kim gelirse gelsin.

BOP’un en önemli kıstaslarından iki tanesi neydi? Birincisi İsrail’in güvenliğinin sağlanması, ikincisi ise petroldü. Burada üçüncü ayağı da ben söyleyeyim; Asya’ya adım atma.

Bu olaylar patlak verdiğinde bazı entelektüellerin ılımlı İslam masalları anlattıklarını görüyoruz. Yapılan sosyolojik analizlerde, sömürgecilerin kullandıkları dil açıkça belli oluyor. Ayaklanma olan ülkelerin hepsi Arap ülkesi de olsa, ayaklanma nedenleri farklı imiş: Kimi yoksulluktan, kimi totaliter rejimden vs. nedenlerinden dolayı ayaklanıyormuş. Ama bu entelektüellerin unuttukları bir şey var: Ayaklanmalar, isyanlar BİR AMACA HİZMET EDİYOR!

Daha evvelki yazılarımda da sık sık gündeme getirdim; şer güçler, bir kuşa bir taş atmazlar, bir taşla çok kuş vururlar.

Bu coğrafyada yeni bir orta sınıf oluşturma gayretleri var.  Amaç, yeni pazarlar oluşturmaktır. Yani kapitalizmin devamı için, yeni pazarlar, alanlar açılmaktadır. Bu bölgedeki insanların harcama limitlerinin yükseltilmesi amaçlanmaktadır.

Afrikada’ki korsanlık faaliyetlerinin sonucunda birçok ülke, bu korsanları bahane ederek, savaş gemilerini bu bölgede konuşlandırmışlardı. Bu durum da örtülü bir savaştı. (ABD-Rusya. Anlayanlara)

Arap ülkeleri dışındaki kısmi ayaklanmalarda kimseyi şaşırtmamalıdır. Arap ülkelerini örnek gösterip,  başka coğrafyalarda da hareketlenmeler beklenmektedir.

Bu arada her şey, ABD ve şer güçlerin istediği gibi gitmiyor. ABD, otoritesini paylaşmak zorunda kalıyor. ABD’ye güvenip; ülkesini, dinini, değerlerini vs. satanların paniğe kapılıp, yeni ülke arayışına girdiklerini görüyoruz.

İki televizyon kanalında gündeme getirdiğim Piri Reis’in haritasındaki sırları bilerek yazmadım. Bu programların tekrarlarını izlemenizi tavsiye ederim.

GEMİ ve 9 rakamı ile ilgili yaptığım analizler hatırlanacaktır. O programda Mısır’ı, Kahiye’yi ve 9 şehid verdiğimiz Mavi Marmara Gemisini ve GEMİ ile ilişkilendirilecek olayları açıkça anlatmıştım. Libya’dan gemi tahliyesi de bir milat gibi. Piri Reis’in rotasını takibe devam… (Anlayanlar anladı.) Allah’ın da bir muradı var.

Tunus’ta, Mısır’da, Libya’da yaşanan olaylarla ilgili birçok telefon, mail aldım analiz yapmam hususunda. Oysa ben, analizimi çok önceden yapmıştım o iki tv kanalında. İzleyemeyenler aşağıdaki linkten o programları izleyebilirler. Sürpriz yok! http://www.mpl.com.tr/program-arsivi.html (Bab-ı Sır programı 11.Bölüm) ve  http://www.onaltiyildiz.com/haber.php?haber_id=342

Bilenler biliyorlar ve her geçen gün de bilenlerin sayısı çok şükür çoğalmaktadır.

Bir analiz yapılırken, sadece  akademik ve bilimsel veriler kullanılmaz. Metafizik bilgiler, gizli bilgiler ve diğer argümanları da kullanılır. Bu planları yapan şer güçler, tüm argümanları kullanarak plan yaparlar. Planları açığa çıkmasın diye de, sadece akademik analizleri ve analizcileri meydana çıkarırlar. Diğer argümanlar açığa çıkmasın diye onları gizlerler ve böylece asıl planları da meydana çıkmaz. (Kendileri öyle sanıyor.)

Türkiye’de ve dünyada sözüm ona bazı analizciler, olaylar olduktan sonra analiz yapıyorlar. Bunu rahmetli ninemde yapardı. Öngörü sahipleri nerde?

Dikkat edilecek hususlar:

1- Avrupa ve ABD’nin en önemli sorunlarının başında GÖÇ gelmektedir.

Her yıl Meksika’dan 15 bin kişi ABD’ye göç etmektedir. Cia, (mafyayı kullanarak) bu göç eden insanlardan bazılarını öldürüp, tecavüz etmektedir. Nedeni ise, korksunlar, ABD’ye göç etmesinler! İnsan hakları raporlarını incelediğimizde bu konunun ayrıntılarını daha iyi görürsünüz.

Avrupalılar, ülkelerine kaçak mülteci girmesin diye, tekneleri bilerek batırmaktadırlar. Avrupa, Orta Doğu’dan ülkelerine göç olmasın diye, o ülkelerde yeni bir orta sınıf oluşturulmasına destek vermektedir. Bir taşla, birçok kuş vurma hadisesi… Meselenin bir yönü de GÖÇÜ DURDURMADIR.

2-Bu ülkelerde yeni bir orta sınıf oluşturulurken, model olarak TÜRKİYE gösteriliyor. Türkiye’deki demokrasi ve   ılımlı (!) İslam örnek gösteriliyor. Uyanık olmak lazım. Yarın planlar ilerledi mi, Türk halkına da, Orta Doğu halklarının ayaklanmalarını MODEL olarak gösterirler.

3- Irak’a ne kadar demokrasi geldiyse, bu ayaklanma olan ülkelere de o kadar demokrasi gelecektir. Demokrasi kılıfı adı altında, yöneticiler ve halk, yine onların amacına hizmet edeceklerdir.

4- Orta Doğu’da orta sınıf oluşturulurken (kapitalizmin solu) model olarak alınır. Anlayan anladı. Bunu yaparken de, Türkiye’de de iktidarda, kendilerine uygun iktidar değişikliği hevesi olacaktır. Orta sınıf iktidar, demokratik sosyal haklar sloganlarına dikkat!

5-Irak’ta, Barzani ve peşmergeler, sonun başlangıcındadırlar.

6- Nato müdahale der mi? Eder. Ne zaman? Yüz binlerce Müslüman kanı döküldükten sonra, kurtarıcı pozunda petrol bölgelerine müdahale eder. Ama binlerce, yüz binlerce Müslüman ölmedikten sonra kılını bile kıpırdatmaz. Kıpırdatmasına da gerek yoktur.  Nasıl olsa, kendilerine uygun yeni yönetim kurulur.

7- ARİFLERE:

ANKARA feribotu, Çanakkale GELİBOLU rotasından yola çıktı. Tıpkı Piri Reis’in Gelibolu’da tahrir eylediği harita rotası gibi. (TAHRİR MEYDANI.)

Müştak Baba’nın ANKARA şiirini, “çokbilmişler” bir kere daha okusunlar. KARA SANCAKLILAR ANKARA YİNE SAHNEDE.

8-Libya’dan bir arkadaşım telefonla aradı. Oradaki durumu anlattı. Eğer Türk vatandaşlarının ölümleri artarsa ve gemilerimizin başına bir şey gelirse SORUMLUSU İSRAİLDİR. Anlayan anladı.

9- İçte ve dışta gündem saptırmalarına dikkat edilmelidir.

10- Batı için iş çıkılmaz bir noktaya gelirse, büyük bir TERÖR EYLEMİ MÜSLÜMANLARA fatura edebilirler.

11- Libya’dan tahliye edilen  Türkler, vatana kavuşunca,  EN BÜYÜK TÜRKİYE sloganı attılar. Allah’ın izniyle en büyük Türkiye. Büyük Türkiye gerçeğine sahip çıkalım. Çok şükür Allah’ın da bir planı var.

Büyük Türkiye adım adım geliyor, buram buram kokuyor.

Türk Devlet’i her şeyin farkında. Nereden mi biliyorum? Ee ben biliyorsam, onlarda biliyordur.

Saygılarımla.

————————————————————————————————————————————————————————–

MÜŞTAK BABA ve KEHANETLERİ

Habertürk TV’de canlı olarak yayınlanan, Pelin ÇİFT VE Serdar TURGUT’UN sunduğu ÖTEKİ GÜNDEM programına Kayıp Kitap 397, İsrail’in Planları, Zeitgeist Kuantum Kur’an kitapları ve yeni kitabı ‘İstanbul Yeniden Başkent Olacak’ ile tanınan Araştırmacı- Yazar  Serhat Ahmet Tan konuk oldu. Müştak Baba’nın ölümünden sonra, 1846′da basılan ‘Divan’ındaki bazı şiirlerinde kehanetler halen konuşuluyor. Ankara’nın 1923′te İstanbul’un yerini alıp başkent olacağını, o senelerde AK Parti’den bahsetmesi hatta kendi ölüm tarihini bile bilmesi Müştak Baba’yı gizemli kılmaya yetiyor.

Tan, programda Müştak Baba’nın gizeminden ve şiirlerindeki şifrelerden bahsederek bu tarz şiirlerin çözülmesinin imkansız olduğunu çünkü o şiiri şifreleyen kişinin nasıl şifrelendiğini sadece kendisinin bildiğini söyledi. Şiiri şifreleyen kişi zaman kilidi ile şifrelediği için ölümü sonrası zamanla şifrelerin kırıldığını ve bilgilerin günyüzüne o zaman çıktığını belirtti.

Müştâk Baba’nın bu bilgileri bulunması için kilitlediğini söyleyen araştırmacı yazar, “Müştâk Baba, şifrelerin zamanı gelince anlaşılmasını, geçilecek dar bir vadi varsa bu vadide kendisinin ışık olması, biraz yardımcı olması olayların hafif atlatılmasını istiyor. Çünkü biz 2012 senesinden sonra o tür şeylerle karşılacağız ki… Sanki dünyanın sahibi biziz… Otoban var son hızda arabamızı sürmeye başlayacağız. 2021-2022 senelerinde şimdi anlattıklarımı o sene anlatsaydım kimse beni dinlemezdi.” dedi.

İŞTE O ŞİİR

Müştâk Baba, Ankara’da Hacı Bayram Velî’nin türbesini ziyaret ettiği sırada gelen ilhamla, ileride Ankara’nın başkent olacağını keşfeder. Müştâk Baba bu keşfini, tasavvuf şiirinde istihraç, yani bir şeyin içinden başka bir şey çıkararak, geleceğe ait bir  olayı üstü kapalı olarak bildirme yöntemi ile aruzun az kullanılan bir vezni ile şiire döker. Divan-i Müştâk Baba adıyla 1847’de yayınlanan divanının 29. sayfasında yer alan 73 numaralı, Ankara’nın başkent olacağını sembolik dille açıklayan beş beyitlik şiiri
şöyledir.

mef û l ü / fâ i lâ tün / mef û lü / fâ i lâ tün

1 Me’vâ-yı nâzeninde kim elf olursa efser
Lâ-büdd olur o me’vâ İslambol ile hem-ser

2 Nun vel kalem başından alınsa nun-i Yunus
Aldıkta harf-i diger olur bu remz azhar

3 Miftah-ı Sûre-i Kaf serhaddi kaf ta kaf
Munzam olunmak ister ra-yı Resûl Peygamber

4 Hay huy ile ahir maksud oldu zahir
Beyt-i veliyy-ül-ekrem el-hâc iyd-i ekber

5 Ey pâdişah-ı fahham sultan Hacî Bayram
Ruhan ister ikrâm Müştâk abd-i çâker

MÜŞTAK BABA, AK PARTİ’DEN BAHSEDİYOR

Araştırmacı Tan, Müştak Baba’nın şiirlerinde yöneticilere “Ya Ak” cümlesi ile seslendiğini ve “Ya AK” derken de AK Parti’yi kastettiğini ifade edip AK Parti’nin 2028′a kadar otobanda araba kullanacağını ve çok dikkatli olması gerektiğini daha sonrada çukurlu, virajlı derin bir vadi göründüğünü söyledi.

MÜŞTAK BABA KİMDİR?

Müştâk Baba, 1759-1832 arasında yaşamış bir sûfî şairdir. Adı Muhammed Mustafa’ dır. Bitlis’ lidir. Soyu Abdülkadir Geylanî vasıtasıyla Hz.Ali’ye dayandırılır. Amcası Şems-i Bitlisî tarafından eğitilmiş, Hasan Şirvanî tarafından aydınlatılmış; Bağdat’ta Nâkibül-eşraf Hasan Efendi ve İstanbul’da Mesnevihan Hoca Neşet Efendi’den yararlanmıştır. Müştâk mahlasını Neşet Efendi takmıştır. Avrupa’dan Hindistan’a çok yer gezmiştir. Uzun yıllar İstanbul’da Eyüp Selâmi Efendi dergâhında kalmış ve II.Mahmud’un  has nedimi olmuştur. Eğitime ve bilime çok değer verir. Arapça ve Farsça bilir. Döneminin seçkin kültürlü insanları arasındadır. Vahdet-i vücud anlayışıyla Hakk’ı insanda arar. Mevlânâ hayranıdır. Edebî yönü ve hitabeti güçlüdür. Aruzla yazdığı şiirlerinde sembolik dil kullanmayı sever. Musikî eğitimini Şirvani’den almıştır. İcralara udu ve sesiyle katılacak kadar musikiye aşinadır. Bu niteliği dolayısıyla, postnişin olduğu Kadirîye içinde, musikî ve semaya özel önem veren Müştâkiye şubesi kendi ekolü olarak kurulmuştur. Müştâk Baba, 1832 yılında Bitlis’i ziyarete giderken, konakladığı Muş’ta düşmanları tarafından 75 yaşındayken öldürülür. Şiirlerini kapsayan divanı, ölümünden sonra, 1847 yılında basılmıştır. Yayınlanmamış başka eserleri de vardır.

*****   ******    *****

SONER YALÇIN’I ELEŞTİRMENİN DAYANILMAZ AĞIRLIĞI!

DR. FİKRİ TAKİP

Soner Yalçın’ın gözaltına alınması çok sayıda gazeteciyi ayağa kaldırdı. Henüz ortada net bir bilgi yokken, azımsanmayacak sayıdaki köşe yazarının, meslek örgütünün olayı ‘Özgür Basına baskı’ şeklinde ele alması ve bunu bir psikolojik harekata dönüştürmesi ne kadar inandırıcı?
Birkaç gün önce Radikal’in manşetinde Star Gazetesi yazarı Mehmet Metiner’e yönelik bir suikast girişimi vardı. Habere göre, Metiner’e yönelik suikast girişimi son anda polis tarafından ortaya çıkarılmıştı.

Nedense Radikal ve internet siteleri dışında olaya pek ilgi gösteren olmadı…

Yine önceki gün Zaman Gazetesi’nin bütün muhabirleri Ergenekon haberlerinden dolayı adliyelerdeydi.

Haklarında Ergenekon haberleriyle ilgili açılan davaları takip etmek için…

Oysa Basın Özgürlüğünü işlerine geldiği zaman hatırlayanların hiçbirini bu gibi konular ilgilendirmiyor.

Gazetecilik örgütleri ise işi gücü bırakıp, Odatv’nun ofisinde basın toplantıları yapıyor…

Onlar için basın özgürlüğü Soner Yalçın, Ergenekon’dan tutuklu bulunan Mustafa Balbay ve Tuncay Özkan’dan ibaret…

Bu noktada Akif Beki’nin yazdıkları anlamlı…

“Bir tarafta canına kastedilen yandaş bir kalem, diğer tarafta yasal suç takibine uğrayan muhalif bir gazeteci. Muhalif için kıyametler koparılıyor da yandaş için kılını kıpırdatmıyor kimse. Basın özgürlüğü, adalet, vicdan ve benzeri tüm yüksek değerler muhalifin emrine verilsin, yandaşın payına da kurşunlar düşsün, öyle mi?” (Radikal-17 Şubat 2011)

PSİKOLOJİK BASKI

Açıkça psikolojik baskı yapılıyor…

Soner Yalçın’ın gazetecilik anlayışını eleştirenler sindirilmeye çalışılıyor. Soner Yalçın’a layık görülen eleştiri hakkı, onu eleştirenlere gösterilmiyor..

Örnek mi?

Nagehan Alçı, 15 Şubat tarihli Akşam gazetesindeki yazısında,”Yahu tetikçiliğin, hedef göstermenin, manipülasyonun ismi ne zamandan beri muhalefet oldu? Şayet Soner Yalçın ve sitesi adam gibi muhalefet yapıyorsa o zaman o sitede neden aslında pek yakından tanıdığımız isimler hep takma adlarla yazıyorlar? (15 Şubat 2011)” diyerek Soner Yalçın’ı eleştirmesi, yine aynı gazetenin yazarı ve Soner Yalçın’ın yakın arkadaşı Oray Eğin tarafından hiç de hoş karşılanmadı.

Bakın Eğin, Soner Yalçın’ı eleştirenler hakkında neler yazdı:  “Çok değil, sadece birkaç sene içinde bu insanların da gözümüzün önünden yok oluşunu göreceğiz… ‘Abi beni affet’ diye kapımıza dayanacaklar. ‘Ben tövbekarım’ diye iş isteyecekler. ‘Ne olursun yardımcı ol’ diye dilenecekler. Hatta bugün tapındıklarının bütün kirli çamaşırlarını dökmek için ‘itirafçı’ bile olacaklar. O gün de gelecek. Ama o gün bu medya onları ‘geçici olarak kullanmak’ için bile tutmayacak. Siz hiç merak etmeyin.” (16 Şubat 2011)

Alçı buna rağmen geri adım atmadı: Elbette bugün, Yalçın’ın dikte ettirdiği yalanları ve nefret söylemlerini köşesinde yazan, Yalçın’ın emri doğrultusunda tetikçilik yapan zihniyet kendi çete liderini savunacak, savunuyor da zaten. Kısa zaman sonra yok olacağını bildiği için son zavallılıklarını yapıyor. (Akşam. 17 Şubat 2011)

Başka bir örnek Sevilay Yükselir’in Sabah’taki köşesinde (16 Şubat 2011) yazdıkları… Yükselir’e ağzının payını verme görevini bu sefer Hürriyet’ten Cüneyt Ülsever üstlenmiş…

Sevilay Yükselir’in; “Mutluyum. Çünkü şimdi yıllarca kalemini neden bir silah gibi kullandığının, hizmet ettiğikaranlık güç ve düşünceler için tehlike arz eden herkese neden bel altı vurduğununhesabını verecek adalete!” şeklindeki cümlelerine karşılık Ülsever şöyle yazmış…

“Ben de Sevilay Hanım’a ters bir soru sorayım: Eğer, Soner Yalçın ve arkadaşları aklanırlarsa sizin hakkınızda yaptıkları densiz suçlamalar bu sefer de doğrulanmış mıolacak? Sonra kalkar da; “Sevilay Hanım hakkındaki iddialarımızdan aklandık” derlerse çok daha fazla üzülmek zorunda kalmaz mısınız? Ne olur, duygularımızdan arınmadan hukuk üzerine yazmayalım!”

ULUSLARARASI PROPAGANDA

Bazı Türk gazeteciler, tanıdıkları ve ilişkide oldukları yabancı gazeteciler ve medya kuruluşları aracılığıyla uluslararası bir propagandaya girişmiş durumda…

Özellikle ABD Büyülelçisinin ‘Odatv baskınına anlam veremiyorum’ mealindeki sözleri ve ABD Dışışleri sözcüsünün Büyülelçiye destek vermesi dikkat çekici bir durum.

Ulusalcı bir yayın çizgisine sahip olan Odatv’nin Amerika aleyhine yayınlar yapması yayın politikasının bir gereği…

Hatta hedefe koydukları çoğu insanı eleştirirken kullandıkları en belirgin sıfat “Amerikancı”  sıfatı değil miydi?

Şimdi ise Odatv’nin manşetlerini Amerika’nın resmi görevlilerinin sözleri süslüyor…

Soner Yalçın’ın yazarlık yaptığı gazete Hürriyet’in Amerika Büyükelçisi’nin sözlerini sürmanşetten vermesi ve soruyu Hürriyet muhabirinin sormasına da dikkat etmek gerekiyor.

Hal böyle olunca insan sormadan edemiyor… Ne iş?

Soner Yalçın’ın deyimiyle “Geçelim”…

AHU ÖZYURT’UN SADDAM BENZETMESİ

Ahu Özyurt’un AOL tarafından satın alınan Huffington Post adlı Amerikan merkezli internet sitesinde yayınlanan yazısı uluslararası propagandaya en güzel örnek…

Özyurt yazısında, “Erdoğan, Mısır’daki Sosyal Medya devrimini kucaklarken, Türkiye’de Samdamvari ‘korku cumhuriyeti’ kurmayı seçti.” diyor. .

Özyurt, yazısının sonunda Başkan Barack Obama yönetiminden, Mısır’da Mübarek’e takındığı tavrın Türkiye’de Erdoğan’a da takınmasını istiyor…

Ahu Özyurt’un 2006-2009 yılları arasında Milliyet ve CNN Türk’ün temsilciliğini yaptığını ve Obama yönetiminin üst düzey yöneticileriyle tanıştığını da hatırlatalım.

UĞUR DÜNDAR’IN İNGİLİZ MESLEKTAŞI…

Star TV Ana Haber sunucusu ve Arena Programı yapımcısı Uğur Dündar’a İngiliz gazeteci arkadaşı ziyarete gelmiş.

Sonrasını Uğur Dündar’dan dinleyelim…

Oda Tv”nin muhalif çizgide yayın yapan bir internet sitesi olduğunu… İki gün önce polis baskını düzenlendiğini….Gazetecilerin gözaltına alınıp ev ve işyerlerinin didik didik arandığını … Kitaplara, cd”lere, video kasetlerine el konulduğunu… Bilgisayar hard disklerinin kopyalandığını…Gazetecilerin sorgularının sürdüğünü söyledim. Gözleri faltaşı gibi açılmıştı.“Anlamadım!” dedi. Bir kez daha anlattım, yine anlamadı! Üçüncü kez izah edince; “Demokrasilerde bunun benzerine rastlanmaz. Örneğin İngiltere’de böyle bir olay asla yaşanmaz! Yoksa sizde demokrasi ve basın özgürlüğü yok mu?” diye sordu.“Vaaarr!” dedim.“Peki nasıl bir demokrasivar?” diye sordu.“İleri demokrasi var!”dedim. Başladı gülmeye!… Sohbetimizin sonunda uğurlarken hala gülüyordu!”

İşte Dündar İngiliz meslektaşıyla arasında geçen diyalogu böyle aktarıyor…

Ancak İngiliz meslektaşı nedense “NEDEN?” sorusunu bir türlü sormuyor… O soruyu bir sorsa durum netleşecek ya…

Haksızlık etmeyelim… Adam zaten anlatılanlardan bir şey anlamamış, Uğur Dündar da 3 kez anlatmak zorunda kalmış…

İşte durum budur…

http://www.dorduncukuvvetmedya.com/3049-soner-yalcin-i-elestirmenin-dayanilmaz-agirligi.html?utm_source=feedburner&utm_medium=twitter&utm_campaign=Feed%3A+dkmedya+%28D%C3%96RD%C3%9CNC%C3%9C+KUVVET+MEDYA-+%C3%96zg%C3%BCr+Gazeteciler+Platformu%29&utm_content=Twitter

-Ahmet-Mehmet-Ortatv-SüperEgo-Kara Murat, Malkoçoğlu, Durak Bey-

Yazan: Münir Oyunbozan

Orta’lık Magazine

Magazine yapalım biraz dostlar.

Basında polemikler meşhurdur; bu polemikler gazete sayfasında kalır, iki tarafdan biri pes edene veya anlatmaktan bıkana kadar devam ederdi, meşhurlarını bazılarının kitablaştırılmış olması ile okumuş olabilirsiniz.

Şimdi durum değişti ama arkadaşlar.

Hem internetin çıkmış olması ve –Ulaştırma Bakanının kulakları çınlasın- bu “zımbırtının”in tam bir “gerilla savaşı” tarzında “vur-kaç” taktiği ile kullanılıyor olması (“hukukun siyasallaştırılması” gibi “internetin siyasallaştırılması” mı desek ve bunda haklı olur muyuz, bilemem) hem de artık eski gazetecilerin kalmaması sebebiyle polemikler gazete sütunlarında kalmıyor, mahkeme koridorlarına kadar taşınıyor. Bu böyle biline.

“Çantacılıkdan” geldiğine dair “güneş” gibi rivayetler olan Mehmet Barlas ve tüm ailesi (oğlu-hanımı-kızı-gelini vb.), “herşeyin çakması” olduğı gibi “çakma Nişantaşlı” olduğunu da söyleyen ve iki sevimli ihtiyar “Anadolulu” ebeveyne sahib Ahmet Hakan Çoşkun arasında bir polemik başladı, hatta bu polemik gazete sayflarında kalmadı internete taşındı, “feys” de ve “tivitır”da da tek kelimelik “geçirmeler” ile sür-gitleşti.

Tam bu esnada da işe, “çakma nişantaşlı”nın “kankisi” olduğu rivayet edilen “odatv” işe katıldı.

Arkadaşlar, bu “odatv”nin niye “oda” ismini aldığını bileniniz var mı bilemiyorum, ama kesin birşey söylemek gerekirse itiraf ediyorum, ben de bilmiyorum, “tv”lik kısmının zaten ilk günlerde “mediaplayer” ile hazırlanan basit bir “video”nun üzerine yazı veya ses bindirmek veyahut sadece röportajlarla sınırlı kaldığını, “ne biçim tv burası?” diye soran çok olunca herhalde, eskiden haber metinlerinin tepesinde vidyo görüntüsü üzerine “bu haberin vidyosu hazırlanmamıştır” diye not düşerlerdi şimdi “o-da” kaldırıldı, ama ismi hâlâ “oda tivi”…

Fakat dostlar bir fikir jimnastiği yapalım, Soner Yalçın’ın meşhur olduğu çalışmalar hangisi? Elbette “Efendi” serisi… Ve “Uğur İpekçi” ismiyle yazdığı aynı yazılar. Ne anlatıyordu orada, doğru yanlış olduğuna karışmadan, cevab verelim, bugün ismi Müslüman-bizden görünen pekçok kişinin aslında bizden olmadığını-Sabati olduğunu… kitablarında, yazılarında “devşirme” üzerinde duruyordu, bunların şimdi “şurda” durmalarına rağmen aslında “köklerin”nin bilmemne olduğunu felan. Daha once beraber olup sonradan ayrıldığı Perinçek ne diyordu bunun için, “MİT tarafından devşirilmiştir.” (Elbette tam bu değil, uygun olsun diye sözünü çevirdik, ama bu anlamdaydı dediği Perinçek’in)

Peki “devşirme” denilince akla gelen ne?

Yeniçeri!

Yeniçeri denilince de “ORTA-ODA”lar…

Hafızam yanıltmıyorsa, 127 orta-oda’dan oluşan bir askeri birlikdi Yeniçeriler Osmanlı kara kuvvetleri içinde…

Acaba diyorum, “tez olsun” diye söylüyorum, Soner Yalçın’ın websitesine o ismi vermesinde böyle bir “anlam” olabilir mi?

Hayır yani, “YENİÇERİ BOZMALARINI” websitesinden cansiperane ve hertürlü doğruluktan uzak bir şekilde yalan-yanlış savunuyor da onun için böyle bir anlam olabilir, diye düşünmemek mümkün değil elbette.

Konumuza gelirsek.
Polemik Başlıyor!

Polemik, Ahmet ile Mehmet B. arasında; “yeniçeri bozmalarını savunanlar” sonradan müdahil oldular, hani “bize bişey çıkar mı acaba” dürtüsü ile…

Ahmet, Barlasların sitesinde bir yazarın akla hayale gelmedik yazılar yazdığını, Başbakan hakkında çok fena sözler sarfettiğini, “ey liberal Barlaslar, bu ne biçim iş, bu ne?!” demeye getiren bir yazı yazmıştı bir hafta-on gün once… Polemiği yani Ahmet başlatmıştı.

Polemik gazete sütunlarından “tivitıra” taşınmıştı, elbette Mehmet B. ilk başlarda cevab vermemişti, ama “ailece aktif” olarak kullandıkları “tivitır”da “tivit’ledikleri” ile Ahmet’in hakimiyet sahasına (veya tuzağına) girmişler ve karşılıklı olarak “Başbakan hakkında ileri-geri atıp tutan Mehmetin yazarı” vurgusuyla başlayan polemik, “istihzalarla” ilerlemeye başlamıştı.

Okuyalım:

“- KOPYACI SUHTE:
Ahmet Hakan, dün Hürriyet’teki köşesinde hem bana hem de eşime, kızıma, oğluma bulaşmış.
“Yine nereden esti” diye merak ettim ve bulaşırken kullandığı “Mafya ailesi” benzeri ifadeleri Google’a yazdım. Onun yazdıkları yamyamlığı ekol haline getirmiş bir internet sitesinde daha önce yayınlanmış. Ahmet Hakan da aynen alıp yazmış bunu.
Meğer sade “Çakma” değilmiş.

Uzaktan kumanda ile ona buna bulaşan kopyacı bir beyinsiz robot rolünü de üstlenmiş.
Bir sabah uyandığında yorganının altında kesik bir at başı bulursa bunu bizim mafya ailesinden bilecek artık.
Hürriyet’in bir köşesinde mürekkep yerine çamur kullanılması şimdilik Aydın Doğan’ın sorunu.
Ailelere bulaşmanın ne kadar ayıp olduğunu kız babası Aydın Doğan’ın en iyi bilmesi gerekir.
Bakarsınız yarın da bu sorun Murdoch’un olur.
Açıkçası sıkıldım bu hünsa beyinli çakmadan. Bunlar “Erkekleri cumaya, kadınları yemeğe davet etmeli” benzeri söylemleri Nişantaşı jargonu olarak sunarlar twitterde…”

Gasteci bir babadan “yalı’lı”, köklü bir sabati ailesine damat olan Mehmet B.’ın kavanoz dipli gözlüklü prof’la yaptığı programlardan “ne sabırlı adam” kisvesi ile çıktığına dair fikirler olsa da orada yaptığı “bel altı vuruşları”, istihzalı sözleri ile aslında çatır çatır çatladığı, ağzını bozmadan kinayelerle idare ettiğini görüyorduk, şimdi de şu yazdıkları ile bunu kanıtladı.

Ahmet’in sorduğu sorulara Mehmet cevab vermedi, tüm ailesi “tivit”ledi, aşağılayarak cevab verdiler sadece; ama Mehmet’in yukarıdaki yazısında da görüleceği üzre Mehmet B. bir yazı yazınca dayanamadı, “beyinsiz robot… uzaktan kumandalı.. hünsa beyinli çakma…” taltifleri (!) ile yazsını döşeniverdi; ama görüyorsunuz, “Ahmet Hakan, dün Hürriyet’teki köşesinde” diyerek aslında bahsettiğimiz gibi neredeyse on gün once Ahmet’in yazısıyla başlayan tartışmayı “yeni görmüş” gibi yapmaya çalışarak…

Acaba niye?

Basit dostlar, basit.

Çünki yazısında diyor ya, “Google’a yazdım. Onun yazdıkları yamyamlığı ekol haline getirmiş bir internet sitesinde daha önce yayınlanmış. Ahmet Hakan da aynen alıp yazmış bunu” demek için…
Fırsatçı Ortatv!

“Yamyamlığı ekol haline getirmiş” dediği yer, “yeniçeri bozmalarının savunmasını” yapan “ortatv”…

Aklınca, “görün işte bana saldıranlar kimler” demeye getiriyor, “ergenekoncu” yapıp çıkacak” yani Ahmet’i…

“Orta-Oda”da neler yazılmış? Okuyalım, öğrenelim:

“-BARLASLAR MAFYALAŞTI

Barlaslar’ın bir aile sitesi var… Sahibi Mehmet Barlas’ın oğlu Cemil Barlas, Canan Barlas da en kıdemli yazarı. Odatv’de zaman zaman Barlas Ailesi’nin resmi görüşünü veren bu siteye cevab veriyoruz.

Bu sitede Barlaslar’ın bir tetikçisi var. Cahil ve toy bir tetikçinin yazdıkları önemli değil, değerlendirmeye değmez.
Ancak Barlaslar’ın sitesinde uydurma isimle yazan bu tetikçi, Mehmet Barlas ile polemik yapan isimleri açıkça hedef gösteriyor. Vurmakla kırmakla, “Ermeni çocuğu” veya “Alevi” gibi ifadeleri kullanarak yazı yazıyor.

Odatv olarak tarihe not düşelim. Kim demokrat, kim ırkçı, kimin mafyöz ilişkileri var anlaşılsın.

Önce sitede tetikçinin yazdığı yazıda Nedim Şener eleştirisine bakalım: “Ermeni çocuğu Hrant DİNK’in ölümüne bizim Hanefici Nedim acaba neden bu kadar çok sahib çıkıyor? Sakın adalet için demesin”

Aynı yazıda Mehmet Barlas ile son dönem sıkça polemiğe giren Ahmet Hakan’a açıkça tehdit içeren şu ifadeler yazıyor: “A.HAKAN C. çok konuşmaya başladı. Yakında bazı şeyler olursa niye oldu diye sormasın…Yaptıklarının sonucu ve yazdıklarının mükafatı deyip fazla dürtüklemesin…Unutmasın, son olarak geçirdiği kazayı kolunu kırarak kurtarmıştı…’MEN DAKKA DUKKA’. Dilerim hatırdan çıkarmaz, kendine çeki düzen verir.”

Yine Barlaslar’ın tetikçisi aynı yazıda Odatv editörü için şunları söylüyor: “Patenti bizde olan ve yayılmaya başlayan ‘KARANLIK ODA’nın’ SON-ERİ… Herhalde yanındaki ALEVİ editörü ile birlikte bana açtıkları davaya malzeme toplamak istiyorlar.”

Hanefi Avcı’ya ise şu ifadelerle saldırılıyor: “Bak bu uyarımı dikkate al. Biliyorsun, avcı kardeşe kendine yazık ettin dedik, 24 saat sonra içeri düştü..Bak sonra demedi deme..”

İşte hergün televizyonlarda sözde liberal ifadelerle konuşan Barlas ailesinin adını bile söylemekten korkan bir tetikçisinin yazdıkları. Odatv avukatları bunlarla gerekli mücadeleyi yapar.

Ancak Barlaslar’a şunları soralım…

Hrant Dink’in ardından televizyonda timsah gözyaşı dökerken kendi sitenizde “Ermeni Çocuğuna sahib çıkmayın!” diye insanları tehdit etmeye utanmıyor musunuz? Dink’e de ölmeden önce bunları söylemiş miydiniz?
Polemik yaptığınız yazarları vurmakla, kırmakla “başına kötü şeyler gelebilir, demedi deme” gibi ifadelerle tehdit etmeye utanmıyor musunuz? Emir verdiğiniz silahlı adamlar mı var yoksa üniformalı emir erleriniz mi?

Anladık Odatv sizin tezlerinizin altının ne kadar çürük olduğunu okur yazar herkese gösterdi. 12 Eylül’de nerede olduğunuzu herkese anlattı. Bunlara “Alevi editör” gibi ifadelerle cevab vermeniz sizin düşüncelerinizin sefaletini göstermiyor mu?
Bu mafya üslubu, bu faşizan zihin dünyası Türk düşünce hayatına hiçbirşey vermeyen Barlaslar’ın geldikleri noktanın bir özeti değil mi?”

Okudunuz, ne düşünüyorsunuz?
“Burdan bize de bi mama çıkar ulan”, güdüsüyle yazılmış bir yazı değil mi?

Bir kere HERZAMAN YAPTIKLARI gibi bu “yeniçeri bozuntusu taraftarları”nın YALAN söyledikleri, işine geldiği gibi yazı yazdıkları ortada, bunu da gösterelim.

Açsınlar “Barlasların sitesi”ni, “yazarlar” kısmına bir baksınlar, “liboş” olarak kaç kişi yazıyor orada, AKP ve özellikle Başbakan karşıtı kaç kişi yazıyor? Bahsettikleri yazarın daha beter sözleri sarfedenler, hatta bir “Yeniçeri bozuntusu taraftarı” gibi yazanları görmediler mi orada? Yazarlardan birisi B. Ö.; bilirler onu, onun yazdıkları ile kendilerinin yazdıkları arasında bir fark görebilirler mi? Ben görmem, kimse de görmez!

Yani, bu “Oda-Ortatv”nin şu yazdığı, beş para etmez “fırsatçılık” ve “yalandan” başka birşey değil!. Ahmet’e güya destek çekecek! Keşke hiç çekmese de, Mehmet’in “Onun yazdıkları yamyamlığı ekol haline getirmiş bir internet sitesinde daha önce yayınlanmış” demesine çanak tutmasalardı! Ama bunlar böyle, “Yarabbi şükür” derler hep.

Peki Ahmet bunlardan alıp da mı yayınlamış? Okuyalım:

“-BARLAS Ailesi’nin güdümündeki internet sitesinde bir yazı okudum.
Yazıda Hrant Dink cinayetiyle ilgili yazdığı kitabla uluslararası alanda ödül kazanan gazeteci Nedim Şener için şöyle bir cümle var:
“Ermeni çocuğu Hrant Dink’in ölümüne, bizim Hanefici Nedim acaba neden bu kadar çok sahib çıkıyor?”
Yetmiyor, aynı yazıda ben de tehdit ediliyorum.
Şöyle diyor “liberal aile”nin yazarı:

“Ahmet Hakan çok konuşmaya başladı. Yakında bazı şeyler olursa niye oldu diye sormasın. Yaptıklarının sonucu ve yazdıklarının mükafatı deyip fazla dürtüklemesin. Unutmasın, son olarak geçirdiği kazayı kolunu kırarak kurtarmıştı. ‘Men dakka dukka’. Dilerim hatırdan çıkarmaz, kendine çekidüzen verir.”
Aynı yazıda Oda TV’nin editörü için ise kullanılan niteleme ise şu:

“Alevi editör.”
Bu yazının üstüne Barlas Ailesi’nin tüm bireylerinin Twitter’da nasıl çirkinleştiklerini de ekleyelim. Sonuç?
Sonuç şudur:
Ben Mehmet Barlas’ı “Otağtepe Dükü”, zevcesi Canan Barlas’ı “Etiler düşesi”, kerimesi Ela’yı “Çengelköy prensesi”, mahdumu Cemil’i ise “Etiler veliaht prensi” sanıyordum…
Meğer bunlar basbayağı liberal mafya ailesiymiş yahu…”

“Mafya” vurgusunun intihal veya ilham kaynağı olduğunda bir kuşku duymuyorum, ama websitesi orada, yazar orada, yazılar orada olduğu müddetçe, herkesin alıp kullanabileceği bir malzeme olarak orda durduğu müddetçe Mehmet’in “daha önce yayınlanmış” demesine hak vermek mümkün değil; ama sadece buna “kurnazlık yapma Mehmet” derim.
Barlaslar’ın Polat’ı Erdoğan’ı Tehdit Etti
Dedik ya, Ahmet’in Mehmet B.lar’ın polemiği eskiden başladı ve o yazar üzerinden başladı…

Peki kim bu yazar?

“Erenler”den, “zamanın sahibi”nden, “yeni derin devletin başı”ndan, “gavslar”dan bahseden biri ki, sitemizde onu da kullandığımız yazılar yazdık. NŞA, aslında orada bulunmaması gereken biri; “yazarlardan bir yazar” olarak, Mehmetlerin websitesinin ilk açılışı sırasında “daha da aktif” olabilmek için “yazar aranıyor” ilanı verilmişti, büyük ihtimal o furyada gelenlerden, ama NŞA orada olmaması gereken, Mehmet’in Ahmet’i “intihalcilikle” suçladığı ve “yamyamlığı ekol haline getirmiş” dediklerinin BENZERİ yazılar yazan biri.

Bakın ne demişiz sitemizde yayınlanan bir yazıda:

“-2-Ulaşılan bilgilere gore Türk-İslam derin yapısı iktidarın başındaki kişiden memnun olmadığı için onun yerine farklı bir isim düşünmektedir. FIRAVUNLAŞMAYA BAŞLADIĞINI DÜŞÜNÜLEN LİDERİN ENANİYET VE HIRS ZAAFİYETİNDEN VE KOLTUK AŞKINDAN dolayı tasfiye edileceği onun yerine Türk teşkilatına ve İslamiyet’e bayraktarlık yapabilecek bir ismi düşünmektedirler. Ankara’daki ekibimiz Washington aracılığı ve iç bağlantılarla bu kişiyi herkesten önce öğrenmeli ve deşifre etmelidir.

(…)
“Deli Yürek-Kurtlar Vadisi” dizileriyle birlikte başlayan “komplo mantıklı” ve müşterisi bol televizyon dizilerinden veya o cinsden bir romandan aktarmıyoruz okuduklarınızı. 2010 temmuz ayının ikinci günü yayınlanmış bir yazıdandır okuduklarınız, neler neler söylüyor, bir daha okuyalım:

Ortada bir “şövalyeler” var ki herhalde bu neredeyse “akraba çıkartılacağımız” –hiristiyani- “Tapınak Şövalyeleri” olsa gerek, “şövalye” olduklarına göre hem “müslim” değiller de, olsalardı uygun lakab “akıncı” olurdu çünkü ve bunlar oturmuşlar “karar” almışlar, “Türkiyede iç savaş çıkartıp” ve “iki önemli isme suikast” yapacaklarmış. 2013’e kadarki bir süreci hesaplıyorlar bunun için ve Devlet Bahçeli de “enterne” edilecek anlaşıldığı kadariyle. Anlaşıldı. Başka?

Ne yok ki?

Ortada bir “Türk İslâm derin devleti” ile onun “başı” olduğunu ve bunların “iktidarın başındaki kişiden” vurgusundan murad herhalde Başbaka Erdoğan’dır, işte o “baş”ın da (Haydar Baş’ın değil, kaldı ki o kimin umurunda!) ondan “memnun olmadığını” öğreniyoruz; “Tapınakçılar” bu memleketi “kararlar” ile yönetecek kadar “egemenler” ya okuduğumuza gore şuradan, o halde bu “ulaştıkları bilgi” de herhalde “doğrudur” ki “kararlara” alınmış. Pekala neden “memnun değil”miş o “baş” Başbakandan? “Firavunlaşmaya başladığı düşünülen liderin enaniyet ve hırs zaafiyetinden ve koltuk aşkı” tutkusundan ötürü elbette ve dikkat ediniz, “iktidarın başı”ndaki olan “değiştirilecek” demiyor, “TASFİYE EDİLECEĞİ”nden, yani ÖLDÜRÜLECEĞİNDEN bahsediliyor!
Kim öldürecek?
“Türk İslam derin devletinin başı”, TC Başbakanı Erdoğan’ı öldürecek!

İsrail hükümetinin ve hatta ABD Başkanı Obama’nın da tasfiye ve diskalifiye edilmesi, İranla danışıklı dövüş “kararları” alınmasını bir kenara bırakıp, şu “’Türk İslam derin devletinin başı’, TC Başbakanı Erdoğan’ı öldürecek!” meselesine eğilmek, aktüel meseleleri de ele alıcı olarak faydalı olacaktır.

Okuyucu aktardıklarımıza “hadi canım sende, deli saçması şeyler bunlar, işin gücün yok bir de adam yerine koyup okumuş, üstelik bize de okutmaya çalışıyorsun şu Ergenekoncuların lakırdılarını, çok ayıp” diyebilir, hürdür, ama dediğinin illa ki “doğru” olacağı gibi bir durum da sözkonusu değildir ve burda olduğu gibi yanılabilir.

Yanıldığı yeri göstereceğiz elbette ama şimdi bir tane aktarma yapalım:

“Geçen yazımda AKP’yi uyarmış BALYOZ’un tamamının ORDU’dan diskalifiye edilmesi gerektiğini ifade etmiştim. C. başkanı az da olsa durumun farkında. Ancak Başbakan beklenen tavrı tam olarak gösteremiyor.

Eğer son günde de durum değişmezse, sonraki gün devletin gerçek sahipleri bu duruma ne der bilemiyorum ama bazı şeyleri açıktan ifade eden birilerine rağmen yine anlaşma yolu tercih edilirse hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır.

Nitekim Tapınak, Sabetay ve Mason Bektaşilerin bu ORDUDAN TASFİYESİ İÇİN GEREKİRSE HAYAT BİLE FEDA EDİLMELİDİR.”

Çankaya’nın Gülü’ne “az biraz” da olsa “kıyak” geçildiği hissini veren şu aktardıklarımıza bakılırsa az yukarıda “tasfiye edilecek” denilen Başbakan’ın savcıların iddianamesine gerektiği gibi sarılmaması (sebebi de yukarıda) nedeniyle yukarıda “tasfiye” kelimesinden çok daha açık bir şekilde “HAYAT BİLE FEDA EDİLMELİDİR!” denilerek apaçık ölmesinin-öldürülmesinin mümkün olduğu yazılıyor.

Çok merak ediyorum bunu hangi saikle yapıyor sayın siyasi İRADE? Pazarlık yapmanın, birilerini memnun etmenin koltukla mı yoksa farklı nüanslarla mı ilişkisi var?
HUDSON’DA, SAUNA’DA, KAFES’TE VE DOLMABAHÇE’DE SENİ KURTARANLARA CEVABIN BIRILERIYLE ANLAŞARAK, ONLARI MEMNUN EDEREK BALYOZCULARIN BİR KISMINI VERİP, BİRAZINI ALMAKLA MI OLACAK?

Olmaz, korku ile devlet yönetilmez.

Kürt açılımı yüzünden 14′ler, 15′ler durdu Eruygur’dan ilerisine gidilemedi… Başbuğ’un acil görüşmeleri ile Tuncer’lerin, Kemal’lerin, Sabit’lerin içeriye alınmasına izin verilmedi, onların patronlarının üzerine gidilmesi engellendi, şimdi de YAŞ’ta farklı bir varyasyona gidiliyor. (Koşan-er Ergenekon’a karşı olmasına rağmen hala daha anlaşma konusunda ısrar ediliyor) Aslında fazla uzatmanın bir manası yok. Büyüklerden biri şöyle demişti ”kendi adamınız olmadıktan sonra kimseye güvenmeyeceksiniz…”

EL-HAK doğru bir söz.

Eğer Balyoz ve ERGENEKON davasındaki darbecilerden bir tanesi bile dışarıda kalırsa halk nezdinde vebal, hakikatte de pek hayra alamet olmayacaktır.

Yazılar, “haberx” isimli bir websitesinde yayınlanıyor, “köşe sahibi”dir yazar orada, peki “haberx” kimin? Mehmet Barlas’ın!

Oğlu üstüne kayıtlı bir haber sitesidir orası; neredeyse her konuda “bilgi” sahibi bir ayaklı ansiklopedi olan Mehmet Barlas’ın hanımı Canan Barlas’dır, kızlık soyismi Paker’dir ve Can Paker’in de kızkardeşidir.

Can Paker kimdir?

Ilgaz Zorlu’ya bakarsanız, annesi Can’ın sekreteriydi, o da kendisi gibi (kendisi Sabatay Sevi ve Şemsi Efendi’nin “torunu”dur ve Şemsi Efendi, yani TC Kurucu Lideri Kemal Atatürk’ün Selanik’den öğretmenidir) sabataydır; hatta “haham ailesi”dir Paker’ler, Ilgaz’a göre, 2001 krizini Rahşan Ecevit-Kemal Derviş-Can Paker ortaklığı çıkartmış, ayrıca TSK’daki içinde “Sabatay ve Mason Bektaşi cuntalaşmasını” da yönlendirmişlerdir.

2000-2004 arası Vakit-Yeni Şafak-Zaman-Milli Gazete koleksiyonlarına bakılırsa, kendisiyle yapılan mülakatlarda I. Zorlu bunları ve daha fazlasını anlatmıştır. Zorlu, yazılarında Barlaslar’ı da bu işin içine sokar; o halde şimdi, Barlaslar’ın yerinde, “Türk İslam derin devletinin başı”ndan, “ordudaki Sabatay-Mason-Bektaşi yapılanması tehdidi ve bunun tasfiye edilmesi”nden “hayat bile feda edilebilir” denilerek önemlilik vurgusuyla bahsedilmesinin anlam ve önemi ne olabilir?

İşin bir başka vechesi de şudur, Paker-Barlas ailesi, şu “renkli devrimleri” yapanları destekleyen “Açık Toplum Enstitüsü”nün (bunlara hatta –memleketimizdekileri bir kenara koyalım öncelikle- devrimlerin olduğu yerde, “Troçkist”ler de deniliyordu, bunu da bir kenara kaydedelim) buradaki “ayağı” olan TESEV’in de idaresindedirler. Paker ailesi, özellikle Can Paker, oldukça faaldir; bilhassa “enerji” ile ilgilenir,eski Bakan ile “kanka” gibiydiler, onun görevden alınması ve ondan önce “hükümetin başı’nın özel kalem müdürü”nün (şimdi İstanbul’da modern bir “avm”de “köftecilik” yapmakta, ihale işleri ile alttan alta hala da ilgilenmektedir ve “Türk İslam derin devletinin başı”nın da takipçisidir, kendisi “Süleymancı” bir aileden gelir ve üstelik bir de “Kadiyanilik” gibi bir “şeyi” de vardır) ve “basın sözcüsü”nün görevlerinden “istifa etmeleri”nin altında da Paker’in de dahil olduğu bir dizi “patlamayı bekleyen skandal”ın olduğundan bahsedilir. Bunları bir kenara bırakalım yine, “Ulusalcılar”ın, “Soros çocukları memleketi satıyorlar, böldürecekler” iddiaları herkesin malumu, bu tablo ile ile o iddiayı birlikte değerlendirince?! Ya “Türk İslam derin devletinin başı” tasfiye kararı aldı, “Mason-Bektaşi-Sabatayların ordudan tasfiyesi elzemdir ve Başbakan ayak sürüyor, “ihtiyarlar hesap soracak” anlamıyor” diyen adam yanlış yerde veya…?

(…)

Yakında “HELVA YEME SEZONU” açılacak, yaptığımız iktibaslardan bunun anlaşıldığını söylemeye gerek yok; “sonum Menderes’den de fena olacak!” dediğini aktarıp “o halde?” diye birtakım şeyler söylediğimiz Gülen’in adamının ifadesiyle “firavunlaşan hükümet başı”nın, şimdi referendum için çıktığı mitinglere “beyaz gömlek”le katılıp, -ne garip, tıpkı Özal gibi!- “üzerimize kefeni giyip de yola çıktık, bir canımız var onu da Allah alır!” demesinin hiçbir ehemmiyeti yok, bir kere kefen “dikişsiz”dir, ikinci olarak “demokrasi şehidi” gibi bir öküzlüğü ehl-i imanın kabul etmeyeceği meydanda olduğuna gore “demorasisiz şehid” olmak da “ayinesi iştir kişinin lafa bakılmaz” sözünü işletiyorsa, NE YAPTIN VE NE YAPIYORSUN, NE YAPACAKSIN sorularına cevap olucu bir “hal” içine girmek lazım!”

Bu yazının tarihi, 16 ağusto 2010; dikkat ediniz, “Ortatv”nin egoistçe bir tavırla (ki öyledirler, hep “ilk “ortatvden okunur, yazılır, çizilir iddiasındadırlar ve millet de dalgasını geçer.) “mafyöz” ithamıyla karşıladığı ve aslında bu ithamı yere yıkan, kanalizasyona gönderen sözlerdir yukarıdakiler. “Copy-past’ların Efendisi”ni kızdıran, Ahmet’e laf atılması felan değil, orada kendisinden “Karanlıkların Son-Eri” diye hitap edilmesidir ki, dergimizde yayınlanan yazıda da hem Gülen’in hem de “Ergenekoncuların” Başbakan hakkında “aynı his ve duygularla dolup taştığından” bahsediliyordu ki, Son-Er’in sadece kendisine lakab takılmasına “kızmasının” sebebi de bu olsa gerek: Onun bir Gülenist olduğunu biliyor!!

“Copy-past’ların Efendisi” olarak tanınan Soner kimin umurunda, “Barlasların tetikçisi” denilen, orada “Türk-İslâm derin yapısı iktidarın başındaki kişiden memnun olmadığı için onun yerine farklı bir isim düşünmektedir. FIRAVUNLAŞMAYA BAŞLADIĞINI DÜŞÜNÜLEN LİDERİN ENANİYET VE HIRS ZAAFİYETİNDEN VE KOLTUK AŞKINDAN dolayı tasfiye edileceği”nden bahsediyor yahu dostlar!

“Nitekim Tapınak, Sabetay ve Mason Bektaşilerin bu ORDUDAN TASFİYESİ İÇİN GEREKİRSE HAYAT BİLE FEDA EDİLMELİDİR.”denilerek Başbakan Erdoğan’ın hayatının feda edilmesinden bahsediliyor a dostlar yahu!

Zaten, Ahmet Hakan’ın konuya “dalması”, Barlas ve Tüm Ailesi ile polemiğe girişmesinin başlangıcında da bu ifadelere olan kızgınlık vardır, böyle başlamıştır, diye düşünüyoruz, “hem liberal ol, hem de tehditçi yazar tut, ne iş” demiştir; “ortalıktv”dekiler “yalan yanlış fırsatçılık” yapmışlardır sadece!

İşin çok daha güzeli nedir biliyor musunuz arkadaşlar…

Sitemizde yayınlanan yazının sonunda şöyle deniliyordu:

“-Âhir kelâm olarak: İsteriz ki, anlattıklarımızda yanılmış olalım. Ve; “Firavunlaşmış hükümet başı” hükmünün tam tersi bir icraatla karşılaşalım. Hükümetin başı bütün bu menfiliklerin içinden muazzam bir HURÛC hareketiyle çıksın, hakiki “Oluş Yolu” istikametine girerek bizleri şaşırtsın. Bu, zamanın sonu olması itibariyle “YA OL YA ÖL” hükmüne uygundur ve zaten bir mü’minin bundan mâdâ düşüncesi ve derdi de olmaz.

Hem kıyasıya tenkid ediyor hem de hâdiselerin her zerresinden fayda devşirmeye bakıyoruz. Bizim yolumuz bu. İnsanların kendilerine değil, kötü amellerine düşman oluruz. Şiarımız da şudur: “Yanlıştan dönenlere altından köprüler inşa ediniz.”

Kalemimizin keskinliği daima bir yüzüyle rahmet tarafını gözetliğinden, söylediklerimizin nefsaniyetimize müncer olmadığını düşünüyoruz, muhatablarımızın da hissiyatlarında bu yönün kuvvetli olmasını ümid ediyoruz.
Herkes anlamalı: “TİYATRO BİTTİ!”

Evet, böyle denilmişti.

SONRA?

En keyifli yer işte burası dostlar, arkadaşlar!

Barlasların sitesinde “tetikçi” diye bahsedilen o yazarın bir yazısına BAŞBAKANLIKTAN TEKZİB geldi!

Ama ne tekzib!

Yazar, yazısının başını değiştirmek zorunda kaldı ama şunları söyledi:

“-BAŞBAKANLIKTAN TEKZİB….
Yalanlamakta-Tekzib de bir yere kadar…Unutmamak lazım; Yalan ”Benim ümmetim yalan söylemez” kutsi ifadesi ve tasavvufi yönüyle ‘ümmetlikten çıkarır’ derekesine düşürmekle karşı karşıya bırakabilir.

Bu yazıyı ilk okuyanlar makalenin başında Erdoğan ile ilgili bir suikast yazısı okumuştu.

Ne yazık ki yazı konulduktan bir süre Başbakanlıktan TEKZİB geldi ve yazı kaldırıldı.

Sözde haberimiz yalanmış ve böyle bir olayın yaşanmadığı yönünde de kesin kanaat varmış.
Herhalde can sıkıntısından oturup böyle bir haber sallamış olmalıyım. Yahut Başbakan’a muhalif olduğum için ona nasıl zarar verebilirim diye düşünerek, onun da işine yarayacak ve içinde suikast olan büyük bir iftira atmış olmalıyım…

Neyse uzatmayacağım.

Sadece şu kadarını söyleyeyim; Bu haberin aslını da, hakikatini de -Başbakanlık da, bilmesi gerekenlerde biliyor.

Keşke şimdilerde aslan kesilen bazı gazeteciler, bu konuyu o zor günde yazabilseydi de bugüne bırakmasaydı…Zira arkada patron olmayınca yalanlamakta-tekzib de kolay oluyor.

Tabii şimdi birileri diyecek ki; ”İyi de bu haber yalan da olsa Erdoğan’ın işine yarıyordu -mağdur siyaseti için de bir fırsattı- peki o zaman neden tekzip etsin?

Artık o sorunun cevabını da size bırakıyorum….”

Dikkat ediniz, Gülenist birisi olduğuna dair kuvvetli şübheler barındıran “yazara”, daha önceki yazılarından değil, ki onlar da üç aşağı beş yukarı aynı “mod”da ama “tehditsiz” idiler, yazımızı yazdıkdan ve “referendumu”, “one minute” ve “Gazze Filosu” hadiselerinden sonra partiyi “tek baş”lı yani gerçekten ve asıl şimdi kendi partisi haline getirmeye bir “araç” olarak kullandıktan, referendum gecesi “balkon konuşması” ile “okyanus ötesinden destek verenlere de teşekkür ediyorum” diyerek aslında “hakimiyet ilanını yaptıktan” sonra “BAŞBAKANLIKTAN TEKZİB” geliyor!

Bu ÖNEMLİ birşey olsa gerek.
“Erdoğan’ın Avcı Üzerinden Askere Teklifi”

Bunu şurdan da anlayın dostlar!

Websitemizde yayınlanan o yazıda ikinci bir yazardan da alıntılar yapılmıştı, “AKP-RTE Kliği” ile Gülen’i hâlâ aynı “kefede” görme yanılgısından da bahsedip duruyoruz malum,”tetikçi”den bahsedip bunu da örneklendirmiştik, işte o “yanılgı” da, hiç değilse ikinci yazar tarafından da kabul edilmiş olsa gerek ki bakın ne yazıyor:

“-Nitekim…
Bu bağlamda bir başka boyut…

Erdoğan’a parmakları kadar yakın “İstihbaratçı” Hanefi Avcı tutuklandı.
Daha doğru ifade ile Avcı, Erdoğan’ın yerine ve/veya talimatlı olarak Silivri’de!(…)
Hanefi Avcı, 12 Eylül 2010 referandumu öncesinde bir kitab yazdı.
Fetullah Gülen’e, Erdoğan adına “özel” bir mesaj iletti.
Gülen mesajı aldı; ölüleri kalkıp oy kullanmaya davet etti.
Sandıktan Erdoğan yüzde 58 ile çıktı ve adını anmadan Gülen’e teşekkür etti.
Ardından Avcı ifadeye çağrıldı, gözaltına alındı, tutuklandı.
Bu durumda ne düşünmeliyiz?
Hanefi Avcı’nın “Simonlar” isimli kitabını okuyanlar göreceklerdir ki, daha görene rastlamadım, kitab istihbari mesajlarla dolu!
Avcı, bir polis olarak mesleğe başladığında okulda öğrendikleri ile gerçek polislik mesleğinin çok farklı şeyler olduğunu gördüğünü söylüyor.
(Yani, Erdoğan’ın da Başbakan olmadan önceki ve sonraki tecrübe ve birikimlerinin çok farklı olduğu, hatalarının bilincinde olduğunun altı çiziliyor.)
Sonra, başından geçen olayları sırasında göre anlatıyor.

Kitabın ikinci bölümünde ise Gülen Cemaati’nin devlet katında nasıl örgütlendiği, nasıl komplolar kurduğu,
Ergenekon iddianamelerinin uzman bir polis gözü ile terör örgütleri bağlamında sıkı bir analizini yapıyor.
Mantıksızlığı ortaya koyuyor.
Kitabın sonlarına doğru ise darbe nasıl yapılır, cuntalar nasıl çalışır, darbe aşamasına nasıl gelinir gibi uzmanlık alanı olmadığı halde “nitelikli katkı” aldığı anlaşılan satırlar üzerinden “asker”e şu mesajı iletiyor:

“Siz Gülen Cemaati’nden, rejimin dönüşmesinden rahatsızsınız. Biz ise darbe olmasından korkuyoruz. Bu noktada iki tarafın da kazanacağı bir anlaşma teklif ediyoruz. Bizimle anlaşın ya da müsaade edin Gülen Cemaati’nin içinde TSK’ya karşı asimetrik saldırı yapan (İngiliz İstihbaratı arka planlı) ekibi sayın Başbakan Erdoğan tasfiye etsin. Siz de buna karşılık darbe yapmayın, önleyin, Erdoğan, Yüce Divan’da yargılansın, hesab versin!”
Bu anlamda cevabı aranması gerekli soru şu:
Neden dün değil şimdi!?()

Avcı’nın kitabında, “Cemaat” içinde paralel bir başka örgütlenme olduğu, uzlaşma halinde İngiliz linkinin ipini ya da fişini çekmeye hazır olunduğunun altı çiziliyor.
Bu önemli!
“İngilizler neden Hanefi Avcı’yı hapse attırdılar?” diye soracak olursanız, cevabı basit:

Gülen Cemaati, AKP iktidarında ve özellikle 22 Temmuz 2007 seçimleri sonrasında Ergenekon operasyonları ve TSK’yı hedef alan asimetrik saldırılar sırasında çok nefret topladı.
Yaptıkları, yazdıkları, yayınladıkları komplolar nedeni ile yeni bir “ihtilal”in şartlarını hazırladılar.
İngiliz istihbaratı, ‘Neo 28 Şubat süreci’ne olumlu katkısı nedeni ile Gülen Cemaati’ni piyon olarak kullanıyor.
Filmin sonu:
Ya Avcı’nın dediği gibi olacak, cemaat üzerinden devlet içine sızmış ve İngiliz istihbaratı tarafından yönlendirilen isimler tasfiye edilecek, tüm bağlantı kabloları tek tek kesilecek…
Ya da Fetullah Gülen Cemaati’nin stratejik aklı olmayan yayınları ve örgütlenme modeli nedeni ile İngilizler kullanmaya devam edecek, 28 Şubat süreci yeniden ayağa kalkacak, ki küresel aksta gerekli iklimsel konjonktür oluştu, radikal laikler cemaatin üzerinden silindir gibi geçecek!
Daha önce yazdığım gibi konjonktür değişeli uzun zaman oldu, sırtında yumurta küfesi olanlar için karar “vakit”i ya da “zaman”ı…

ERDOĞAN’IN MAKUL TEKLİFİ ORTADA!”(1)

Mevzu gayet açık!

Peki “Başbakanlıktan Tekzib” yiyen yazıda ne vardı?

Dedik ya “Barlasların tetikçisi” denilen adam apaçık bir şekilde Başbakanı “AKLINA BAŞINA AL YOKSA KELLEN GİDER, BU KUTSİ YOLDA BİR CAN FEDA EDİLMI,İŞ ÇOK MU” diyor, o minvalde ama bu sefer kulağı ters tarafdan gösterek!

Anlattığına göre, üç sene önceki MGK toplantısı esnasında “küresel baronlar” dediği zevat Başbakan’a suikast planlamış, yemeğine değil içeceğine, “su”yuna zehir katmışlar. Toplantı başladıktan sonra “farklı bir coğrafyadan, sivil bir şahsa” telefonla ulaşılıp “aman söyleyin suyu içmesin” mesajı ulaştırılmış. Başbakana da bu bir notla iletilmiş ve o da suyu içmemiş. (2)

Yani?

“Türk İslâm derin devletinin başı” olan Gülen Başbakana haber gönderip kurtarmış canını!!! Bunu nasıl okumak lâzım? Hep ima ettikleri gibi, “SENİ NASIL KURTARDIK İSE…….”; yani aslında bu da bir tehdit ama bu sefer “artık yanında değiliz, hiçbir ihbar-haberi sana vermeyeceğiz, kendi başının çaresine nasıl bakarsan bak, Ergenekoncularla başbaşasın!” diyorlar ki, bunun yanına, “Avcıdan da ümidi kes!” mesajını da ilave edin!
“Sur Borusu”

İşte “Başbakanlıktan Tekzib” bu anlamdaki yazıya geliyor! Daha da ilginci, Ahmet Hakan’ın, daha evvelden “atışmaları” bir yana, şimdi konu ettiğimiz “Ben Mehmet Barlas’ı “Otağtepe Dükü”, zevcesi Canan Barlas’ı “Etiler düşesi”, kerimesi Ela’yı “Çengelköy prensesi”, mahdumu Cemil’i ise “Etiler veliaht prensi” sanıyordum… Meğer bunlar basbayağı liberal mafya ailesiymiş yahu…” diyerek “hakkını verdiği” polemik de bu “Başbakanlıktan Tekzib”den sonra!

Hadi birşey daha yazalım, buna elbette “tevafuk” diyoruz, Başbakan’ın “yalnızlaştırılması”, “ölümle tehdit edilmesi”, “Gülen’le restleşmesi” üzerinde durulduğunda TABİATIYLA önünüze gelecek olan “ilgili konu”, onun yanındakilere “özel ilgi” ile yaklaşan makaleler yazmaktır; bunu da “fikr-i takib” olarak yaparak, bir arkadaşımızın kaleminden “Başbakan’ın Tüm Danışmanları-I; Mehmet Metiner “Kişioglu”su başlığı altında yayınlamaya başladık. Bir anlamda “çürük elmalar” olarak nitelenebilecek ve son YAŞ’da olduğu gibi habersiz işler çevirmeye kalkışanları DEŞİRFE etmeye yönelik bir faaliyet, kısaca… “Tevafuk” olan ise, bu yazı dizisinin başlamasının hemen ardından, tam da işte bu “polemik” esnasında hem de Ahmet’in bir yazısının yayınlanması; ”Başbakan’ın bütün adamları”…

Evet.

“Tiyatro bitti”, dağılanlar var, kapıda kalmasınlar, safları sıklaştıralım arkadaşlar!
09.10.10
Notlar:

Not 1: Yazarın vazgeçemediği bir saplantı halinde “haki renge” yaptığı vurgu ve “başvuru mercii” gibi gösterilmesini bir kenara koyalım, ama “ilk ben yazdım” egosu (“Hocası”nın “çok değil, biraz mütevazı olsa..!” sözü!), diyelim ki, dediği gibi bir “teklif” olsa bile bu “ego-uslub” o teklifi rafa bir daha indirilmemek üzere kaldırır! Dünyanın neresinde görülmüş böyle birşey! “Analiz” yapacağım diye devrilmedik çamlar kalmıyor, orman katliamı yapılıyor. Eğer böyle bir teklif yapıldıysa, tabii… Ama bu Avcı’nın kitabının (aslında hani şu üzerine komplolar kurulan sonra yazıldı, çamur için yazıldı denilen “cemaatin pislikleri” bahsi OLMASA bile) bir “mesaj” içerdiği bahsini görmezlikten gelmeyi kılmaz. Fakat bu, yazarın zannettiği gibi değil. “Haki renk”in burda bir işlevi muhakkak vardır ama birincil önemde değildir. Aslında mesele ne biliyor musunuz dostlar? Şu üç-dört sene içerisinde yaşananlar, HERKESİMİN SAMİMİSİNİ ortaya çıkaracak HERKESİM İÇİNDEKİ PİSLİKLERİ ortaya koydu, bunların TASFİYESİNİ zorunlu kıldı, şimdi iş “TOPLAN BORUSU”nun çalınması ve TOPLANILACAK YERİN seçiminde. Burda da –bir hata daha yapmamak için- gerekli olan unsur şu: Karşıtların ellerinde beğenirsiniz beğenmezsiniz bir “plan-proje” var, –yazarın argümanları ile ve kendsine de söylersek- kuru bir “süpürülmeme telaşı” veya “Smiht & Wesson, her daim floş royali yener!” türü günü –belki!- kurtarıcı fikirler(!) ile de buna karşı konulamaz, plan-projeye ancak ve ancak mukabil plan-proje ile karşı konulabilir! Sağına soluna herkes baksın o halde! Nerde bu fikir? Yoksa eğer, olana kadar başka acı çektirmemek için memleket ahalisine, oturun oturduğunuz yerde, ama varsa da KOŞMAYAN ŞEREFSİZDİR, VATAN DÜŞMANIDIR haberiniz ola!

Not 2: Aslında “Barlasların Gülenist yazarı”nın yaptığı daha büyük bir tehdit var. malum yazısında; önce bu “zehirlenme” hikâyesini anlatıyor ve “uzun bir süredir bu konuyu yazayım diye düşünürken, birden bire ortalıkta Ayasofya’da ayin naraları atan nadanlar türemeye başladı. Haaahhh… İşte kader denk noktası buna denir şahidliğini bir kez daha müşahede edince, kâinatın sahibinin nasib ettiği bu zaman-ı denk noktasını değerlendirmemek bedbahtça bir hareket olur mülahazasıyla kalemimizi elimize alarak meselenin faslına geçmeyi uygun gördük.” diyerek ASIL MEVZUYA geçiyor: Ayasofyanın açılması!

“Ehl-i hak” dediklerinden bir iki söz nakli ile, Menderes’in “ayasofyayı aç ve kurtul” denmesine rağmen açmakta korkak olması sebebiyle idam edilmesinden, Özal’ın da elinde fırsat varken ve meseleden de haberdarken ilgilenmemesi sebebiyle ZEHİRLENEREK öldürüldüğünden bahsedip, Menderes-Özal-Erdoğan arasındaki “benzerlikleri” anlatıp, ”Siyasi tarihte bu üç isim birbiriyle benzetiliyorsa, muhakkak ki kâinat sistemi gereği kader-denk noktasında da bulaşacaklardır.” noktalıyor. Okuyanlar o yazıyı, “Ayasofya açılsın” diye direttiğini zannedebilirler yazarın ama aslında tam tersidir, açılmamasını, aynı yazı içinde “zehirlenerek öldürülmeyi” iki defa vurgulayarak anlatmasından belli. Üstelik, Ramazan bayramında Büyük Doğu Ocakları ve Nizam-ı Alem Derneği’nin bayram namazını Ayasofyada kılma isteklerini irade etmeleri üzerine Gülenist BBP’lilerin kaç takla atarak buna engel oldukları da malumdur! “Kurban bayramında, kurban da olsak ordayız” denilerek o an için bunun üstüne iki dernek fazla gitmese de, durum ortadadır, Gülenistlerin Ayasofya diye bir derdi, sızısı yoktur!
İlgili Yazılar:

“Fıstıklar Kızarmaya Yüz Tuttu!-ayinesi iştir kişinin lafa bakılmaz!-” Salih Demirci. Pazartesi, 16 Ağustos 2010. http://www.furkandergisi.com/index.php/tr/furkan-yazarlari/misafir2-yazar/1097-fistiklar-kizarmaya-yuz-tuttu

“Barlaslar Mafyalaştı.” 05.10.2010.  http://www.odatv.com/n.php?n=barlaslar-mafyalasti-0510101200

“Bir liberal mafya ailesi”. Ahmet Hakan Çoşkun. 07 Ekim 2010. http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/haber.aspx?id=15978695&yazarid=131&tarih=2010-10-07

“Başbakan’ın tüm Danışmanları-I Mehmet Metiner “Kişioğlu”su-I”. Nuri Furkan Danişmenzadegilleroğlu. 04 Ekim 2010. http://www.furkandergisi.com/index.php/tr/furkan-yazarlari/misafir3-yazar/1140-qbasbakanin-tum-danismanlariq-i-

“Başbakan’ın bütün adamları”. Ahmet Hakan Çoşkun.05 Ekim 2010  http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/haber.aspx?id=15963553&yazarid=131&tarih=2010-10-05

“Çakmaların ilacı Kazak Abdal’dır. KOPYACI SUHTE”. Mehmet Barlas.  http://www.gazeteciler.com/medya-kosesi/iste-ahmet-hakanin-kopya-cektigi-yazi-23690h.html

chp

Zamanlama hatası olamayacak kadar kendini ele veren bir yazı kaleme almış, efendi Soner. Sormak lazım kendisine, daha kongreye 2 hafta var, ve ne oldu da birden bire “Yıllar içinde partiye sinsice girip, partinin dinamizmini öldüren “muhafazakârlık virüsünü” ve “liberal-yeni sağ” etkileri bünyesinden koparıp atmalıdır” demek ihtiyacı hissetmiştir. Sakın bu virüs, kasette ki yakışıklı EROS olmasın. Haliyle gizli düşman da yakışıklı oluyor öyle mi ?

CHP içindeki gizli düşman

Hiç düşündünüz mü: Kamuoyunun büyük bir bölümü, 8 yıldır iktidarda olan partiyi muhalefette sanıyor!

CHP’yi ise yıllardır iktidardaymış gibi, tüm sorunların müsebbibi olarak görüyor. Niye? İşte CHP’nin temel sorunu bu. Kamuoyundaki kafa karışıklığının sebebi, CHP’nin 9 Mayıs 1935’teki kongre kararlarında gizli…

ÖNCE bir tespit yapmalıyım:
CHP…
Cephede savaşmış bir partidir.
Kurtuluşu gerçekleştirmiş bir partidir.
Kurucu bir partidir.
Büyük dönüşümü sağlamış bir partidir.
Bu nitelikleriyle bağımsızlığın, cumhuriyetin ve devrimlerin erozyona uğramaması için mücadele veren bir partidir.
Ancak bu ilkeli duruşa rağmen, on yıllardır siyasi, ekonomik, kültürel erozyonun önüne geçememiştir. Aksine bu süreçte Kemalist Devrim sürekli kan kaybetmiştir.
O halde…
Bu siyasal duruşunu ele alması, masaya yatırması elzemdir.
Çünkü bir türlü iktidar olunamamanın sebebini bulmak, tartışmak zorundadır.
Bakınız…
Meseleyi CHP’ye oy verip vermeme olarak görmüyorum.
CHP’yi önemsiyorum; Türkiye’nin bu partiye ihtiyacı olduğunu düşünüyorum. Bunun çok nedeni var. Demokrasi kültürünün kökleşmesi için CHP’ye büyük görev düştüğünü bugün daha iyi anlıyorum.
Siyasi terbiyenin yerleşmesi için bu partiye mecbur olduğumuzu görüyorum.
Şimdi gelelim ana konumuza…
Düzenin bekçisi
Tarih: 9 Mayıs 1935.
Yer: Ankara.
CHP 4’üncü büyük kurultayını yapıyor.
Bu kurultaya bugünden bakınca aslında bir sorunun da yanıtını buluyorsunuz:
Kemalist Devrim niye yarım kaldı?
Büyük devrimci Atatürk, üstyapı (örneğin harf gibi) devrimleri yaptıktan sonra, altyapı devrimlerini (örneğin toprak reformunu) gerçekleştireceği sırada, 1929 dünya ekonomik kriziyle karşı karşıya kaldı.
1929 krizi, yeniden yapılanan Türkiye’ye “nasıl kalkınacağı” konusunda kafa karışıklığı yaşattı. Aklı Sovyetler Birliği’nin devletçiliğinden, gönlü ise Batı’nın serbest pazarından yana oldu.
1930’lar, CHP içindeki bu iki görüşün birbirlerine üstünlük sağlama mücadelesiyle geçti. Bunun somut örneği 4’üncü kurultayda yaşandı.
(Bu kongrede “Kadınların kıyafetlerine karışmayınız; kadınlar istediği takdirde Halkevleri onlara bedava manto-eşarp verebilir” kararının çıktığını bu sayfada daha önce yazmıştım. (30 Kasım 2008, Hürriyet) CHP’nin kılık kıyafetle hiç sorunu olmadı. 12 Eylül darbecilerinin meselesiydi bu. Neyse…)
Atatürk’ün katıldığı bu son kongrede CHP’de iki grup mücadele etti:
Aferistler/liberaller ve devletçiler.
Devletçilerin başında Başbakan İsmet İnönü; liberallerin başında ise Maliye Bakanı Celal Bayar vardı.
Kürsü tartışmalarında birini eski asker Recep Peker diğerini toprak ağası Emin Sazak temsil etti. Karşıtlık teoriden değil pratik uygulamalardan kaynaklanıyordu. Örneğin kâğıt sanayiini kim kuracaktı? Ya da ithalata sınırlamalar getirilecek miydi? Toprak reformu yapılacak mıydı? Vs.
Başbakan İnönü, ziyaret ettiği Sovyetler Birliği’nin plan anlayışına hayrandı. Devletçilikten yanaydı; toprak reformunu isteyenlerin başında geliyordu. Öyle ki, 1970’lerde Bülent Ecevit’in söylediği “Toprak işleyenin su kullananın” sloganını ilk kullanan İnönü’ydü. “Toprak ürününü ancak bir durumda verir; bu durum da o toprağı işleyenin malı olmasıdır.”
Parti içindeki hizipleşmede Atatürk hangi taraftaydı?
Her iki kesime de aynı mesafedeydi. İnönü’nün katı devletçiliğinden biraz rahatsızdı. Bu nedenle Celal Bayar’ı önce Maliye Bakanı sonra da Başbakan yaptı.
Evet bugünden bakınca 1935 kongresinin CHP’nin kafa karışıklığının miladı olarak görebiliriz.
Aferistler/liberaller yollarını çizip yürüdüler; partiler kurdular; iktidar oldular.
Devletçilerin ise kafası hâlâ karışık!
Gelelim CHP’nin üzerine yapışıp kalmış kurultaydaki ikinci önemli olaya…
Devlet partisi
CHP’nin 4’üncü kurultayında parti tüzüğüne bir madde eklendi: (Madde 95)
“Parti, kendi bağrından doğan hükümet örgütü ile kendi örgütünü birbirini tamamlayan bir birlik tanır.”
Yani başta valiler olmak üzere her bürokrat partili sayılır! Bu kararla ülkedeki tek parti egemenliği doruğa ulaştı.
İşte bu tüzük maddesi yıllardır CHP’nin boynunda bir urgan gibi dolaşmasına neden oldu/oluyor.
Yıllar geçmiştir ama zaman algıyı yok edememiştir. Algıyı yok edecek politikalar üretilememiştir çünkü.
Bu nedenle CHP ne zaman mevcut durumu savunsa bellekler harekete geçirilmektedir. Ve CHP’nin “düzeni savunan-koruyan siyasal duruşu” kamuoyunda yıllardır iktidardaymış gibi algılanmasına neden olmaktadır.
Cumhuriyet’in kazanımlarını sürekli korumada olan CHP’nin bu “süreklilik hali” kamuoyunda partiyi, kötü yanlarıyla da düzenin koruyucu hüviyetine sokmaktadır.
İşte işin bamteli burası.
Çünkü…
Siyasal tarih göstermiştir ki “düzenin bekçisi” imajıyla iktidar olunamıyor.
Seçmen, koruyanı değil; değiştirmek-dönüştürmek-yapmak isteyeni iktidara getiriyor.
Bu nedenle mevcut iktidarın yıpranmasına rağmen, CHP’nin oylarında büyük bir artış olmamasının sebebi bu.
Ne yazık ki kamuoyundaki “mevcut düzeni koruyup kollayan parti” algısı yıkılmadığı sürece, CHP’nin sandıktan birinci parti olarak çıkması zor.
Ayrıca CHP’nin kendini kandırmadan şu sorunun yanıtını da bulması gerekiyor:
Halktaki bir algı yanılması mı? Yoksa gerçeğin ta kendisi mi?
Yeni kurultaya hazırlanan CHP’nin, aşması gereken asıl sorunu bu.
Peki ne yapılmalıdır?
Devrimci parti
Sonda söyleyeceğimi hemen yazayım:
CHP genlerindeki devrimci özüne/kimliğine dönmelidir.
Yarım bırakılmış, dondurulmuş Kemalist Devrim’i tamamlama kararlılığında olmalıdır.
Bu şişmiş, hantallaşmış düzeni değiştirme heyecanını, arzusunu taşımalıdır.
CHP’yi sinikleştiren “bekle gör politikaları” terk edilmeli; “öncü parti” kimliğine bürünmelidir.
Evet…
CHP, Türkiye’nin ikinci büyük değişiminin öncüsü olmalıdır. Radikalleşmelidir. Kemalist Devrim bayrağını, bırakıldığı 1930’lardan alıp yürüyüşe devam etmelidir. Yeteri kadar yerinde saymıştır. Hedef ileri gitmektir.
Ne yapacağı bellidir…
Bu uzun yürüyüşüne özeleştiri yaparak devam etmelidir.
Tarihiyle yüzleşmelidir. Hatalarından ders çıkarmalıdır.
Sürekli geçmiş övgüsüyle bir yere varılamayacağını artık anlamalıdır.
Siyasal inancını sözle değil eylemle göstermelidir.
Bu nedenle…
Yıllar içinde partiye sinsice girip, partinin dinamizmini öldüren “muhafazakârlık virüsünü” ve “liberal-yeni sağ” etkileri bünyesinden koparıp atmalıdır.
Popülizme teslim olup vitrinine yeni yüzler değil, yeni düşünceler koymalıdır.
Siyasal inancından şüphe etmemelidir. Düzen değişikliğinden yana olduğunu bağırmalıdır.
CHP önümüzdeki günlerde yapacağı büyük kongresinde şunu bilmelidir:
İktidarın yolu kafa karışıklığına son vermekten; içindeki safraları atarak, safını netleştirmekten geçiyor.
İktidarın yolu, Kurtuluş Savaşı’yla birlikte yola çıktığı halkıyla tekrar kucaklaşmasını sağlayacak yeni politikalar üretmesinden geçiyor.
İktidarın yolu CHP’yi umudun partisi yapmaktan geçiyor.
İktidarın yolu en az namussuzlar kadar cesur olmaktan geçiyor.

The Shabtai Zvi Star of David Symbols

In the explanation of the exhibition Nechama Lvendel – Nadav Bloch “Dönmeh – Following Shabtai Zvi” at the “Tova Osman” gallery in Tel Aviv it was written that the municipal gallery of Ulcin (Monte Negro State, formerly part of Yugoslavia on the border with Albania) has a a niche on the third floor surmounted by two Star of David symbols carved in stone. According to locals this place was a gathering place of Shabtai Tzvi and his followers. Shabtai Zvi was exiled to Ulcin and had been buried there. His grave is located indoors and is considered a holy place.

http://my.area.co.il/view.php?siteid=33281&jet=fotos

RAV SABETAY ZWİ

SABETAYCILIK VE TÜRKİYE SABETAYLARI (Dönmelik)

Kaynak: Ergenekon İddianamesi

Reosta Operasyonu, bilimsel literatürlerde “Sabetaycılık” adıyla anılan gizli/etnik/dini/ideolojik cemaat iskeletinin röntgeni gözler önüne serilmektedir. Bu çalışma alışılagelmiş araştırma/analiz veya biyografik istihbarat raporu özelliklerinin  dar çerçevesi içinde kalmayıp, günün gelişen koşullarına paralel olarak, “gizli/etnik/dini/ideolojik cemaat”in kontrol altına alınması, Cumhuriyet Devrimleri ve Ulusal Çıkarlar doğrultusunda yarar sağlanabilmesinin mümkün kılınmasını amaçlayan, operasyonel projelendirme çalışmasıdır.

Kemalist Cumhuriyet Devrimi’nin fundamentalizm, etnik ayrılıkçılık, Alevi-Sünni gelişmeleri,  Türkiye-Yunanistan ve Türkiye-İsrail ilişkileri ve globalleşme/yeni dünya düzeni oluşumları çerçevesinde; “Reosta Operasyonu” ile gizli/etnik/ideolojik Sabetay Cemaati’nden yararlanılması pratikte olumlu açılımlar sağlayacağı görüşüne varılmıştır.

Görüşümüzün nedenlerine daha sonraki bölümlerde yer verilmektedir.

Reosta Operasyonu Projesinin hazırlanmasında açık/gizli kaynaklardan yararlanıldığı gibi, Sabetay cemaati üyeleri ile de temasa geçilmiş ve doğrudan kendilerinden de bilgi alınmıştır.

Türkiyeli etnik unsurlar içinde, gizliliklerini 300 yıldır korumayı başaran yalnızca Sabetaycılar olmuştur. Her gün aramızda bizlerden hiçbir değişik özellikleri yokmuşçasına yaşayan, dini inançları, dilleri ve gelenekleri bakımından görünürde hiçbir farklılık göstermeyen bir grup insanın gerçekte gizli/etnik/dinsel/ideolojik bir cemaatin üyeleri oldukları, yalnızca içsel mekanlarında kendilerine özgü mistik bir yapı üç asırdır büyük bir titizlikle korunmuş ve yaşatılmıştır. Tüm bunların yanısıra, Cumhuriyet Devrimi içinde yer alışları ve Türkiye’nin özellikle ticaret ve kültürel alanlarında en önemli noktalarda bulunuşları ile toplumsal, ideolojik, siyasal, ekonomik, kültürel ve iletişim yapılanmalarındaki önemli etkinlikleri ile üstlendikleri rollerin çok ciddi etkilere yol açtığı gözlenmiştir.

Sabetayların sayısını 60.000 olarak iddia eden çevreler olmuş ise de gerçekte Türkiye’de yaşayanların sayısının 4.500-5000 dolayında olduğu tespit edilmiştir. Türkiye’de İzmir, İstanbul, Bergama, Uşak, Dikili, Soma gibi kentlerde yoğunlaşmışlardır. Bunun dışında Selanik, Lugano, Kahire, Gazze ve Kudüs’te yaşamlarını sürdüren Sabetaycıların olduğu ve toplam sayılarının 23.000 dolayında olduğu biliniyor.

ABD-Türkiye, Yunanistan-Türkiye, İsrail-Türkiye, Avrupa Birliği-Türkiye plâtformlarında tek tek ele alınması gereken bu gizli/etnik/dinsel/ideolojik cemaatin Türkiye Cumhuriyeti’nin dış politikalarında en etkin “unsur” olarak ele alınarak değerlendirilme zorunluluğunu ortaya çıkartır.

Ve yine bu gizli/etnik/dinsel/ideolojik cemaatin Türkiye Cumhuriyeti’nin “eğitim” yapılanması ile eğitim politikalarındaki üstlendikleri roller ile etkileri tekrar tekrar otopsi masasına yatırılarak mercek altına alınıp sağlıklı analizlerinin yapılması zorunluluğunu kendiliğinden gözler önüne serilmektedir.

Ticari alandaki faaliyetleri ve kendi içlerindeki dayanışma prensipleri Türkiye Cumhuriyet ekonomisi ile doğrudan bağlantılıdır. Uluslararası ticaret hemen hemen bu gizli/etnik cemaat üyelerinin tekelinde kurulup gelişmiş ve günümüz koşulları oluşmuştur. Bu açıdan da değerlendirilmeye alınması gerekmektedir.

Sabetaycıların cemaat olarak kendilerine özgü psikolojik özellikler sergilediği gözlemlenmiştir ve bu çalışmada yer verilmiştir.

Sabetaycılar, dünya Yahudi cemaatleri ve İsrail tarafından kaçınılmaz bir “tehlike” olarak algılanıp değerlendirilmiş olmakla birlikte, İsrail Yahudileri tarafından dışlanmalarına karşın, daima özenli bir dikkatle izlenmişler, kontrol altına alınmaya çalışılmışlar ve zaman zaman da hiçbir zaman gerçekleşmeyen vaatlerle kullanılmışlardır. Türkiyeli Sabetaycılar’ın İsrail vatandaşlığına kabul edilmeleri için 1917-1991 ve 1996 yıllarında başvuruda bulundukları ve geri çevrildikleri bilinmektedir.

Türkiye’nin AB kapısında parçalanmaya çalışıldığı son dönemde birden bire harekete geçen Sabetaycı girişimler üzerinde dikkatli araştırmalar ve analizler yapılması gereklidir.

Dikkat çeken çok önemli bir gelişme de Ağustos 1999’dan başlamak kaydı ile zirveye ulaşan, Sabetaycıların gayrı-menkullerini satışa çıkartmış olmalarıdır. 17 Ağustos sonrasında zirve noktasına ulaşan bu gelişmenin gayrı-menkul değerlerin alım/satımlarının son derece durgun bir dönemine rastlaması, son derece değerli gayrı-menkullerin arz/talep dengesinin uygun olmamasına karşın, son derece uygun ve hatta düşük seviyelerde tutulan rakamlarla satışa sürülmesinin ardında yatan gerçek Sabetay Cemaati’nin İsrail tarafından büyük bir gizlilikle vatandaşlığa kabul edileceklerinin ilk işaretleri olarak algılanabilir.

Rum, Ermeni, Yahudi, Süryani göçlerinin ardından Türkiye’yi bekleyen yeni bir tehlike de Sabetaycıların İsrail’e göç edebilmeleri; Türkiye Cumhuriyet Devrimlerinin dünya kamuoyu önünde yıkıcı ve iftiralara yönelik kampanyaların ardından gerçekleşebileceği çok açıktır. Böyle bir gelişme Türkiye-İsrail ilişkilerini zedeleyebileceği gibi, dünya kamuoyunu da son derece olumsuz etkileyecektir. Türkiye Cumhuriyeti ve Kemalizm bir kez daha etnik grupların çıkarları doğrultusunda karalanacak, aleyhte lobiler oluşmasına zemin oluşturacaktır.

GİZLİ/ETNİK/DİNSEL/İDEOLOJİK

SABETAY CEMAATİ

Türkiye’de yaşayan ve Türkiye mozaiğini oluşturan parçaların en renkli olanlardan birisi de “Sabetaycılar”dır. Sabetaycılık veya genel olarak bilimsel literatürlerde yer aldığı adıyla “Dönmelik” Türk kültür ve siyaset tarihinin en az ele alınmış konuları arasında yer almaktadır. Müslüman kimliğinde Yahudi Kabalizmine bağlı olarak yaşayan bu cemaatin gizlilik esaslarının korunmasındaki özenli ve kararlı tutumu sonucu Sabetaycılar, gerektiği biçimde ele alınıp incelenememiştir.

Sabetaycılar, gizlilik prensibinin riskini ortadan kaldırabilmek için kendi aralarında evliliği vazgeçilmez bir geleneğe dönüştürmüşler, böylelikle cemaat dışa tümüyle kapalı kalabilmiştir. 500 yıl önce Yahudi olarak Osmanlı topraklarına göç eden fakat daha sonra Yahudilik’ten ayrılan Sabetalar, daima Sefarad kültürünün bir parçası olarak kalmışlar ve Osmanlı’nın siyasi hoşgörüsü nedeniyle bu kültürün ortak dili olan “Ladino”nun cemaat içinde korunması sağlanabilmiştir.

Sabetaycılık, 17.yüzyılda ortaya çıkan mistik bir hareketin genel adı olarak Rav Sabetay Zwi’nin Mesihlik iddiaları üzerine kurulmuştur.

Beklenen Mesih olduğunu iddia eden Zwi, Yahudi cemaatleri arasında bir anda dikkatleri üzerine çekmeyi başarmış, Avrupa’dan Afrika’ya değin ünü yayılmış ve pek çok Yahudi kendisini görmek üzere Türkiye’ye gelmiştir. Yahudiliğin diyalektiğinde var olan melânkonlik atmosferinin zirveye ulaştığı bir dönemde Mesihi hareket Zwi ile yepyeni bir ivme kazanmış ve hemen herkes kıyamet günün geldiğine ve İsrail’in kurulacağına inanmıştır. Bu gerçek yola çıkılarak Rav Sabetay Zwi, siyonizmin teorisyeni olarak tanımlanabilir.

Ne var ki; giderek güçlenen Sabetay hareketi Ortodoks din adamlarının radikal karşı çıkışları ile mücadele etmek zorunda kalmıştır. Sonuçta baştan beri olaylara kayıtsız kalan Osmanlı Hükümeti de harekete geçirilmiş ve Zwi’nin öldürülmesini talep edenler Osmanlı Yahudi topluluklarının liderleri olmuşlardır.

Baskı ile din değiştirmek zorunda kalan Zwi, büyük bir düş kırıklığı ile Yahudi dünyasını karşı karşıya bırakmış, öğretisine inanan ve onun peşinden giden 200 ailelik bir grubun lideri olarak “Gizli/Etnik/dinsel/İdeolojik Sabetaycılık Hareketi”ni kurmuştur.

Gerek Zwi’nin yaşamında ve gerekse onun ölümünün ardından giderek güçlenen ve Kabalistik geleneğin katı takipçiliğini üstlenen bu gizli cemaat, Osmanlı İmparatorluğu ve pek çok Avrupa ülkesinin siyasal yaşamında 19. Yüzyıldan sonra “aktif” olarak adını duyurmaya başlamıştır.

Modern Türkiye’nin kuruluş yıllarında Kemalist ideolojinin önde gelen kişileri arasında “Sabetaycı” kökenli aydınların sayısı belirgin olarak dikkat çeker. Süreç içinde bu gizli cemaat içinden gelen kişiler Türkiye’nin toplumsal ve siyasal yaşamında da etkili olmayı başarmışlardır.

1917 Selanik yangını sonrasında Sabetaycılar’ın dini yaşantılarına ilişkin pek çok eser ortadan kalkmıştır. Bu nedenle de cemaati oluşturan gruplar içindeki Kabalistik öğreti giderek yok olma sürecine girmiştir. Ayrıca özellikle günümüz Türkiye’sinde ekonomi, kültür ve toplumsal yaşamda önemli roller üstlenen Sabetaycı kökenli aydınların varlığı konunun bilimsel olarak ele alınıp incelenmesi ve araştırılmasına engel teşkil eden önemli etkendir. Bu nedenle İbrahim Alaattin Gövsa’nın “Sabetay Zwi” adlı çalışması, Yunus Nadi/Ahmen Emin Yalman’ın yazılarının yer aldığı, “Türk Basınında Kalem Kavgaları” ve Prof. Abdurrahman Küçük’ün “Dönmeler ve Dönmelik Tarihi” adlı çalışması dışında kalan ve sayıları pek az olan kaynaklar ciddiye alınmaya değer değildir.

Gershom Scholem’in Sabetaycılık üzerine hazırlanmış oldukça geniş kapsamlı bir eseri vardır.

Türkiye’de Yahudilik ve Sabetaycılıkla ilgili en geniş doküman ve belge arşivine sahip olan kişi Rıfat Bali isimli bir şahıstır. Bali, kitap çalışmaları yapmakla birlikte profesyonel bir araştırmacı ve yazar değildir. Ancak, özellikle Yahudilik ve Sabetaycılık üzerinde çok yoğun çalışmalar yürütmekte, en gizli belgelere ulaşarak bunları toplamaktadır. Bir ticaret insanı olan Bali’yi bu alanda doküman toplamaya yönlendiren neden ve etkilerin aydınlatılması gerekmektedir.

Sefared Yahudileri’nin İspanya’dan kovuluşlarının 500. Yılı olan 1992’de bu konuyu irdeleyen çalışmalara tanık olunmuştur. ABD, İspanya, İsrail ve Türkiye’de toplantılar düzenlenmiş, kitaplar hazırlanmış ve Sefared kültürünü yaşatma amaçlı girişimler ivme kazanmıştır. Ancak, tüm bu çalışmalar bilimsel olmaktan uzak, salt olumlu yönleri öne çıkartılan ve yüzeysel özellikler gösteren çalışmalardır.

Bu çalışmanın amacı, Endülüs topraklarında “altın çağını” yaşayan ve “yok olmaktan” Osmanlı topraklarına göçle kurtulabilen Sefared kültürünün 17.yy.’da yaşadığı bunalımın etkilerini gözler önüne serebilmek, Polonya, Yemen, Fas ve Kiev’e değin tüm cemaatlerde çalkantılara neden olan ve sonuçta Yahudilikten koparak yepyeni bir toplumsal harekete dönüşen gizli cemaat ise  hâlâ giz ve esrarını koruyan Sabetaycılık’a dikkat çekmektir.

İsrail-Türkiye ilişkilerinde bir sorun olarak görülen gizli Sabetaycılık cemaatinin tarihinin araştırılması konusuna ne yazık ki kısa ve orta vadede izin verilmeyecek gibi gözükmektedir.

Oysa ki; bu gizli cemaatin felsefesi, faaliyetleri, çalışma yöntemleri, üyeleri ve amaçları bilimsel olarak ele alınıp derinlemesine inceleme ve araştırma yapılması zorunluluk gösteren önemli bir konudur.

Bu konuda araştırma ve analiz yapabilecek yetenek, beceri ve araştırmacılık deneyimine sahip kişilerin sayısının azlığı ve bu kişilerin sistem tarafından küstürülmüşlükleri de bu ve benzer gizli cemaat, örgüt, lobi vb. oluşumlar hakkında Türkiye Cumhuriyet arşivlerinde bilimsel ve objektif kaynakların oluşmasından mahrum kalınmasına yol açmaktadır. İşin bu yönü konumuz dışı olmakla birlikte, özet olarak işaret edilmesinde yarar görülmektedir. Türkiye Cumhuriyeti Devleti, ulusal çıkarlar doğrultusunda yaşamsal önem ifade eden “bilgi” donanımından yoksun bırakılmaktadır. Bu kesinlikle kasıtlı amaçlar nedeniyle uygulamaya konan “yanlış kültür politikaları” sonucunda sağlanabilen, Kemalist rejim karşıtı “örtülü” bir faaliyettir. Çünkü Türkiye Cumhuriyeti Devleti, “bilgisiz” bırakılmaktadır. Bilgisiz kalan devlet mekanizmaları ise, sağır ve kör hale getirilmektedir. Devlet mekanizmaları, üstelik de ulusal egemenliğin korunması adı altında “dedi-kodu” ve “senaryo dosyaları” ile boşu boşuna yıllarca meşgul edilmekte ve çağın gerisinde, güçlükle ayakta kalmaya çalışan, her an çeşitli iç entrikalarla boğuşan bir devlet durumuna düşürülmektedir.

Son derece sinsi bir tezgâh sonucunda devlete hizmet verecek, adeta radarı, sonar sistemi olacak olan entelektüeller ve sanatçılar bu nedenle ilk tırpanlanan kişiler olmuşlardır. Ve bu yanlış politika hâlâ uygulanmaktadır. Bunun sonucu olarak da Türkiye Cumhuriyeti Devleti, elinin altındaki tarihsel arşiv bilgilerinden yararlanabilmekten bile mahrum kalmıştır. Ayrıca, tarihi arşiv bilgileri ile günümüz dünyasında süratle geliştirilen siyasal entrikalar arasındaki düğümü çözebilecek donanım ve yetenekte analizciler ile karşı/teoriler üretebilme yeteneğine sahip kadrolar oluşturulması hiç ama hiç düşünülmemiş son derece önemli bir yanlışlıktır. Bu yanlışlıktan dönülmesi gerektiği anlaşıldığında hem çok geç kalınmış olacak, hem de böyle bir oluşumun sağlanabilmesi için kadro oluşturulması mümkün olmayacaktır. Çünkü hiçbir entelektüel ve sanatçı, vizyondaki sistemin sonsuza değin devamına katkıda bulunmalarının bir vatandaşlık sorumluluk ve yükümlülüğü olduğu gerçeğini kabul etmeyeceklerdir. Neden mi? Çünkü, sistemin kendi halkına ihanet üzerine temellendirilmediğini, ama halka ihanet eden yönetim kadroları ile bu kadroların denetlenmesinden sorumluların sistemi yıkıp yok ettiklerine yürekten inanmış olacaklardır.

RAV SABETAY ZWİ KİMDİR?

Rav Sabetay Zwi, (Zwi=Sevi) 1626 yılında İzmir’de doğdu.( [1]) Babası Hollanda ve İngiliz şirketlerinin temsilciliği sayesinde servet sahibi olmuştu. Tüccar olan ailesinin aksine o dine meraklıydı, kısa zamanda bu konudaki yetenekleri anlaşılınca ailesi onun din adamı olarak yetiştirilmesine karar verdi. Dönemin tanınmış Hahamları Rav de Alba Torah ile Rav Escapa’dan dersler alan Sabetay’ı Talmud konusunda eğittiler. Eğitim sonucu mistik Yahudiliğe yönelmiştir. Kabala ve onun ana kitabı olan Zohar’ı( [2]) incelemeye yöneldi. Daha sonraları ona inananlarca dini kavramlarla açıklamaya çalışılan ruhani yapısı giderek normalden uzaklaştı, zaman zaman geçirdiği depresyon ve nöbetler nedeniyle giderek içine kapandı. Sık sık oruçlar tutuyor, bedenini yıkıyor, uzun süreler yalnız kalıyor ve mistisizmi tüm yönleri ile yaşamaya yöneliyordu.

Ailesi tarafından üç kez evlendirildi ise de eşlerine dokunmadı ve Torah ile evli olduğunu söyledi. Bu sözü din adamlarınca eleştiri konusu oldu.

Sabetay’ın yaşadığı yıllarda Yahudi dünyası oldukça büyük sorunlar yaşıyordu. Polonya’da ve  Rusya’da büyük kitle katliamları yapılmış, ayrıca anti-semit hareket de tüm dünyada yaygınlık kazanmıştır. Bu nedenle çekilen sıkıntı ve acılar Yahudileri Kabala’nın mistik dünyasına itmiştir. Artık bir kurtarıcı gelmelidir! Aynı dönemde Osmanlı ülkesinde de karışıklıklar yaşanmaktadır; Sengator ve Hotin mağlubiyetleri, Jan Sobyeski’nin galibiyeti, ardı arkası kesilmeyen bozgunlar, iç isyanlar, Anadolu’daki kargaşa, payitahttaki derviş, softa mücadeleleri yaşanmaktadır.

1666’da Musul dolaylarında Seyid Abdullahoğlu Muhammed mehdiliğini ilân etmiştir. Tüm bu koşullar ve gelişmeler Sabetay’ın üzerinde derin etkiler bırakmıştır. O beklenen Mesihin (Maşiah) kendisi olduğuna inanıyordu. 1650-51’de İstanbul’da Avrahan Yaqini adlı bir kişi kendisine beklenen Mesih olduğuna dair bir belge vermiştir. Bu dönemde dördüncü karısı Sara yaşamına girmiştir. 1665 yılı Sabetay’in yaşamının dönüm noktasıdır. Çünkü onun Mesih olduğuna inanan Gazzeli teolog Nathan Benjamen Levi Eskenazi ile tanışacaktır.( [3]) Nathan ona beklenen Mesihin habercisi olduğunu söyler, kendisi de Mesihin geleceğini haber verecek olan kişidir. İstanbul/Balat Ahrida Sinagogu’nda verdiği vaazlarla Yahudi cemaatini etkilemiştir. 31 Mayıs 1665’te İzmir’e dönen Sabetay Mesihliğini ilân etmiştir.

Sabetay Zwi, dünyayı tüm kötülüklerden arındıracağını, tüm Yahudileri mukaddes İsrael’e götürerek orada yeniden tapınağı inşa edeceğini açıklamakla cemaati ideolojik bir boyut kazandırarak, misyon yüklemiştir. Yahudiler’in “bir ülkü” etrafında Filistin’de toplanmaları ve Mesihi İsrail’i kurmaları doktrinini ortaya koymuştur.  Hiç kuşkusuz ki kendisinden önceki dini kişilikler de bu konuda bir takım fikirlere sahiptiler ancak gerçekte Sabetay Zwi’nin hareketinde Siyonizm anlam kazanmıştır.

Gazze hahamı ve cemaati onun Mesihliğini ilk kabul edenler olur. Kudüs Yahudileri ona inanmazlar ve onu kadıya şikayet ederler.  Sabetay, kadıyla görüşür ve ikna eder. Nata’nın tüm Yahudi cemaatlerine Mesih’in habercisi olarak gönderdiği mektuplar, Ortadoks din adamlarının tüm karşı çıkmalarına karşın Sabetay’a inananları hızla arttırmıştır. Polonya’dan Kiev’e, Osmanlı topraklarından doğuya kadar her yerde Mesih’e inananlar çoğalmıştır, Yahudiler’in çektiği sıkıntılar artık son bulacaktır!

Sabetay Zwi’ye inanlar sinagoglardaki vaizlerinde taşkınlıklar yapmaya başlamışlar,

“Efendimiz Türk’ü tahtan indirecek ve dünyayı on sekiz krallığa bölecektir” demektedirler.

Polonya, Amterdam, Kiev, Almanya ve Filistin’e kadar her yerde durum aynı hal alır. Mesih Sabetay, tüm yasakları lav etmiştir, kadınlara dua yönettirmekte, dini yemek kurallarını ihlal etmektedir. Dini otoriteler tarihin hiçbir döneminde olmadıkları kadar çaresiz bir duruma düşmüşlerdir.

Durumun giderek Sabetay lehine geliştiğini gören hahamlar, onun öldürülmesine karar verirler. O’nun öldürülmesiyle görevlendirilen kişiler, ona inanmaktadırlar. Son çare olarak onu Osmanlı Sultanı’na şikayet ederler. 30 Haziran 1666 yılında Sabetay tutuklanır, İstanbul’a getirilir. Sultan, Girit olayları nedeniyle payitahttan ayrılmıştır. Çanakkale’deki “Aydos Kalesi”ne hapsedilir.. Sabetay, orada da müritleri tarafından sürekli ziyaret edilmektedir. Kabala bilgilerini müritlerine iletmektedir. En küçük yerel bir ayaklanmanın şiddetle bastırıldığı Osmanlı İmparatorluğunda Sabetay’a hiçbir şey yapılmaması Padişahın da Mesih’e inandığı düşüncesini doğurmuştur ki sonucu Sabetay’a inananların çoğalmasıdır.

O günlerde Polonya’da da aynı iddialarda bulunan Nehemya Kohen isimli haham, Sabetay’ın varlığından haberdar olunca, onu kendisinin gerçek Mesih olduğuna inandırmak amacıyla Çanakkale’ye gelir. Nehemya Kohen, Sabetay’ın Mesihliğini kabulleneceğini ancak kendisini peygamber ilan etmesini ister, aralarında üç gün süren tartışma sonucu Sabetay’ın bilgisine yenik düşen Kohen Müslümanlığı kabul ederek onu Osmanlı Hükümetine ihbar eder. Bu gelişme üzerine Sadrazam bizzat konu ile ilgilenir, Sabetay divana çıkartılır. Yaşamı ile iddiaları arasında bir seçim yapması istenir, o yaşamını kurtarmayı seçer.

Sultan:

“Şimdi senin belden yukarını soyuyorum, okçularım karşına geçip nişan alacaklar, eğer Mesih isen oklar nasıl olsa sana bir şey yapmaz. Yok eğer bir sahtekâr isen, ölürsün,” der.

Sabetay Zwi:

“Efendim ben sıradan bir hahamım. Ben, Mesih olduğumu söylemiyorum. Beni size şikâyet edenler Mesih olduğumu iddia ediyorlar,” diye yanıt verir.

Bunun üzerine Sultan:

“O halde Müslüman ol” diye, buyurur.

İhtida sırasında Sabetay, Sultan’a:

”Bu can bu bedende kaldığı sürece La İlahe İllahlah” der.

Ve  Sultan’ın isteği ile Müslüman olur, devlet kendisine bir rütbe ve aylık bağlamıştır. Huzurdan çıkınca kaftanını açmış, koynundan bir kuş çıkartmış ve bunun üzerine,

“İşte can bedenden çıktı Şema Yisrael” demiştir.

Bir başka söylenceye göre de Musa Firavunların sarayında bir Mısırlı gibi yaşamıştı. Sabetay da kendi halkını kurtarmak için Müslüman olmalı ve bir Türk gibi yaşamalıydı!

Zahor’a göre Mesih kendi cemaatinde tanınmayacağı için bir başka dine geçecek ve orada yeni bir inanmışlar grubu oluşturacaktır ve böylece 19. Beden olarak dünyaya yeniden geldiğinde bu topluluk önderliğinde kutsal İsrail Krallığı kurulacaktır. Sebatay Zwi’nin Ram-bam’ın benzet-benmeze prensibine sadık hareket ettiği görülmektedir.

Mesih Sabetay’ın Aziz Mehmet adını alarak Müslüman olması ve Osmanlı sarayında “kapıcı başı” olarak görevlendirilmesi, tüm Yahudi dünyasında şok etkisi yaratmıştır. Cemaat üyeleri arasında intihar edenler olduğu gibi, büyük çoğunluk onun bir sahtekâr olduğuna inanarak Ortodoks inanca geri döner. 200 ailelik bir topluluksa din değiştirerek onun yolundan gidecektir. Selanik’e yerleşen bu toplum pratikte Zohar’a dayanan mistik bir yaşamı benimser, Yahudi inancını sürdürür. Fakat resmen Müslüman milletine dahil olarak yaşarlar. Böylece literatürlerde “Selânik Dönmeleri” olarak adlandırılan cemaat  tarih sahnesindeki gizemli yerini almıştır.

Sabetay’ın Müslüman inancını kabullenmesinin ardından Yahudi dinine bağlı olarak yaşaması devlet yetkililerinin dikkatinden kaçmamıştır. 1676’da ölümüne değin bizzat Sultan’ın emri ile Arnavutluk/Ülgen’e sürülür. Ancak orada da müritlerini yetiştirmiş, örgütlemiş ve faaliyetlerini sürdürmüştür. Son eşi Ayşe ve kardeşi Yakup Qerido onunla birlikte olmuşlardır. Sabetay’ın isteği üzerine Selanik kenti kutsiyete kavuşur ve inananlar (maminim) buraya yerleşirler. 250 ailelik Sabetaycı toplum burada kurulmuştur. Sabetay, dini tefekkür ve teorik çalışmalarına Arnavutluk/Ülgen kentinde devam etmiştir. Bu dönemde Sabetaycılığın ana kaynağı olan kitaplar yazılmıştır. Sabetay inancına göre Mesih ellinci doğum gününde tekrar gelmek üzere kaybolur.

Ölümünün ardından kayın biraderi olan Yakov Qerido’yu onun halifesi kabul eden Yakubiler daha sonraları ortaya çıkan ve Mesih ruha sahip olduğuna inanılan Karakaşlar ve yalnızca Sabetay’a inanan Kapancılar olarak kendi içlerinde bölünürler. (1900’lere değin geçen 350 yıllık süreçte cemaat önce ikiye daha sonra üçe ayrılmıştır.)

SABETAY SONRASI

Osmanlı devletinin yaşadığı sorunlar, 19. yy. sonrasında ortaya çıkan milliyetçi hareketler içinde Sabetaycıların yer alışı dikkat çekicidir. İttihat ve Terakki ve Mason localarında siyasi roller üstlenmişlerdir. Örneğin: Maliye Nazırı Mehmet Cavid (Karakaş grubu), Dr. Nazım, Faik Nüsher Bey, Halide Edip (Yakubi grubu), Abdülkadir Gölpınarlı, Sabiha Sertel (Kapancı grubu), Ahmet Emin Yalman (Yakubi grubu), sinema endüstrisinde önemli bir yeri olan İpekçi ailesi ile gazeteci Abdi İpekçi, günümüz medya kartelleri arasında ikinci sıradaki güç durumunda olan Dinç Bilgin ve ailesi, Halil Bezmen ailesi, Halit Refiğ, CNN-Türk Paris muhabiri Sabetay Varol, Bilgi Üniversitesi Rektörü İlter Turan, Asaf Savaş Akad, Siyaset Bilim Profesörü Ahmet Yücekök, Memduh Paker, Mihriban Paker, Dr. Can Paker, Mecbure Canan Barlas, Mehmet Barsal, Fatih Dural, Bora Gönenç, (Hür ve Kabul Edilmiş Masonlar Derneği’nden yolsuzluk nedeniyle çıkartılmıştır) Haluk Arığ, Av. Reşat Atabek ve emekli Orgeneral Çevik Bir gibi isimler Sabetaycı kökenlidirler.

Türk milliyetçiliğinin teorisyenlerinden ve fikir babalarından birisi olan Munis Tekinalp, Cumhuriyet döneminin önde gelen fikir ve yazı adamları arasında yer almıştır.

Ahmet Emin Yalman, bir dönemin etkili gazetesi Vatan’ın sahibi ve Milletlerarası Basın Enstitüsü’nün Yönetim Kurulu üyeliğini yaptı. 1964’de bu görevi yine kendisi gibi bir Sabetaycı olan Milliyet Gazetesinin uzun yıllar başyazarlığı ve genel yayın yönetmenliği görevinde bulunmuş olan Abdi İpekçi’ye devretmiştir. Bir başka tanınmış Sabetcı yazar Zekeriya Sertel dir. TRT’de yöneticilik yapan Emin Galip Sandalcı’da bir Sabetaycıdır. Batı yanlısı görüşleriyle tanınmış olan Ahmet Ağaoğlu, Amerika’da Sam Kohen imzası ile yazılar yazan gazeteci Sami Kohen deşifre olmuş Sabetaycılardır.

I. Dünya Savaşı ve ardından Mondros Mütarekesi imparatorluğun çökmesi ile sonuçlanır. 1924 ahali mübadelesi ile 20.000 kişiye ulaştığı sanılan “dönme cemaati” Selanik’ten Türkiye’ye gelir. Bu göçün gemi ücretleri dönemin tütün tüccarı Sabetaycı Kazım Efendi’nin tarafından karşılanmıştır ki, kendi aralarında dayanışma ve bağlılığın önemin işaretidir. Atatürk’ün önderliğinde yeni bir devlet kurulmuştur ve bu devlet laisizmi benimser. Ancak, 1924’de Karakaş Rüştü Olayı ile cemaatler ciddi bir sarsıntı geçirirler. Zaten Yakubi cemaati Selanik’teyken ömrünü tamamlamış, Kapancılar, Gonca-ı Edep Hareketi ile dış cemiyetle asimilasyonu benimsemişlerdir. Yalnızca kurumsal yapısını sürdüren Karakaşlar kalmıştır ve bu olayla da onlar büyük sorunlar yaşarlar. Dönemin idaresinden korkan cemaatler ellerinde kalan son birkaç belgeyi de yok etme yoluna gitmişlerdir. 1917’de Selanik’te yaşanan büyük yangın dönme toplumun en önemli kaynaklarını yok etmiştir.

Sabetaycılar içinde en etkin ve faal olanı Karakaş grubudur. Kurucuları Baruch Rassio’nun Sabetay Zwi olarak yeniden doğmuş (reinkarne) sureti olduğuna inanırlar. Özellikle 18.yy’da önemli Avrupa kentlerinde misyonerlik çabaları göstermiş Polonyalı Frankistler ile ilişkiler kurulmasını sağlamışlardır. Bugün özellikle İtalya’nın Lugano kentinde etkin bir topluluk halinde yaşamaktadırlar. Burada bulunan müzelerinde yüzlerce yıllık kaynaklar özenle korunmaktadır. Selanik, İzmir ve İstanbul üçgeninde yaşamaktadırlar. Sabetaycılar arasında Yahudi gizli ilmine en düşkün olan gruptur. Büyüye, sihire ve numorolojiye en meraklı cemaat olarak bilinmektedirler. Siyasi görüş olarak sosyal demokrat eğilimlidirler ve İstanbul’da bir yayınevleri bulunmaktadır. Sabetaylar arasında heretik (sapkın) olarak kabul edilmektedirler.

Sabetaycı Kapancılar ise, ticari yaşamda önemli roller üstlenmişlerdir. Bezmen ve Atabekler gibi tanınmış aileler bu gruptandırlar. Cumhuriyet Türkiye’sinin ekonomik alanında önemli roller üstlenmiş olmalarıyla dikkat çekicidirler. Özellikle “Terakki Mektebi”nin kuruluşuyla birlikte modern Cumhuriyet eğitiminde etkin oldukları açığa çıkmaktadır.

Sabetaycıları üçüncü cemaati Yakubiler’dir. Sabetay’ın eniştesi Jakov Qerido’nun taraftarlarıdırlar. Muhafazakar kanadı oluştururlar. Yahudilik dininin bazı yasaklarına Yahudilerden bile daha fazla uydukları bilinmektedir. Türkiye’de İslâmiyeti en iyi bilen Sabetaycı gruptur. Ahmet Emin Yalman ve Şefik Hüsnü gibi kişilerin yer aldığı bir topluluktur. Selanik’te “Yılan Mermeri” semtinde yaşamışlar ve “Melamilik” gibi İslâmî toplulukları etkin biçimde desteklemişlerdir. Günümüzde hemen hemen tümüyle asimle olmuşlarsa da küçük bir grup varlıklarını korumaktadır.

En katı kuralların uygulandığı Osmanlı İmparatorluğu döneminde cemaat üyelerine karşı resmi bir tavır sergilenmemiştir. Bu gizli/etnik cemaatin 350 yıldır varlığını koruyabilmiş olmasının gerçek nedeni bu noktada gizlidir. Ancak, Cumhuriyet Türkiye’sinde baskı ve dışlanmalarla karşı karşıya kaldıklarını öne sürmektedirler. Fakat, cemiyet üyelerinin bu iddialarına karşın, Cumhuriyet Türkiye’sinde önemli roller üstlendikleri ve toplumsal değişimlere yol açan etkileri de bir başka gerçektir.

1946’da yaşanan “Varlık Vergisi” olayında Sabetaycı aileler “D” sınıfı olarak sınıflandırılmışlardır. Bezmenler, Atabekler ve Dilberler gibi Sabetaycı güçlü aile lobileri yüksük miktarda parasal ödemeler yapmak zorunda bırakılmışlardır. Bu tarihlerden sonra da giderek güçlenen radikal İslâmcı akımlar için, Sabetaycıların hedef alındığı görülmektedir.

Günümüz fundamentalistleri genel anlamda Türkiye’nin bir imparatorluktan ulusal devlete dönüşmesini üç ana nedene bağlamaktadırlar: Masonlar, Selanik dönmeleri (Sabetaycılar) ve Yahudiler.. Fundamentalist kesimin siyasi mirasını üstlenen siyasi partiler hep bu üç unsur üzerine kurulu sloganlar üretmekle dikkat çekmişlerdir. Özellikle 1980 öncesindeki aşırı sağcı parti liderlerinin demeçlerinde hep bu iddialara yer verildiği görülmektedir. Yayınlanan literatürlerde de bu üç ana tema üzerinde fikirler üretilmiştir.

Örneğin:

“…Türk milletinin inanç, örf, adet ve ahlaki değerlerini zayıflatma yolunda bir tavır sergilemeleri, Jön Türkler hareketinde İttihat ve Terakki içinde, 31 Mart vakasında ve Sultan Abdülhamid’in “Hal”inde önemli roller üstlenmeleri bu kimselerin kimliklerinin ortaya çıkartılmasını sağlayan amillerdir. I. Dünya Savaşı’nın ve gelişmelerin Türkler aleyhine sonuçlanmasından sonra bazı insanların Türkler’e pamuk ipliği ile bağlı bulunduğu gerçeği ortaya çıkmıştır. O güne kadar, Türkler kendilerinden uzaklaştırmamak üzere azami gayret gösterdikleri dönmeleri yakinen tanıma fırsatı bulmuştur ve bu vesileyle onları imtihandan geçirmiştir.” (Prof. Küçük/ Dönmeler ve Dönmelik Tarihi)

“… Türkiye’de maneviyatın yıkılmasına, bölücü ve yıkıcı akımların yayılmasına; dini ve milli akımların kösteklenmesine çalışanların, en şiddetli azınlık ırkçılığı yapanların başında dönmeler gelmektedir.” (Nejdet Sancar/Türklük Sergisi)

Yukarıda örneklenen ifadeler Yesevizade’nin eserlerinde gizli/ etnik/dinsel/ ideolojik Sabetay Cemaati’nin tanıtılmasında da sıkça yer almıştır.

YAHUDİ DİNSEL SİSTEMİ

Yahudi dinsel sistemi iki temel düşünce üzerinde gelişmiştir:

1). Torah-Talmud ekolü

2). Torah ekolü

Musa’ya (Moşe) Sina’da indiğine inanılan ve Türkçe’de Tevrat olarak bilinen kutsal metinlerin gerçekte Musa’ya verilen bölümü beş adettir ve buna “Torah” denmektedir. Fakat daha sonra gelen peygamberlerin yorumlamalarına dayalı olan diğer kitaplar da vardır ki, bunlar: “Neviim” ve “Ketuvin” olarak tanımlanırlar ve Torah ile birlikte bunlara “Tanah” (Tevrat=Ahd-i Atik) denilmektedir.

Bu kutsal metinlerin yorumlanmaları ve günlük yaşama geçirilmeleri konusu daima tartışmalara neden olmuştur. İşte bu dönemde “Talmud” ortaya çıkmıştır.

Talmud hahamların Tevrat yorumlarıdır ve Ortodoks Yahudiliğin temelini teşkil eden bir kaynaktır. Daha sonraları İspanya Diasporası’ndan (altın çağ) ortaya çıkan bir diğer anonim kaynak daha vardır ki, bu da “Kabala”dır. Kabala tümüyle mistik Yahudiliğin kaynağıdır ve kaynakları konusu tartışmalıdır. Dini pratikleri yeri konusu da açık değildir. Yahudiler genel olarak Kabala’nın gizemli ve çekici dünyasından etkilenmişlerse de “korku” ile yaklaştıkları bir gerçektir. Günümüz İsrail dini otoritelerinin Kabalizme karşı sempati taşıdıkları söylenemez.

Talmud ve Kabala’nın Torah’a karşı bakışı çok farklıdır. Talmudist yaklaşım Torah’ı bir yasaklamalar bütünü olarak ele alıp, Tanrı’nın insanları cezalandıran, kurallar koyan bir güç olduğundan hareket eder. Talmudistler Tanah’a dayanarak çıkardıkları “Mitzvotlar” (uygulanması gerekli kurallar) yoluyla insan yaşamını sınırlandırmaktadır. Onlara göre insan, bu dünyaya bir sınav vermek için gelmiştir ve tümüyle Tanrı’nın gücü karşısında olduğunu bilerek hareket etmelidir. Bu görüş ve sıkı kurallar altında beş bin yıl boyunca ezilen Yahudi bireyi gettosunda tümüyle dış dünyaya kapalı ve gizlilik içinde yaşamaya yönelmiştir.

Kabala Talmud’dan bu yöneyle ayrılmaktadır. Kabala Tanrıyı bir enerji olarak algılar ve insanın yaptığı eylemlerin negatif veya pozitif enerjinin bir parçası olduğuna inanır. Kabalist, Tanrı’yı ceza veren ve kurallar koyan biri olarak değil, aksine insanı özgür bırakan fakat kötülüklere karşı ona “önerilerde” bulunan bir koruyucu olarak algılar. İnsanın Tanrı’yı yakarışları (dua) Talmudçulukta olduğu gibi bir ödev değil, aksine insanı rahatlatan bir eylem olarak benimsenir. Tanrıdan korkan insan, O’nu nasıl sever? Sorusunu “Arkadaşını kendin gibi sev” felsefesi ile özdeş kılan Kabalistler Tanrı’ya ulaşmaya, “Adam Kadmon” (üstün insan) olmaya çabalar. Talmud’un sınırcı ve kuralcı yaklaşımına karşı, Kabala insanı tümüyle özgür bırakmadır.

Yıllardır Ortodokslar ile Kabalistler arasındaki temel sorun buradan kaynaklanmaktadır. Yahudiliğin kendine özgü dekoru içinde bu iki zıt düşünce çatışmamaya çaba göstermiş, birbirlerini dışlamamaya çalışmış, Talmudistler-Kabalistleri daima ihtiyatla fakat reddetmeden izlemişlerdir. Ancak çoğu kez yorumlarında da Kabala’daki sözcük sayı bağlantılarını kullanmaktan da kaçınmamışlardır. Bu iki düşüncenin en temel noktalarından birisi Mesih inancıdır.

Talmudistler doğrudan Torah’ta olmamasına karşın, ayetlere verilen birtakım anlamlar ile Kabala kaynaklı olan Mesihi düşünceyi kabullenmişlerdir. Kabala ise, kurtuluşu tümüyle Mesih üzerine odaklamıştır. Luria’nın teorileriyle Mesihçilik adeta bir öngürüye dönüşmüştür. O kadar ki sayısal hesaplamalar ve yöntemler hep Mesihin geliş tarihi üzerine yoğunlaşmıştır. Daniel ve İşaya’daki ayetler gizemli bir yöntemle sorgulanmış ve kurtuluş tarihi belirlenmeye çalışılmıştır. Tüm bu çalışmalar Ortodoksların katı kurallarına karşı illegal olarak gerçekleştirilmiştir.

Kabala her zaman gizlidir, gerek sözlü olan kısım ve gerekse “Zahor”a ve “Sefer Yetzirah”a dayalı olan bölümler her zaman gizli bir atmosferde incelenmiştir. Kabalist Tanrısal gücü keşfetmek için dinsel kurallara uymak gerekliliğine inanmakta ve eğer bunları yapmadan kabala yaparsa Felâketler yaşayacağına inanmaktadır. Bu o denli büyük bir gizliliktir ki, binlerce yıllık metinler yalnızca sözlü olarak Zfat’ta veya Galil’de (İsrail) tarikat üyeleri arasında dış dünyaya kapalı olarak tartışılmaktadır.

Talmud ve Kabala’nın rekabeti 16.yy sonrasında zirveye ulaşmıştır. Zfat’a Polonya’dan gelen Rav İzak Luria Aşkenazi bu kentte kurduğu Kabalistik eğitim veren koleji ile bir akımın başlangıcı olmuştur. Kendilerini “Zfat Aslanları” olarak tanıtan bu grup Mesihi kurtuluş doktrinini temel alarak dini birtakım sonuçlara ulaşırlar. “Tzimzum” (büzülme), “Tikun” (tamirat, kurtuluş) kavramları burada önem kazanmaktadır. Luira, yaradılışı bir kırılma teorisi olarak özetlemektedir ve tamirat ancak Mesihin gelişi ile olacak demektedir. Bu bekleyiş tüm Yahudi cemaatlerinde hızla yayılır, birbiri ardına katliamlar ve baskılar Mesihi dönemin adeta habercisi olarak kabul edilir. Lauria’nın ölümü sonrasında da bu ümit süreci devam etmektedir. 1600’lü yıllara gelindiğinde ise had safhaya ulaşmıştır.

Sabetay Zwi, işte bu süreçte 1622 yılında dünyaya gelmiştir. Ve bu atmosferde ve bu psikoloji içindeki Yahudi dünyasının karşısına Mesih olarak çıkmış ve etkisi altına almıştır.

ATATÜRK’ÜN İLK ÖĞRETMENİ

SABETAYCI

Osmanlı İmparatorluğu’nun son yıllarında yaşanan siyasal ve ekonomik olayların incelenmesi belli başlı merkezlerin önemini ortaya çıkartmaktadır. Bu merkezlerden biri olan Selanik kenti, tarihi rolü açısından belki de en az ele alınmış konular arasında yer almaktadır. Oysa ki, Türkiye’nin ilk siyasi dernekleri olan İttihat-Terakki ve Mason dernekleri burada kurulmuştur. İstanbul’da yaşanan 31 Mart isyanı bu kentten organize edilen bir ordu tarafından bastırılmış, Sultan 2. Hamid sürgün günlerini bu kentte yaşamış, Cumhuriyetin kurucusu Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk, bu kentte doğmuş ve ilk öğretimini Selanik’te almıştır.

Atatürk, Nutuk’ta çocukluk günlerini anlatırken, okul çağı geldiğinde annesi ile babası arasında sürekli bir tartışma yaşandığını, buna neden olarak annesinin onu mahalle mektebine gönderme arzusuna karşılık, babasının bir süredir faaliyette bulunan ve modern sistemde eğitim veren Şemsi Efendi Mektebi’ne gönderme isteğini göstermektedir. Sonuçta Mustafa Kemal, Şemsi Efendi Mektebi’ne gönderilmiştir.

Tarih araştırmacıları ile Türk Dil ve Tarih Kurumu’nun ne yazık ki, Atatürk’le ilgili araştırmaları ve yayınları çok yetersiz olduğu bu noktada bir kez daha ortaya çıkmaktadır. Çünkü, Atatürk’ün ilk eğitimini aldığı bu okul ve Şemsi Efendi olarak anılan öğretmeni Şimon Zwi, dönemin önemli oluşum merkezidir.

Şemsi Efendi (Şimon Zwi), 1852 yılında aslen Sabetaycı bir ailenin ferdi olarak doğmuştur. Arapça, Farsça ve Fransızca öğrenen Şemsi Efendi, Selanik’te açılan bir yabancı okulda çalışmaya başlamıştır. Burada öğrendiği modern metotları kendi kuracağı bir okulda uygulama amacında olmasına karşın, maddi olanaksızlıklar nedeniyle gerçekleştirememiştir. Ancak, Sebataycı Şemsi Efendi’ye aradığı desteği mensubu olduğu “Kapancı Grubu” üyeleri sağlamıştır. Kapancı grubunun bu desteği vermelerinde iki önemli etken neden olmuştur: 1). Sürekli ticaret ilişkileri içinde olmaları nedeniyle Batı’yı tanıyan grup üyeleri, teknolojik ve kültürel aşamalara erişmek istemişler, Sabetaycılar ilerlemenin ilk basamağının eğitim kurumlarından geçtiğinin bilincine ulaşmışlardı. 2). 19.yy’la değin sürekli kendi içlerinde kapalı yaşayan cemaat üyelerinin Türkçe’yi yeterince konuşamamalarıydı. O döneme değin aile ve cemaat içinde İspanyolca konuşulmuştur.

“Tarz-ı Cedit” adı verilen yeni öğretim usulünü ilk uygulayan okul İsmail Hakkı’nın Selanik’te harap bir mescidi okula dönüştürerek Halil Vehbi ve Derviş Efendilerle birlikte çalıştıkları okuldur. 1872 yılında Selanik’te Şemsi Fendi’nin Sabra Paşa Caddesi’ndeki “Çarşamba Dergahı”anda açtığı okul da ilk olma özelliğine sahiptir. Ve bu okulların ortak özelliği Sabetaycı aydınlarca finanse edilmiş olmalarıdır.

Atatürk’ün ilk eğitimini veren öğretmeni Şemsi Efendi’nin bir başka özelliği de yaşadığı dönemin en büyük Sabetaycı Kabalistlerinden biri oluşudur. 1800’lerde yaşanan Osman Baba( [4]) olayından sonra ayrılan Karakaş grubuyla kendi grubunu birleştirmekti. Bu amaçla Karakaş grubuna ait okullara giderek tartıştığı bilinmektedir.

1885’de “Fevzi Sıbyan” olarak bilinen okulun kuruluşunda da oldukça önemli bir rol üstlenmiştir.